ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ (Σύριων και Ιρακινών προσφύγων καταυλισμού Ριτσώνας)

pros

Με την επιστολή αυτή θα θέλαμε να ενημερώσουμε την Κυβέρνηση της Ελλάδας, τα πολιτικά κόμματα, τη διεθνή κοινότητα καθώς και την ελληνική κοινωνία για τις συνθήκες διαβίωσης στον καταυλισμό της Ριτσώνας.

Βρισκόμαστε στο στρατόπεδο της Ριτσώνας ΑΝΘΡΩΠΟΙ πρόσφυγες πολέμου από τη Συρία και το Ιράκ.

Σεβόμαστε τη χώρα και το κράτος σας αλλά κυρίως τον περήφανο λαό σας.

Το ίδιο περήφανος ήταν και ο δικός μας λαός μέχρι την ώρα που ο πόλεμος κατέστρεψε τις ζωές μας και την αξιοπρέπειά μας.

Ο δρόμος της προσφυγιάς μας έφερε στην Ελλάδα και εγκλωβισμένοι πια στην Ριτσώνα σας μεταφέρουμε το μήνυμα μιας ζωής που εξακολουθεί να είναι τραγική και απάνθρωπη.

Είμαστε Σύριοι και Ιρακινοί που ξεφύγαμε από το άδικο και παγιδευτήκαμε στην εξαθλίωση , ζούμε σε σκηνές μέσα στον καυτό ήλιο σε θερμοκρασίες κόλασης ενώ τους προηγούμενους μήνες το κρύο ιδιαίτερα την νύχτα ήταν αδυσώπητο.

Ο στρατός έχει αναλάβει τη σίτισή μας και ευχαριστούμε γι’ αυτό, ωστόσο το φαγητό δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες μας καθώς υπάρχουν στον καταυλισμό μικρά παιδιά και ηλικιωμένοι που χρειάζονται ιδιαίτερη μέριμνα στην διατροφή τους.

Η αναμονή καθώς και το ότι κανείς δεν είναι σε θέση να μας πει τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον δημιουργεί ένα περιβάλλον έντονου στρες που οδηγεί ανθρώπους σε κατάσταση διατάραξης της ψυχικής τους υγείας.

Ζούμε κυριολεκτικά απομονωμένοι μέσα σε ένα δάσος σε συνθήκες άθλιες που ευνοούν τις μολύνσεις και τις ασθένειες εκτεθειμένοι σε έντομα και ζώα(κουνούπια, σφήκες, σκορπιούς και φίδια).

Πρόσφατα εμφανίστηκαν μολυσματικές ασθένειες όπως η Ηπατίτιδα όπου μετράμε ήδη 20 καταγεγραμμένα κρούσματα. Ως αιτίες είναι η έλλειψη ζεστού νερού, οι ελάχιστες κοινές τουαλέτες που δεν λειτουργούν σωστά και επιτρέπουν στα λύματα να ξεχειλίζουν, η αποκομιδή των σκουπιδιών, που γίνεται μόλις δύο φορές την εβδομάδα μέσα από τον καταυλισμό καθώς και η πλημμελής ιατρική μας υποστήριξη.

Το υγειονομικό προσωπικό είναι ελάχιστο και ας λάβετε υπόψη σας πως ανάμεσά μας βρίσκονται έγκυες, νεογέννητα και γέροντες, που έχουν ανάγκη από ειδικούς γιατρούς. Τις δε βραδυνές ώρες δεν υπάρχει γιατρός όταν η πλησιέστερη πόλη, η Χαλκίδα βρίσκεται σε απόσταση 20 χιλιομέτρων και ο καταυλισμός δεν διαθέτει ασθενοφόρο.

Συνοψίζοντας τα προβλήματα της δικής μας καθημερινότητας και αξιώνοντας, έστω και σ’αυτές τις ειδικές συνθήκες που περιήλθε η ζωή μας χωρίς να φταίμε, το δικαίωμα της αξιοπρέπειας ζητούμε:

  1. Περισσότερο φαγητό προσαρμοσμένο στις ανάγκες μας (σπάνια στο συσσίτιο συναντά κανείς κρέας)
  2. Οι σκηνές είναι ακατάλληλες για την διαβίωση οικογενειών σε ανθρώπινες συνθήκες
  3. Εγκατάσταση περισσότερων τουαλετών που να απολυμαίνονται συστηματικά
  4. Συχνότερη αποκομιδή των απορριμάτων από τον καταυλισμό.
  5. Ψεκασμοί στο γύρω περιβάλλον για έντομα και απομάκρυνση ποντικιών και φιδιών.
  6. Καλύτερη συμπεριφορά από μερίδα υπευθύνων του καταυλισμού (δεν ξέρουμε αν είναι εθελοντές ή υπάλληλοι)
  7. Η παρουσία και η ενασχόληση του Ερυθρού Σταυρού να στηθεί στο ύψος των περιστάσεων καθώς είναι επιεικώς ισχνή και δυσανάλογη του ονόματος και της ιστορίας του
Categories: Uncategorized | Leave a comment

Ο φασισμός και η ακροδεξιά στην Ευρώπη: Οδηγός ανά χώρα – μέρος 3

Των Martin Smith και Tash Shifrin

O Norbert Hofer της Αυστρίας και η άνοδος του φασισμού και της ακροδεξιάς στην Ευρώπη

norbert-hofer-600x287

Το πρώτο μέρος εδώ

Το δεύτερο μέρος εδώ

Μετάφραση Γεωργία Κανελλοπούλου

 

Επειδή τα πράγματα είναι όπως είναι, γι’ αυτό τα πράγματα δεν θα μείνουν όπως είναι.

 — Μπέρτολντ Μπρεχτ

 

Εισαγωγή: η προειδοποίηση από την Αυστρία

Ο Norbert Hofer του ακροδεξιού ρατσιστικού Κόμματος Ελευθερίας της Αυστρίας (Freiheitliche Partei Österreichs, ή  FPÖ) στο δεύτερο γύρο των εκλογών της 22ης Μάιου, έχασε την ευκαιρία να γίνει ο επόμενος πρόεδρος της Αυστρίας για μόνο 31.000 ψήφους.

Ο Hofer, ο οποίος κέρδισε με άνεση τον πρώτο γύρο του Απριλίου, με ποσοστό 31.5% έναντι 21.3%  του κοντινότερου αντιπάλου του, του πράσινου υποψήφιου  Alexander Van der Bellen, έγινε σταδιακά δεύτερος με 49.7% έναντι 50.3% του Van der Bellen.

Οι αντιρατσιστές και όσοι φοβούνται την άνοδο της ακροδεξιάς στην Αυστρία προέτρεψαν τους ψηφοφόρους να παρευρεθούν την Κυριακή ώστε να σταματήσουν τον  Hofer.

Αλλά παρότι ο Hofer απέτυχε στον τελευταίο γύρο, τα αναδυόμενα ακροδεξιά και φασιστικά κόμματα ‘έχουν ένα καινούριο αγόρι για τις αφίσες τους – η εκστρατεία του έκανε λίφτινγκ στην αυτοπεποίθηση όλων αυτών.  Και η κλίμακα των ψήφων του θα πρέπει να λειτουργήσει σαν προειδοποιητικό μήνυμα για τους αντιρατσιστές και αντιφασίστες σε όλη την Ευρώπη.

Το FPO είναι ένα ακροδεξιό, ρατσιστικό, λαϊκίστικο κόμμα, που έχει αναλυθεί περισσότερο στο 1ο μέρος του οδηγού ανά χώρα). Ο ‘ίδιος ο Hofer είναι σύμβουλος του αντισημίτη αρχηγού του FPO Heinze-Christian Stracheκαι έχει οδηγήσει το κόμμα ακόμα πιο δεξιά. Είναι μέλος μιας βαθιά αντιδραστικής παν-γερμανικής εθνικιστικής φοιτητικής αδελφότητας, ένας αλυτρωτικός που θέλει το ιταλικό Τιρόλο να ενσωματωθεί στην Αυστρία, ένα ς άνθρωπος που φωτογραφίζεται φορώντας το μπλε λουλούδι που υιοθετήθηκε από τους Ναζί της Αυστρίας τη δεκαετία του 1930.

Η εκστρατεία του βασίστηκε στο ρατσισμό κατά των μουσουλμάνων και των μεταναστών, αλλά και των προσφύγων που ζήτησαν άσυλο στην Αυστρία.

Παραμέρισε την αυστριακή απαξιωμένη κεντροαριστερά των Κοινωνικών Δημοκρατών και κεντροδεξιά του Λαϊκού Κόμματος, που πήραν μόνο 11% ο καθένας στον πρώτο γύρο των εκλογών. Η αυστριακή πολιτική πολώθηκε απότομα, εν μέσω αύξησης της ανεργίας και των ανισοτήτων – και οι ψηφοφόροι εγκατέλειψαν τα κεντρώα κόμματα και τον κυβερνητικό συνασπισμό λιτότητας.

Η πρόοδος του Hofer υποδεικνύει τον κίνδυνο που ελλοχεύει όχι μόνο στην Αυστρία, αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Είμαστε μάρτυρες μιας δραματικής και τρομακτικής ανόδου  των φασιστικών και ρατσιστικών λαϊκιστικών κομμάτων στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Δεν έχουμε δει κάτι αντίστοιχο από τη δεκαετία του 1930.

Αυτή η άνοδος εκφράζεται σε εκλογικά αποτελέσματα, και, σε κάποιες χώρες, στην ανάπτυξη παραστρατιωτικών ομάδων και κινημάτων δρόμου.

Ενώ ο Hofer αναδύεται στην Αυστρία, το φασιστικό Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία είναι μπροστά στις δημοσκοπήσεις για τις προεδρικές εκλογές του 2017.

Η κυβέρνηση στην Ουγγαρία ελέγχεται από το διαρκώς αναπτυσσόμενο απολυταρχικό ακροδεξιό ρατσιστικό Fidesz, με το φασιστικό Jobik – ισχυρό κοινοβουλευτικά και με τεράστια παραστρατιωτική δύναμη – να σπρώχνει όλο και πιο δεξιά.

Σε μια σειρά χωρών της ανατολικής Ευρώπης, οι φασιστικές παραστρατιωτικές οργανώσεις αυξάνονται. Η κατάσταση σε όλη την ήπειρο εγκυμονεί μεγάλο κίνδυνο.

Στα μέρη ένα και δύο αυτής της σειράς άρθρων, παρουσιάσαμε έναν πίνακα με τα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα των φασιστικών και των ακροδεξιών κομμάτων στα εθνικά κοινοβούλια και στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, και έναν οδηγό ανά χώρα για την ισχύ των ακροδεξιών και των φασιστικών κινημάτων  τόσο κοινοβουλευτικά όσο και στο δρόμο.

>> Part one: Austria to Greece

>> Part two: Hungary to Ukraine

Εστιάσαμε σε χώρες όπου τα φασιστικά και ρατσιστικά κόμματα έχουν σημειώσει σημαντική εκλογική ή και οργανωτική εξέλιξη. Υπάρχουν μικρές φασιστικές ομάδες που λειτουργούν σε αρκετές άλλες χώρες, αλλά με μικρά νούμερα και μικρή επίδραση. Σκοπεύουμε να μελετήσουμε ξεχωριστά την κατάσταση στη Ρωσία και να μην την περιλάβουμε εδώ.

Πρέπει πάντως να θυμόμαστε ότι αν  ο φασισμός δεν έχει ριζώσει σε κάποια χώρα, δε σημαίνει πως είναι ακίνδυνος. Οι δολοφονικές επιθέσεις του  Anders Behring Breivik στην Νορβηγία – όπου το ρατσιστικό λαϊκιστικό Κόμμα της Ελευθερίας είναι ισχυρό αλλά οι φασιστικές οργανώσεις είναι αδύναμες και περιθωριακές – δείχνει ότι ο φασισμός μπορεί να ενσταλάξει την τρομοκρατική βία στους υποστηρικτές του και το φοβερό τίμημα που πληρώνουν τα θύματα του.

Σε αυτή την ανάλυση (το τρίτο μέρος της συγκεκριμένης σειράς άρθρων) μελετάμε το γιατί είναι σε άνοδο ο φασισμός και η ακροδεξιά, δίνουμε ορισμούς για το φασισμό και τον ακροδεξιό ρατσιστικό λαϊκισμό και εξετάζουμε τη ρευστή κατάσταση μέσα στην οποία η ακροδεξιά διαμορφώνεται και μεταμορφώνεται.

Γιατί είναι σε άνοδο ο φασισμός και η ακροδεξιά;

Σήμερα γινόμαστε μάρτυρες, σε όλη την Ευρώπη, μιας πόλωσης των πολιτικών, αριστερά και δεξιά, ώστε να απαντήσουν στην οικονομική κρίση και τη λιτότητα, που έχουν δημιουργήσει βαθύ θυμό και φτώχεια.

Πόλωση

Τα βασικά κεντροδεξιά και κεντροαριστερά κόμματα βιώνουν μια γενικευμένη εκλογική εξασθένηση, καθώς εκατομμύρια άνθρωποι νιώθουν όλο και πιο αποσυνδεδεμένοι και μη εκπροσωπούμενοι από το πολιτικό κατεστημένο. Σε πολλές χώρες η κοινωνική βάση των κεντροαριστερών κομμάτων έχει διαβρωθεί σημαντικά, μαζί με την αποδυνάμωση των συνδικαλιστικών ενώσεων – εκατομμύρια εργαζόμενοι  έχουν δει το βιοτικό τους επίπεδο να πέφτει χωρίς πολύ αγώνα..Η ακροδεξιά έχει συχνά οφέλη σε περιοχές βιομηχανικής παρακμής.

Σε Ελλάδα, Ιρλανδία, Ισπανία και Πορτογαλία η πόλωση στρέφεται κυρίως στ’ αριστερά, παρόλο που η παρουσία της φασιστικής Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα παραμένει απειλή. Αλλά στις περισσότερες χώρες, η ακροδεξιά φαίνεται πολύ πιο ισχυρή από τη ριζοσπαστική αριστερά.

Στην Ανατολική και την κεντρική Ευρώπη, η κατάρρευση του σταλινισμού και η αποτυχία της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς έχει αφήσει πολλούς ανθρώπους φτωχούς και απογοητευμένους. Σε αυτές τις χώρες, η οργάνωση της εργατικής τάξης είναι αδύναμη και οι αληθινές αριστερόστροφες οργανώσεις είναι πολύ  μικρές με ελάχιστη επίδραση. Αυτό αφήνει το δρόμο ανοιχτό στις ρατσιστικές πολιτικές των αποδιοπομπαίων τράγων και σε «εναλλακτικές» πολιτικές ιδέες: η κλασική φασιστική ρητορική του «τρίτου δρόμου» καλύπτει το κενό.

Ρατσισμός

Τόσο τα φασιστικά κόμματα όσο και οι ακροδεξιοί λαϊκιστές χρησιμοποιούν το ρατσισμό για να φτιάξουν αποδιοπομπαίους τράγους και να κατηγορήσουν τις μειονότητες για την κρίση, τη φτώχεια και την ανεργία.

Τα ρατσιστικά και φασιστικά κόμματα αξιοποιούν το αυξανόμενο κύμα ρατσισμού στην κοινωνία σε όλη την Ευρώπη. Ο ρατσισμός δεν μένει σταθερός – διαρκώς αυξάνεται και παίρνει διάφορες μορφές.

Σήμερα οι βασικοί του στόχοι στη Δυτική Ευρώπη είναι οι μουσουλμάνοι, οι μετανάστες και οι ρομά. Εδώ, η  γενική αποστροφή για το ναζιστικό ολοκαύτωμα οδηγεί στο να παραμένουν ταμπού οι δημόσιες πολιτικές εκφράσεις αντισημιτισμού, παρόλο που υπάρχει γενική αναβίωση του αντισημιτισμού.

Οι αγώνες των μαύρων ανθρώπων μεταπολεμικά και οι αντιρατσιστικές εκστρατείες σε πολλές χώρες, έχουν εξαναγκάσει τα πολιτικά κόμματα να αποφεύγουν τον ανοιχτό ρατσισμό που βασίζεται στο χρώμα του δέρματος, αν και οι διακρίσεις κατά των μαύρων στην εργασία, στην εκπαίδευση και κυρίως στην αντιμετώπιση από την αστυνομία, παραμένουν διαδομένες.

Αλλά οι μουσουλμάνοι, οι μετανάστες κα, κυρίως σε Γαλλία και Ιταλία, οι ρομά, αποτελούν  στόχο. Όλοι γνωρίζουμε το συνεχές μπαράζ δημοσιευμάτων με μακάβριες ιστορίες τρόμου για μουσουλμάνους ή πρόσφυγες.

Στην Ανατολική Ευρώπη, ο αντισημιτισμός και ο ρατσισμός κατά των ρομά είναι ισχυρότεροι. Αλλά πρέπει να επισημανθεί ότι η διευρυμένη  ισλαμοφοβία στη δύση έχει ανοίξει την πόρτα και ενθαρρύνει την άνοδο του ρατσισμού εναντίον και άλλων ομάδων. Η ισλαμοφοβία έχει τροφοδοτήσει την αναβίωση παλιότερων μορφών ρατσισμού – τον αντισημιτισμό και το ρατσισμό κατά των μαύρων.

Τα συμβατικά  πολιτικά κόμματα – της κεντροδεξιάς και δυστυχώς συχνά και της κεντροαριστεράς – παράλληλα με τα μέσα ενημέρωσης, έχουν ενθαρρύνει και προωθήσει αυτόν το ρατσισμό. Χρησιμοποιείται για να αιτιολογηθεί ο πόλεμος καθώς και για να αποσπαστεί η προσοχή από την οικονομική κρίση.

Τα συμβατικά κόμματα και μέσα ενημέρωσης, επίσης, αξιοποιούν την προσφυγική κρίση. Οι πρόσφυγες διασύρονται ως «βάρος» στην κοινωνία ή ως «»απειλή για την ασφάλεια» και εισάγονται όλο και πιο δρακόντειοι νόμοι για τη μετανάστευση.

Αυτό το δηλητηριώδες κλίμα έχει «νομιμοποιήσει» τα ρατσιστικά κόμματα, επιτρέποντας τους να αποδράσουν από τα πολιτικά όρια. Η ιδεολογία των φασιστών επικεντρώνεται στο ρατσισμό και τον εθνικισμό,  ενώ και τα ακροδεξιά λαϊκίστικα κόμματα χρησιμοποιούν το ρατσισμό απροκάλυπτα, για να κερδίσουν ψήφους.

Στη συνέχεια, τα οφέλη των φασιστών και της ακροδεξιάς, παρακινούν τα συμβατικά κόμματα σε ένα αυξανόμενο ρατσισμό – αντί να πάρουν θέση κατά του μίσους και του διαχωρισμού, αντιθέτως συμφωνούν με την ακροδεξιά, ανταγωνιζόμενοι στο ίδιο ρατσιστικό έδαφος, με όλο και πιο ακραία ρητορική και πολιτική.

Άλλοι παράγοντες

Πρέπει να επισημάνουμε ότι η ακροδεξιά δεν σχετίζεται μόνο με το ρατσισμό και τον εθνικισμό. Τα πιο πετυχημένα ρατσιστικά κόμματα έχουν φτιάξει πολιτικές ατζέντες γύρω από ευρέα τοπικά και εθνικά θέματα. Τα περισσότερα έχουν έντονο «Ευρωσκεπτικισμό» – αντί ΕΕ – και προστατευτισμό.

Πολλά έλκουν μέλη ή υποστηρικτές από ένα συνονθύλευμα αντιδραστικών οργανώσεων και παραδόσεων, όπως η μοναρχία, ο μιλιταρισμός ή ομάδες – λάτρεις των παραδόσεων.

Η ομοφοβία είναι χαρακτηριστικό πολλών φασιστικών και ακροδεξιών κομμάτων, κυρίως στην Ανατολική Ευρώπη, οδηγώντας σε βάρβαρη ρητορική και σε βίαιες επιθέσεις κατά των LGBT ατόμων και οργανώσεων.

Η επιτυχία στις εκλογές, ευρωπαϊκές, εθνικές ή τοπικές, έχει δώσει στα φασιστικά και ρατσιστικά κόμματα τεράστια οικονομική ώθηση αλλά και ένα νέο υψηλό προφίλ.

Τελικά, τα φασιστικά και ακροδεξιά κόμματα μπορούν να αναπτύσσονται όταν δεν είναι αντίθετα στο σύστημα. Παρά τις προσπάθειες των αντιφασιστών, σε πολλές χώρες οι φασιστικές και ακροδεξιές οργανώσεις δεν έχουν έρθει αντιμέτωπες με εκείνη την μαζική εκστρατεία που θα τους έκανε να πισωγυρίσουν.

Golden_Dawn_DTRocks-600x398

Ελλάδα: η ανοιχτά φασιστική Χρυσή Αυγή σε κινητοποίηση της στην Αθήνα, το 2015. Pic credit: DTRocks

Ορίζοντας τα φασιστικά και ακροδεξιά ρατσιστικά λαϊκιστικά κόμματα

Στον πίνακα μας για ατ εκλογικά αποτελέσματα ανά χώρα, διαχωρίσαμε τα φασιστικά κόμματα από τα ακροδεξιά ρατσιστικά λαϊκίστικα. Νομίζουμε ότι αυτός ο διαχωρισμός είναι πολύ σημαντικός.

Συχνά στη δημόσια συζήτηση χρησιμοποιούμε όρους όπως «φασίστας», «ακροδεξιός» ‘η «ακραίος δεξιός» με τρόπο που μπερδεύει και πολλές φορές κρύβει τη φύση και την οργανωτική δομή κάθε κόμματος. Επιπλέον, τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης χρησιμοποιούν ένα «ακροδεξιά» για όλους.

Αυτή η έλλειψη στην ορολογία έχει βοηθήσει τη Μαρί Λε Πεν στη Γαλλία να αποφύγει την ετικέτα του φασίστα. Η στρατηγική της για «από-δαιμονοποίηση», και απόκρυψη της πραγματικής πολιτικής του Εθνικού Μετώπου, πέτυχε λόγω της απροθυμίας των άλλων να πουν το φασισμό με τα’ όνομα του.

le-pen-CRED-blandine-le-cain-600x398

Γαλλία: η στρατηγική της «από-δαιμονοποίησης» της αρχηγού του Εθνικού Μετώπου Μαρί Λε Πεν πέτυχε αφού τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης αρνήθηκαν να την ονομάσουν με τα’ όνομα της – φασίστας Pic credit: Blandine Le Cain

Είναι σημαντικό να επισημάνουνε οτι ποτέ δεν θα βασίσουμε την αξιολόγηση μας στα φασιστικά και ατ ακροδεξιά κόμματα σε αυτό που τα ίδια λένε για τον εαυτό τους. Το να λέω ψέματα και να καλύπτουν την πολιτική και τους πραγματικούς στόχους τους, είναι σημείο κλειδί στην ευρωφασιστική στρατηγική, που χρησιμοποιήθηκε από τη Λε Πεν και από άλλους.

Δε βοηθάει επίσης καθόλου να περιφέρουμε  τη λέξη «φασίστας» σαν μια βρισιά. Αυτό αποδυναμώνει το νόημα της λέξης και βοηθάει να κρυφτεί η απειλή που θέτει ο φασισμός.

Σκανδαλωδώς, τα φασιστικά και τα ακροδεξιά κόμματα συνήθως δεν κατονομάζονται ούτε με τη λέξη «ρατσιστικό» στα μέσα ενημέρωσης – κυρίως όταν η μορφή του ρατσισμού είναι η ισλαμοφοβία, ο ρατσισμός κατά των μεταναστών και κατά των ρομά.

Έχουμε ορίσει το φασισμό και τον ακροδεξιό ρατσιστικό λαϊκισμό πολύ αυστηρά εδώ – για να κάνουμε τελείως ξεκάθαρο ποια κόμματα αντιμαχόμαστε. Η κατανόηση της φύσης της απειλής βοηθάει να καθορίσουν οι αντιφασίστες και αντιρατσιστές τις στρατηγικές και τακτικές που θα χρησιμοποιήσουν.

Τέσσερις βασικές μορφές οργάνωσης

Η αυξανόμενη ακροδεξιά στην Ευρώπη έχει τέσσερις μορφές:

  1. Κλασικός φασισμός
  2. Ευρωφασισμός
  3. Δεξιόστροφα ρατσιστικά λαϊκίστικα κόμματα
  4. Παραστρατιωτικές οργανώσεις και κινήματα δρόμου

Θα ασχοληθούμε με κάθε μορφή λεπτομερώς. Αλλά είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι αυτές οι περιγραφές δεν είναι αμετακίνητες, καθώς τα κόμματα αυτά υιοθετούν νέες στρατηγικές και ιδεολογίες και επανεφεύρουν τον εαυτό τους.

Και η ακροδεξιά στην Ευρώπη είναι σε ένα καθεστώς ρευστότητας, με νέες οργανώσεις να διαμορφώνονται, να αναπτύσσονται και να αλλάζουν, και να δημιουργούν συμμαχίες όλη την ώρα. Μαθαίνουν και εμπνέονται ο ένας από τον άλλο και αλλάζουν τακτικές καθώς προσπαθούν να κάνουν την δική τους τομή.

Η Fidesz  στην Ουγγαρία ξεκίνησε σαν ένα κεντροδεξιό κόμμα της αγοράς και σήμερα είναι ένα ακροδεξιό και απολυταρχικό ρατσιστικό λαϊκιστικό κόμμα. Η αγγλική Λίγκα Άμυνας στη μεγάλη Βρετανία ξεκίνησε σαν αντιμουσουλμανικό κίνημα δρόμου, καθοδηγούμενο από φασίστες και τους αυτοαποκαλούμενους  “Counterjihadist”, και γρήγορα αναπτύχθηκε σε κλασικό φασιστικό κίνημα, που επιτίθεται σε συνδικαλιστές και αριστερούς όσο και σε μουσουλμάνους.

Οι αντιρατσιστές και αντιφασίστες δεν πρέπει να αγνοούν τους δεσμούς και τις διασταυρώσεις που γονιμοποιούν τις ιδέες μεταξύ φασιστών και ακροδεξιάς. Σήμερα και τα φασιστικά κόμματα και τα ακροδεξιά ρατσιστικά λαϊκίστικα κόμματα δουλεύουν  μαζί με τις “counterjihadist” οργανώσεις με νεοσυντηρητικούς των ΗΠΑ και  με χριστιανικές φονταμενταλιστικές οργανώσεις

Βλέπουμε επίσης συμμαχίες που ξεπερνούν τα όρια του φασισμού. Το φασιστικό Εθνικό Μέτωπο της λε Πεν τώρα ηγείται μιας πολιτικής ομάδας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο που περιλαμβάνει τους φασίστες Σουηδούς Δημοκράτες, το ακροδεξιό PVV από την Ολλανδία και το FPO της Αυστρίας.

Για το Εθνικό Μέτωπο, η συμμαχία αυτή δίνει μια αξιοσέβαστη κάλυψη μέσω δεσμών με μη-φασιστικά κόμματα, ένα βήμα προς το καθεστωτικό σύστημα. Για το PVV, η συμμαχία αυτή σηματοδότησε ένα ορόσημο, αφού προηγουμένως το λαϊκιστικό κόμμα είχε αποφύγει τους ανοιχτούς δεσμούς με οποιασδήποτε φασιστική οργάνωση.

Μερικές οργανώσεις που έχουμε ταξινομήσει σαν ακροδεξιές περιλαμβάνουν φασίστες ή τους απομακρύνουν. Το FPO έχει ανακατεμένα μέλη, από φασιστικά στοιχεία μέχρι παραδοσιακούς συντηρητικούς.

Επίσης, βλέπουμε κάποιες ακροδεξιές ομάδες να κινούνται προς τη φασιστική κατεύθυνση. Αυτό ισχύει σίγουρα για τη Λίγκα του Βορρά στην Ιταλία, που συνδέθηκε με τη φασιστική μαχητική και ακτιβίστικη οργάνωση δρόμου Casa Poud. Στη Γερμανία, η μαχητική παράταξη στο εσωτερικό του ακροδεξιού AfD τείνει προς το φασισμό και επιθυμεί τη συνεργασία με το ρατσιστικό κίνημα δρόμου Pegida – από μόνο του δηλητηριώδες μίγμα με σκληρών φασιστών που κυκλοφορούν ελεύθερα.

Ας δούμε τώρα τις τέσσερις ομάδες με τη σειρά.

Κλασσικός φασισμός

Οι φασίστες του Μπενίτο Μουσολίνι και το Ναζιστικό Κόμμα του Αδόλφου Χίτλερ θέσπισαν  αυτό που οι ιστορικοί λέμε «κλασσικό φασισμό».

Θα περιγράφαμε κόμματα όπως το ουγγρικό Jonnik, την ελληνική Χρυσή Αυγή, το σλοβάκικο L’SNS και το βουλγαρικό Ataka, σαν κλασικά φασιστικά κόμματα. Αυτά τα κόμματα και άλλα σαν αυτά, παράλληλα με τις παραδοσιακές φασιστικές γραμμές τους, δημιουργούν και εκλογικά κινήματα και κινήματα δρόμου, και χρησιμοποιούν ανοιχτά φασιστικά και ναζιστικά εμβλήματα.

jobbik-magyar-guard-web-600x400

Ουγγαρία: Το Jobbik έχει έδρες στο κοινοβούλιο αλλά και μια τεράστια παραστρατιωτική πτέρυγα.

Ο φασισμός γεννήθηκε επίσημα στο Μιλάνο στις 23 Μαρτίου 1919. Οι φασίστες του Μουσολίνι ήταν οι πρωτοπόροι, που πήραν την εξουσία το 1922. Έντεκα χρόνια μετά, ένα ρατσιστικό και πιο βίαιο φασιστικό κόμμα έπαιρνε την εξουσία στη Γερμανία, οι Ναζί του Χίτλερ. Υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στον ιταλικό και το γερμανικό φασισμό, αλλά είναι σημαντικό να σκιαγραφήσουμε τα χαρακτηριστικά εκείνα που ορίζουν και τα δύο κινήματα.

Τα πολιτικά τους προγράμματα ήταν ένα μίγμα υπέρ-εθνικισμού, ρητορικής κατά του καπιταλισμού και του κομουνισμού, πόθος για δικτατορία και βία που στόχευε την αριστερά και το συνδικαλιστικό κίνημα.

Τόσο οι φασίστες του Μουσολίνι όσο και οι ναζί του Χίτλερ, ανέβηκαν σε μια περίοδο βαθιάς οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης. Ήταν μαζικά κόμματα των οποίων η πολιτική βάση ήταν οι μικροαστοί – μικροί καταστηματάρχες, αυτοαπασχολούμενοι και άλλες μεσαίες ομάδες μεταξύ των ισχυρών καπιταλιστικών δυνάμεων και της οργανωμένης εργατικής τάξης. Καθώς μεγάλωνε η επιρροή τους, εισχώρησαν και στην εργατική τάξη, κυρίως στους άνεργους.

Οι φασίστες του Μουσολίνι και ο ναζί του Χίτλερ υιοθέτησαν μία στρατηγική «δίδυμης διαδρομής» – χρησιμοποίησαν και τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες και τα κινήματα του δρόμου ώστε να πάρουν την εξουσία.

Και τα δύο κόμματα κέρδισαν σταδιακά την εξουσία, που τους την έδωσε το παραδοσιακό σύστημα αφού είχαν αποδείξει τη δύναμη και τη χρησιμότητα τους. Οι μαζικές κινηματικές οργανώσεις τους παρείχαν σε  κάποια τμήματα της καπιταλιστικής άρχουσας τάξης μία πιθανή λύση στην κρίση στην οποία είχαν βρεθεί.

Στη ρητορική τους, οι φασίστες και οι ναζί παρουσίαζαν μια πολιτική θέση «τρίτου δρόμου» – ούτε καπιταλισμός ούτε κομουνισμός. Αλλά μόλις πήραν την εξουσία, συνέτριψαν την εργατική τάξη και τις δημοκρατικές οργανώσεις προς το συμφέρον του κεφαλαίου.

Ο ρατσισμός και ο εθνικισμός ήταν οι βασικές κινητήριες ιδεολογίες για τα φασιστικά κινήματα. Είναι αλήθεια ως το κόμμα του Μουσολίνι δεν χρησιμοποίησε το ρατσισμό ως εργαλείο για να πάρει την εξουσία – εισήγαγε τους ρατσιστικούς νόμους του το 1938.

Αλλά ο ρατσισμός έγινε σημείο – κλειδί για τους φασίστες παντού, από τότε που ο Χίτλερ πήρε την εξουσία στη Γερμανία το 1933. Όλοι χρησιμοποίησαν το ρατσισμό για να κερδίσουν υποστηρικτές – και χρησιμοποίησαν την ιδεολογία της φυλετικής ανωτερότητας για να ενοποιήσουν το πλαίσιο τους.

Ο φασισμός χρησιμοποιεί επίσης  κοινωνικό ακτιβισμό και πολιτιστικές δραστηριότητες για να χτίσει μια μαζική βάση –  μπορούμε να το δούμε αυτό στην κίνηση του ουγγρικού Jobbik να φτιάξει αντιπλημμυρικά έργα ή στην τάση πολλών φασιστικών οργανώσεων να στρατολογούν μέλη σε χουλιγγάνικους συλλόγους ποδοσφαίρου ή σε ειδικές μουσικές σκηνές.

Τη δεκαετία του 1930, ο φασισμός πρόσφερε στον καπιταλισμό μια δύναμη που μπορούσε να στραφεί εναντίον της οργανωμένης εργατικής τάξης. Αλλά σήμερα βλέπουμε σε χώρες όπως η Ουκρανία, όπου η οργάνωση της εργατικής τάξης είναι πολύ αδύναμη, ότι οι φασίστες παρουσιάζουν εαυτόν στην κυρίαρχη τάξη σαν μια δύναμη συνοχής σε συνθήκες πολιτικής κρίσης.

Ευρωφασισμός

Μετά το Β Παγκόσμιο πόλεμο, η μνήμη του ολοκαυτώματος και των άλλων εγκλημάτων των Ναζί έβαλε το φασισμό στο ψυγείο του πολιτικού τοπίου.

Εκτός από την Ιταλία, όπου υπάρχει ένα αδιάλειπτο φασιστικό ρεύμα με ισχυρούς δεσμούς σε τομείς του κράτους, ο φασισμός παρέμεινε στο περιθώριο μέχρι τη δεκαετία του 1970.

Αντιμετωπίστηκε γενικά σαν ένα μη αποδεκτό περιθωριακό κίνημα βίαιων  αγοριών με μπότες – αν και σε μερικές χώρες κατάφερνε κι έπαιρνε κάποια ώθηση σε καιρούς οικονομικής πτώσης και αύξησης της ανεργίας, όπως έγινε με το Εθνικό Μέτωπο στη Βρετανία τη δεκαετία του 1970 μέχρι που διαλύθηκε υπό την πίεση του μαζικού αντιναζιστικού κινήματος.

Αλλά στις δεκαετίες του 1970 και 1980, ο γάλλος φασίστας Ζαν- Μαρί Λε Πεν άρχισε να επανασυσκευάζει το φασισμό ώστε να τον κάνει πιο εύγευστο στο εκλογικό σώμα.

Ενώ διατήρησε  τα σκληρά ιδεολογικά του πιστεύω, το Εθνικό Μέτωπο του Λε Πεν ενσυνείδητα άλλαζε τη ναζιστική του εικόνα, έβαλε τις συμμορίες δρόμου στο βάθος, και άλλαξε την ορολογία του, από τις βάναυσες ωμές αναφορές στο βιολογικό ρατσισμό, εστίασε στην εθνικότητα, την ταυτότητα και την ανασφάλεια – κωδικοποιημένες δηλαδή ρατσιστικές αναφορές.

Μόνο μια στιγμή έριξε τη μάσκα, όταν ο Λε Πεν είπε «το ολοκαύτωμα ήταν μια απλή λεπτομέρεια της ιστορίας».

Η ευρωφασιστική στρατηγική του Εθνικού Μετώπου είχε επιτυχία – το κόμμα κατάφερε κάποιες εκλογικές νίκες τη δεκαετία του 1982, χτίζοντας τη βάση του σε τμήματα της νότιας Γαλλίας που τα διατηρεί ακόμα. Άλλα φασιστικά κόμματα υιοθέτησαν αυτή τη στρατηγική, όπως το Βρετανικό Εθνικό Κόμμα, οι Σουηδοί Δημοκράτες και το βέλγικο Vlaams Belang.

Σήμερα το εθνικό Μέτωπο έχει περαιτέρω εξευγενίσει την ευρωφασιστική του στρατηγική, υπό την ηγεσία της κόρης του Ζαν- Μαρί Λε Πεν, Μαρίν, της οποίας η στρατηγική «από-δαιμονοποίησης» στόχευσε στο να βγει από την ταμπέλα του φασίστα. Το Εθνικό Μέτωπο είναι τώρα το πιο πετυχημένο ευρωφασιστικό κόμμα. Είναι στην κορυφή στις δημοσκοπήσεις για τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2017, έχει 24 έδρες στο ευρωκοινοβούλιο και δύο στο εθνικό κοινοβούλιο, και πήρε 6,8 εκατομμύρια ψήφους στις τοπικές (δημοτικές) εκλογές του 2015.

Τα ευρωφασιστικά κόμματα ισχυρίζονται πως έχουν εγκαταλείψει τις φασιστικές πολιτικές τους. Αλλά αυτό είναι ένα προσωπείο – όπως παραδέχτηκε και ο τέως αρχηγός του BNP Nick Griffin στη θεωρητική εφημερίδα του κόμματος.

Αντί να παρουσιάζουμε το κόμμα σαν μια επαναστατική εναλλακτική στο σύστημα, πρέπει να τους παρουσιαστούμε (στο εκλογικό σώμα) με την  εικόνα του μετριοπαθούς εύλογου… Βέβαια, θα πρέπει να μαθαίνουμε την αλήθεια στον πυρήνα μας. Αλλά όταν έρχεται η ώρα επηρεασμού του κοινού, ξεχάστε τις φυλετικές διαφορές, τη γενετική, το σιωνισμό, την ιστορική εκδίκηση και όλα τα άλλα.

Με άλλα λόγια, μι μιλάτε δημοσίως για τους αληθινούς σκοπούς και τις ιδέες σας. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Μαρί Λε ΠΕν, που έδιωξε τον πατέρα της από το κόμμα μετά από συνεχείς αρνήσεις του Ολοκαυτώματος, ανησύχησε γιατί αυτό χαλούσε την εικόνα του κόμματος.

Οι ευρωφασίστες μπορεί δημοσίως να έχουν κρεμάσει τις μπότες τους και τις σιδηρογροθιές, και να τα έχουν αντικαταστήσει με κοστούμια και γραβάτες, αλλά παραμένουν μαχητές του δρόμου.

Μερικές φορές αυτό μπορεί να είναι τμήμα του κόμματος – οι «σωματοφύλακες» του Ζαν Μαρί Λε Πεν, η ομάδα ασφάλειας του BNP … Άλλες φορές τα ευρωφασιστικά κόμματα διατηρούν συνδέσμους με άλλες φασιστικές ομάδες δρόμου, που κάποια στιγμή θα μεταπηδήσουν στο κόμμα. Το Εθνικό Μέτωπο της Μαρί Λε Πεν έχει τεκμηριωμένα τέτοιους συνδέσμους με σκληρούς ναζί που παρέχουν «ασφάλεια» και αυξάνει τις σχέσεις με  την εθνικιστική ομάδα δρόμου Identitaires. Οι Σουηδοί Δημοκράτες ισχυρίζονται ότι έχουν εγκαταλείψει την παραστρατιωτική τους πτέρυγα – ;αλλά; οι σύνδεσμοι με τα μέλη του SD και τις ναζιστικές ομάδες μάχης έχουν επανειλημμένα ;αποκαλυφθεί.

Είναι σημαντικό να μη δίνουμε έμφαση στις διαφορές μεταξύ των  «κλασικών φασιστών» και των ευρωφασιστών. Οι διαφορές αφορούν στην τακτική, όχι στην πολιτική τους, και τα ευρωφασιστικά κόμματα έχουν μέλη και στελέχη από τις ανοιχτές ναζιστικές τους μέρες.

Εμείς έχουμε χρησιμοποιήσει τον όρο «φασίστας» στον οδηγό μας ανά χώρα για να διαχωρίσουμε τις φασιστικές οργανώσεις – κλασικές και ευρωφασιστικές – από την υπόλοιπη ακροδεξιά. Είναι ουσιώδες να αποκαλύπτουμε αυτές τις οργανώσει ως φασιστικές, ώστε να κάνουμε σαφέστερη τη φύση της απειλής τους.

Ακροδεξιά ρατσιστικά λαϊκιστικά κόμματα

H Ευρώπη γίνεται μάρτυρας της ανάπτυξης αυτού που έχουμε περιγράψει ως ακροδεξιά, ρατσιστικά, λαϊκίστικα κόμματα. Αυτό καλύπτει ένα ευρύ φάσμα πολιτικών σχηματισμών, με ρατσιστικά κόμματα που λιμπίζονται το συμβατικό σύστημα, όπως το βρετανικό UKIP και το PVV στην Ολλανδία, στο ένα άκρο του φάσματος, και με το ρατσιστικό και απολυταρχικό ουγγρικό Fidesz στο άλλο.

Αυτά τα ακροδεξιά, ρατσιστικά, λαϊκίστικα κόμματα κερδίζουν σημαντικές  ψήφους σε διάφορες χώρες όπως Δανία, Ελβετία και Πολωνία όπου το PiS είναι τώρα μέλος ης κυβέρνησης.

Δεν είναι φασιστικές οργανώσεις, αν και ανήκουν οριστικά και αμετάκλητα στην ακροδεξιά. Έχουν δεσμευτεί να δουλεύουν μέσα στο κοινοβουλευτικό σύστημα και τους δημοκρατικούς θεσμούς, και δεν επιζητούν να τους καταστρέψουν. Μπορεί να έχουν φασίστες στις γραμμές τους, αλλά το πολιτικό εγχείρημα που έχουν κατά νου είναι να αλλάξουν το σύστημα από μέσα.

Αυτά τα ακροδεξιά κόμματα είναι ρατσιστικά, αλλά όχι ιδεολογικά ταγμένα στο «Λευκή Εξουσία» ή στη φυλετική ανωτερότητα, με τον τρόπο που είναι οι φασιστικές οργανώσεις. Οι φασίστες χρησιμοποιούν αυτή την ιδεολογία για να ενοποιήσουν και να στερεοποιήσουν το δυναμικό  τους – βασικό για οργανώσεις που στοχεύουν στην καταστροφή του δημοκρατικού συστήματος.

Αντιθέτως, τα ακροδεξιά κόμματα έχουν υιοθετήσει ένα λαϊκίστικο ρατσισμό. Το χρησιμοποιούν για να κερδίζουν λαϊκή υποστήριξη και ψήφους. Τα ρατσιστικά λαϊκίστικα κόμματα προτιμούν απενεργοποιημένο και παθητικό πληθυσμό, ενώ οι φασίστες θέλουν να φτιάξουν ενεργά μαζικά κινήματα που τα χρησιμοποιούν για να χτυπούν τις δημοκρατικές οργανώσεις και να τρομοκρατούν τις μειονότητες.

Η ιστορία αυτών των κομμάτων είναι επίσης σημαντική. Έχουμε προσδιορίσει τα ευρωφασιστικά κόμματα όπως το γαλλικό Εθνικό Μέτωπο ξεκάθαρα ως φασιστικά και όχι ακροδεξιά – μπορεί να θέλουν να κρύψουν την πολιτική και τις ρίζες τους, αλλά ιδρύθηκαν ως φασιστική οργάνωση και τέτοια παραμένουν.

Τα ακροδεξιά ρατσιστικά λαϊκίστικα κόμματα δεν έχουν φασιστική προέλευση. Αντιθέτως, συχνά έχουν αποσκιρτήσει από συμβατικές συντηρητικές, κεντροδεξιές ή χριστιανοδημοκρατικές οργανώσεις.

Τα ακροδεξιά ρατσιστικά λαϊκίστικα κόμματα διαφέρουν μεταξύ τους στο πώς στέκονται απέναντι στις φασιστικές οργανώσεις. Το FPO της Αυστρίας και το PVV  της Ολλανδίας είναι τώρα σύμμαχοι με τα φασιστικά κόμματα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

geert-wilders-Roel-Wijnants-600x401

Ο αρχηγός του PVV Geert Wilders – σύμμαχος των φασιστών στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Pic credit: Roel Wijnants

Το βρετανικό UKIP,πάντως, αποφεύγει τρομαγμένο κάθε συνεργασία με το φασισμό και προσπαθεί να απαγορεύσει σ πρώην μέλη φασιστικών ομάδων να συμμετέχουν στις γραμμές του. Αυτές οι προφυλάξεις που παίρνει το UKIP είναι αποτέλεσμα της συνεπούς αντιφασιστικής δράσης που κατέστρεψε και το Βρετανικό Εθνικό Μέτωπο και την Αγγλική Λίγκα Άμυνας – η φασιστική ταμπέλα είναι τοξική στη Βρετανία και υο UKIP φοβάται τη μόλυνση.

Όμως, το γεγονός ότι τα ακροδεξιά λαϊκίστικα κόμματα χρησιμοποιούν το ρατσισμό για να κινητοποιήσουν τους ψηφοφόρους, δημιουργεί ένα κλίμα στο οποίο ακμάζει ο φασισμός.

Παραστρατιωτικές οργανώσεις και κινήματα δρόμου

Ο κλασικός φασισμός, ο ευρωφασισμός και ο ακροδεξιός ρατσιστικός λαϊκισμός, όλοι χρησιμοποιούν την εκλογική αρένα –παρόλο που η φασιστική παράδοση ακολουθεί ένα ανοιχτό ή κρυφό διπλό δρόμο, με κοινοβουλευτική πτέρυγα και ταυτόχρονα με παραστρατιωτική ή με κίνημα δρόμου.

Αλλά έχει κάνει αισθητή την παρουσία της σε πολλά μέρη στην Ευρώπη μια ποικιλία ευμεγεθών αυτόνομων παραστρατιωτικών φασιστικών οργανώσεων, ομάδων μαχητών δρόμου και ρατσιστικών κινημάτων δρόμου.

Το «παραστρατιωτικό» περικλείει με την ευρύτερη έννοια πολλές μορφές, από την αυτόνομους οπλισμένους τρομοκράτες σαν τον Anders Behring Breivik, συμμορίες δρόμου, οργανώσεις «ασφάλειας» και «τιμής» μέχρι κανονικές παραστρατιωτικές δυνάμεις.

Βλέπουμε επίσης την ανάπτυξη κινημάτων δρόμου, που μπορούν να τραβάνε στις τάξεις τους προηγούμενους ανοργάνωτους διαδηλωτές για  να κάνουν επίδειξη δύναμης αλλά και να τρομοκρατούν τις μειονοτικές ομάδες.  

Κυρίως στην Ανατολική Ευρώπη, λειτουργεί ένας αριθμός παραστρατιωτικών οργανώσεων και ομάδων δρόμου, συχνά με στολές – παραδοσιακή στρατιωτική στολή ή στολή μάχης – που διοργανώνουν drilling, παρελάσεις και πολλές φορές στρατιωτική εκπαίδευση. Τα παραδείγματα περιλαμβάνουν το Εθνικό Ριζοσπαστικό Κάμπινγκ και το Όλη η Πολωνέζικη νεολαία στην Πολωνία, και τις παραστρατιωτικέ οργανώσεις που έχουν ομαδοποιηθεί ως Δεξιός Τομέας στην Ουκρανία. Τέτοιες ομάδες χρησιμοποιούν ανοιχτά φασιστικά ή ναζιστικά σύμβολα και εμβλήματα.

onr-bialystok-marcin-onufryjuk-agencya-gazeta

Η πολωνική φασιστική παραστρατιωτική ομάδα ONR στον καθεδρικό ναό του Bialystok τον Απρίλιο του 2016

Οι παραστρατιωτικές οργανώσεις στην Πολωνία φέρεται να βιώνουν μεγάλη αύξηση των στρατολογήσεων τους, με ένα συνολικό αριθμό 10.000 μελών. Στην Ουκρανία, η δύναμη των οργανωμένων παραστρατιωτικών ομάδων τους επέτρεψε να διαδραματίσουν βασικό ρόλο στη διάρκεια των  “Euromaidan” κινητοποιήσεων που καθαίρεσαν τον επίσημο πρόεδρο  Yanukovych  – και τώρα έχουν ενσωματωθεί σαν οργανωμένα τάγματα στις ουκρανικές στρατιωτικές δυνάμεις.

Η ιταλική Casa Pound είναι άλλο ένα παράδειγμα μιας πολεμικής οργάνωσης, μαχητών του δρόμου, που επίσης εμπλέκεται σε κοινωνικό ακτιβισμό και είναι ανοιχτά και περήφανα φασιστική.

Λιγότερο φανερά στρατιωτικά κινήματα δρόμου είναι οι Identitaires στη Γαλλία, η Pegida στη Γερμανία, και η σε μεγάλο βαθμό διασπασμένη τώρα, Αγγλική Αμυντική Λίγκα .

Τέτοια κινήματα δρόμου παρέχουν ένα δηλητηριώδες σημείο συνάντησης, φέρνοντας μαζί τους ρατσιστές «διαδηλωτές» και τους οργανωμένους φασίστες και επιτρέποντας στους φασίστες να στρατολογήσουν…

pegida-strassenstriche-web-600x400

Γερμανία: Συγκέντρωση της Pegida. Pic credit: Strassenstriche.com

Η Pegida, για παράδειγμα, έχει τη δυνατότητα να κατεβάσει χιλιάδες συνηθισμένων ανθρώπων στο δρόμο υπό τη σημαία της ισλαμοφοβίας και κατά των μεταναστών, αλλά περιλαμβάνει στις γραμμές της σκληρούς ναζιστικούς πυρήνες και βίαιους ρατσιστές και φασιστικούς χουλιγκανικούς συλλόγους.

Αυτές οι ρευστές και ασταθείς οργανώσεις μπορούν εύκολα να μεταπηδήσουν από ένα γενικό ρατσισμό στον φασισμό, όπως είδαμε να γίνεται με το EDL.

Οι παραστρατιωτικές οργανώσεις είναι προφανώς πολύ επικίνδυνες, απονέμουν τη «δικαιοσύνη» με κτηνώδη τρόπο και συχνά με δολοφονική βία απέναντι σε εθνικές μειονότητες και ανθρώπους LGBT.

Επίσης όμως βλέπουμε μια αυξανόμενη τάση σε αυτές τις ομάδες να δημιουργήσουν (ή να συνδεθούν με) κοινοβουλευτικές οργανώσεις, δημιουργώντας τη βάση για κλασικά φασιστικά κόμματα.

Μπορούμε να το δούμε αυτό στο στενό δεσμό της Casa Pound με τη λίγκα του Βορρά, ή με τις πολωνικές παραστρατιωτικές οργανώσεις που ενώθηκαν για να διαμορφώσουν το Ruch Narodowy ως το εκλογικό τους όχημα.

Οι αυξανόμενοι δεσμοί μεταξύ της Pegida και του ρατσιστικού κοινοβουλευτικού κόμματος AfD που το ίδιο μετακινείται όλο και πιο δεξιά, είναι άλλη μια ανησυχητική εξέλιξη.

Συμπέρασμα

Προσπαθήσαμε τόσο εδώ όσο και στον οδηγό ανά χώρα να παρουσιάσουμε μια συνοπτική εικόνα και ανάλυση των βασικών φασιστικών και ακροδεξιών, ρατσιστικών, λαϊκίστικων κομμάτων σε όλη την Ευρώπη όπως είναι σήμερα. Αλλά αυτές οι οργανώσεις είναι σε διαρκή αλλαγή και ανάπτυξη, καθοδηγούμενες η μία από την επιτυχία της άλλης, και προσανατολιζόμενες στο να έχουν πάντα οφέλη.

Σήμερα, τα απειλητικά ρατσιστικά κινήματα δρόμου μπορούν να μεταμορφωθούν σε φασιστικές οργανώσεις και – υπό τις κατάλληλες πολιτικές και οικονομικές συνθήκες – τα ρατσιστικά λαϊκίστικα κόμματα μπορούν επίσης να μετακινηθούν προς το φασισμό.

Πιστεύουμε ότι η κατάσταση στην Ευρώπη σήμερα δείχνει την αύξηση και την ανάπτυξη αυτών των οργανώσεων που δεν έχει ξανασυμβεί από τη δεκαετία του 1930.

Και μετά την εμπειρία της φασιστικής εξουσίας στην Ευρώπη και το Ολοκαύτωμα, ξέρουμε πόσο επικίνδυνο μπορεί να γίνει. Η ανάγκη να σταματήσουμε την επανάληψη της ιστορίας δεν θα μπορούσε να  είναι πιο σημαντική.

Αυτό σημαίνει ότι οι φασιστικές και ρατσιστικές οργανώσεις πρέπει να αντιμετωπιστούν σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, ιδεολογικό και οργανωτικό. Κανείς τους δεν είναι ακόμα ανίκητος. Στην Ευρώπη υπάρχει απελπιστικά μεγάλη ανάγκη για μεγάλης κλίμακας ευρείες εκστρατείες κατά των φασιστικών και ακροδεξιών ρατσιστικών κομμάτων, τόσο εκλογικά όσο και στους δρόμους.

Η απειλή είναι πραγματική και το καθήκον επείγον.

Πηγή: http://www.dreamdeferred.org.uk/2016/05/analysis-fascism-and-the-far-right-in-europe-today-part-three-with-links-to-full-guide/

Categories: Uncategorized | Leave a comment

ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΝΗΜΑ ΠΟΥ ΣΥΝΔΕΕΙ ΤΟΥΣ ΖΑΠΑΤΙΣΤΑΣ ΣΤΟ ΜΕΞΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΟΥΡΔΟΥΣ ΣΤΗ ΡΟΖΑΒΑ

13873166_1812491445652081_4153759429393390395_n

Παρότι σε διαφορετικές ηπείρους, οι αγώνες των Κούρδων και των Ζαπατίστας μοιράζονται ένα κοινό σκοπό – την αντίσταση στον καπιταλισμό, την απελευθέρωση των γυναικών και την οικοδόμηση αυτονομίας. Αυτό το άρθρο εξηγεί τους δεσμούς μεταξύ Ζαπατίστας και Κούρδων που δεν είναι μόνο ιδεολογικοί αλλά και καθημερινές πρακτικές που χτίζουν την κοινωνική επανάσταση.

A. Εισαγωγή
Πριν από λίγο καιρό κανείς δεν είχε ακούσει για το Κομπανί. Αλλά όταν ο ISIS έκανε την επίθεση του στην πόλη το Σεπτέμβρη του 2014, το μικρό κουρδικό οχυρό έγινε ένα βασικό σημείο της μάχης κατά των θρησκευτικών τρομοκρατών. Στους μήνες που ακολούθησαν, το Κομπανί έγινε διεθνές σύμβολο αντίστασης, συγκρίσιμο με τη Βαρκελώνη και το Στάλινγκραντ, για το ρόλο του ως προπύργιο κατά του φασισμού.
Η γενναία αντίσταση των μονάδων άμυνας (YPG και YPJ) επαινέθηκε από ένα ευρύ φάσμα συλλογικοτήτων και ατόμων – από αναρχικούς, αριστερούς και ελευθεριακούς ως και κάποιους συντηρητικούς – που εξέφρασαν συμπάθεια και θαυμασμό για τους άντρες και τις γυναίκες του Κομπανί στην ιστορική τους μάχη κατά των δυνάμεων του ISIS.
Αποτέλεσμα ήταν, τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης να αναγκαστούν να σπάσουν τη σιωπή τους για τους κούρδους της Βόρειας Συρίας, που είχαν ανακοινώσει την αυτονομία τους από το καλοκαίρι του 2012. Κάποια άρθρα και κείμενα απεικόνιζαν τη γενναιότητα και την αποφασιστικότητα των κούρδων μαχητών, συχνά με μια δόση ρομαντισμού. Παρόλα αυτά, η προσοχή των μέσω ενημέρωσης ήταν επιλεκτική και αποσπασματική. Η ουσία του πολιτικού εγχειρήματος στη Ροζάβα (Δυτικό Κουρδιστάν) έμενε εκτός συζήτησης και οι δυτικοί δημοσιογράφοι προτιμούσαν να παρουσιάζουν την αντίσταση του Κομπανί σαν μία ανεξήγητη εξαίρεση στη βαρβαρότητα της Μέσης Ανατολής.
Όπως ήταν αναμενόμενο, η σημαία των YPG / YPJ με το κόκκινο αστέρι, δεν ήταν ευχάριστη εικόνα στα μάτια των δυτικών δυνάμεων. Τα αυτόνομα καντόνια της Ροζάβα εκπροσωπούσαν μία τοπικά αναπτυγμένη λύση στα αδιέξοδα της Μέσης Ανατολής, εστιάζοντας σε ισότητα των φύλων, περιβαλλοντική βιωσιμότητα και διαδικασίες οριζόντιας δημοκρατίας, που συμπεριλάμβαναν όλες τις διαφορετικές εθνικές και κοινωνικές ομάδες, ενώ συγχρόνως αντιστέκονταν στον τρόμο του ISIS και απέρριπταν τόσο την φιλελεύθερη δημοκρατία όσο και τον καπιταλιστικό εκσυγχρονισμό.
Παρόλο που πολλοί στη Δύση προτίμησαν να μείνουν σιωπηλοί για το θέμα, η κούρδισα ακτιβίστρια και ακαδημαϊκός Dilar Dirik ισχυρίστηκε σωστά ότι τα ιδεολογικά θεμέλια του κουρδικού κινήματος για δημοκρατική αυτονομία είναι το κλειδί για να κατανοηθεί το πνεύμα που εμπνέει την αντίσταση στο Κομπανί.
Καθώς η μάχη σε κάθε δρόμο και γωνία της πόλης εντάθηκε, το Κομπανί κατάφερε να κυριεύσει τη φαντασία της παγκόσμιας αριστεράς, και κυρίως των αριστερών – ελευθεριακών ομάδων, ως ένα σύμβολο αντίστασης. Δεν ήταν τυχαίο το γεγονός ότι η Τουρκική Μαρξιστική Λενινιστική ομάδα MLKP που βοήθησε το YPG / YPJ στο πεδίο της μάχης, σήκωσε τη σημαία της ισπανικής δημοκρατίας πάνω στα ερείπια της πόλης, τη μέρα της απελευθέρωσης, ενώ καλούσε για τη διαμόρφωση διεθνών ταξιαρχιών, ακολουθώντας το παράδειγμα της ισπανικής επανάστασης.
Δεν ήταν αναγκαίο για τη μάχη του Κομπανί αυτή καθαυτή, όμως το ελευθεριακό πνεύμα στα καντόνια της Ροζάβα, η εφαρμογή άμεσης δημοκρατίας στη βάση, και η συμμετοχή των γυναικών στην αυτόνομη κυβέρνηση, έδωσαν το έδαφος για τέτοιες ιστορικές συγκρίσεις. Αλλά η Ροζάβα δεν συγκρίθηκε μόνο με την επαναστατημένη Καταλονία. Μία άλλη σύγκριση – με τον αγώνα των Ζαπατίστας για αυτονομία στο νότιο Μεξικό – μπορεί να είναι το κλειδί για να κατανοηθεί το παράδειγμα της επανάστασης στο Κουρδιστάν και τι σημαίνει για εκείνους που πιστεύουν ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός.
B. Οι Ζαπατίστας
Από τότε που πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή στις αρχές της δεκαετίας του 90, το κίνημα των Ζαπατίστας έχει γίνει μάλλον ένα από τα πιο συμβολικά και με μεγάλη επιρροή στοιχεία της επαναστατικής φαντασίας διεθνώς. Το πρωί της 1ης Ιανουαρίου 1994, μία άγνωστη αντάρτικη δύναμη, αποτελούμενη από αυτόχθονες Μάγιας, πήρε τα ηνία σε βασικές πόλεις στην Τσιάπας, τη φτωχότερη επαρχία στο Μεξικό. Η στρατιωτική επιχείρηση εκτελέστηκε με στρατηγική ευφυΐα και, σε συνδυασμό με μία καινοτόμο χρήση του διαδικτύου, αντήχησε σε όλο τον κόσμο, εμπνέοντας τη διεθνή αλληλεγγύη και την εμφάνιση ενός Διεθνούς Κινήματος για τη Δικαιοσύνη.
Οι Ζαπατίστας εξεγέρθηκαν κατά του νεοφιλελευθερισμού και της κοινωνικής και πολιτιστικής γενοκτονίας των αυτόχθονων πληθυσμών του Μεξικού. «Ya Basta» ή «Αρκετά, Φτάνει πια» ήταν το αρχικό σύνθημα της εξέγερσης, που ήταν «προϊόν 500 χρόνων καταπίεσης» όπως δηλώθηκε στην Πρώτη Διακήρυξη της ζούγκλας Λακαντόνα. Οι Ζαπατίστας ανέτειλαν ακριβώς όταν ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός γιόρταζε το «τέλος της ιστορίας», και η ιδέα της κοινωνικής επανάστασης φαινόταν ένας ρομαντικός αναχρονισμός που ανήκε στο παρελθόν.
Ο ζαπατίστικος στρατός (EZLN) σύντομα αναγκάστηκε να φύγει από τις πόλεις, μετά από έντονες μάχες με τον ομοσπονδιακό στρατό, που κράτησαν 12 μέρες. Όμως, αποδείχτηκε ότι η βαθιά οριζόντια οργάνωση των αυτόχθονων κοινοτήτων δεν μπορούσε να εξαλειφθεί από κανένα κρατικό τρομοκράτη και τις στρατιωτικές εκστρατείες τους.
Ο μασκοφορεμένος εκπρόσωπος του αντάρτικου στρατού, Υπολοχαγός Μάρκος, αμφισβήτησε την έννοια της ιστορικής πρωτοπορίας και πρότεινε αντ΄ αυτού, την ιδέα της επανάστασης από κάτω – μία μορφή κοινωνικού αγώνα που δε στοχεύει να αναλάβει την κρατική εξουσία αλλά μάλλον επιδιώκει να την καταργήσει.
Αυτή η ιδέα της αυτονομίας και της άμεσης δημοκρατίας έγινε κεντρική σε πολλά από τα αντικαπιταλιστικά κινήματα που έχουμε δει από τότε – από τις διαμαρτυρίες στο Σηάτλ και τη Γένοβα μέχρι τις καταλήψεις στο Σύνταγμα, την Puerta de Sol και το Zuccotti Park.

Γ. Ροζάβα (Κουρδιστάν)
Οι ρίζες του αγώνα για δημοκρατική αυτονομία στη Ροζάβα μπορούν να βρεθούν στην ιστορία του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK), της οργάνωσης που είχε κεντρικό ρόλο στο κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα από τη δημιουργία του το 1978.
Το PKK ιδρύθηκε σαν μαρξιστική – λενινιστική αντάρτικη ομάδα στο βόρειο Κουρδιστάν (νοτιοανατολική Τουρκία), συνδυάζοντας μια μορφή κουρδικού εθνικισμού με τον αγώνα για κοινωνική χειραφέτηση. Υπό την ηγεσία του Αμπντουλάχ Οτσαλάν αναπτύχθηκε σε σημαντική αντάρτικη δύναμη που κατάφερε να αντέξει στις επιθέσεις του ΝΑΤΟ, σε μία σύγκρουση που στοίχισε τις ζωές σε πάνω από 40.000 ανθρώπους σε τριάντα χρόνια.
Το τουρκικό κράτος εκτόπισε εκατοντάδες χιλιάδες Κούρδους και χρησιμοποίησε βασανιστήρια, δολοφονίες και απαγωγές, όμως δεν κατάφερε να κάμψει την αντίσταση των Κούρδων.
Από την ίδρυση του, το PKK επέκτεινε την επίδραση του τόσο στην Τουρκία όσο και σε άλλα μέρη του Κουρδιστάν.
Η ηγετική πολιτική δύναμη στην επανάσταση της Ροζάβα – το Democratic Union Party (PYD) – ιδρύθηκε στη Συρία σαν αδερφή οργάνωση του PKK αφού η προηγούμενη είχε απαγορευτεί στο τέλος της δεκαετίας του 1990. Τώρα, οι δύο οργανώσεις συνδέονται μέσω της Ένωσης Κουρδικών Κοινοτήτων (KCK), την οργάνωση – ομπρέλα που περικλείει όλες τις επαναστατικές και πολιτικές ομάδες που μοιράζονται τις ιδέες του PKK.
Δ. Οι ιδεολογικοί δεσμοί
Η ιδεολογική συνένωση διαφορετικών πολιτικών και επαναστατικών ομάδων μέσα στην KCK είναι ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός που βασίζεται στην ιδέα του αμερικάνου αναρχικού Μάρεϊ Μπούκτσιν που υποστήριξε την έννοια μιας μη ιεραρχικής κοινωνίας βασισμένης στην κοινωνική οικολογία, τον ελευθεριακό κοινοτισμό και την άμεση δημοκρατία.
Αφού συνελήφθη ο Οτσαλάν από το τουρκικό κράτος το 1999 και καταδικάστηκε σε ισόβια φυλάκιση, απέρριψε το μαρξιστικό – λενινιστικό παρελθόν του PKK και, αντ’ αυτού, υιοθέτησε τις απόψεις του Μπούκτσιν οδηγώντας στην πεποίθηση ότι η τοπική και περιφερειακή αυτονομία των κουρδικών κοινοτήτων είναι στην πραγματικότητα η πιο βιώσιμη λύση.
Παρόλο που οι Ζαπατίστας είναι διάσημοι για την αυτόνομη αυτοδιοίκηση τους και την απόρριψη της έννοιας της ιστορικής πρωτοπορίας, οι ρίζες του ζαπατίστικου στρατού ήταν στην πραγματικότητα μαρξιστικές – λενινιστικές. Όπως και στο PKK, οι ιδέες των Ζαπατίστας για την αυτοδιοίκηση και την επανάσταση από κάτω, ήταν προϊόν μιας μακράς ιστορικής εξέλιξης.
Ο EZLN ιδρύθηκε το 1983 από μια ομάδα τοπικών αυτοχθόνων, που αποφάσισαν να ξεκινήσουν έναν επαναστατικό πυρήνα ανάμεσα στους αυτόχθονες πληθυσμούς της Τσιάπας, να φτιάξουν μια στρατιωτική δύναμη και σταδιακά να πάρουν την κρατική εξουσία με τον ανταρτοπόλεμο. Σύντομα συνειδητοποίησαν πως το πρωτοποριακό ιδεολογικό τους δόγμα δεν ήταν εφαρμόσιμο στις κουλτούρες των τοπικών κοινοτήτων και άρχισαν να μαθαίνουν από τους αυτόχθονες τις παραδόσεις της κοινοτικής διοίκησης.
Έτσι, ο ζαπατισμός γεννήθηκε σαν συγχώνευση του δυτικού μαρξισμού και της εμπειρίας και γνώσης του ντόπιου αμερικάνικου πληθυσμού που είχε αντισταθεί στο αποικιακό ισπανικό κράτος και στο ομοσπονδιακό μεξικάνικο κράτος για πέντε αιώνες..
Αυτή η ιδεολογική τροχιά των δύο αντάρτικων οργανώσεων καταδεικνύει μία ιστορική στροφή στη σύγχρονη κατανόηση της επαναστατικής διεργασίας. Η ζαπατίστικη εξέγερση και η οικοδόμηση αυτονομίας στην Τσιάπας σηματοδότησε μία ρωγμή στην παραδοσιακή στρατηγική του foquismo (της αντάρτικης θεωρίας της κουβανέζικης κυρίως επανάστασης). Η απόρριψη της πρωτοπορίας έγινε σαφής σε ένα γράμμα του υπολοχαγού Μάρκος προς το Βασικό ελευθεριακό κίνημα, όπου δήλωνε ξεκάθαρα «Να χέσω όλες τις επαναστατικές πρωτοπορίες του πλανήτη».
Στην Τσιάπας, δεν είναι η πρωτοπορία που οδηγεί τους ανθρώπους – έγκειται στους ανθρώπους τους ίδιους να χτίσουν την επανάσταση από κάτω και να τη διατηρήσουν ως τέτοια. Τώρα αυτή είναι και η λογική του PKK που έχει μετακινηθεί την τελευταία δεκαετία υπό την επίδραση του Μπούκτσιν, αποδεικνύοντας το μετασχηματισμό του από ένα κίνημα ΓΙΑ τους ανθρώπους σε ένα κίνημα ΤΩΝ ανθρώπων.

E. Κοινωνική επανάσταση
Πιθανά η πιο σημαντική ομοιότητα μεταξύ των εξεγέρσεων στη Ροζάβα και στην Τσιάπας είναι η κοινωνική και πολιτική αναδιοργάνωση που λαμβάνει χώρα και στις δύο περιοχές στη βάση της ελευθεριακής κοσμοθεωρίας του PKK και του EZLN.
Ο αγώνας των ζαπατίστας για αυτονομία έχει την προέλευση του στην αστοχία των ειρηνικών διαπραγματεύσεων με τη μεξικάνικη κυβέρνηση μετά την εξέγερση του 1994. Στη διάρκεια των ειρηνικών διαπραγματεύσεων, οι επαναστάτες απαίτησαν από την κυβέρνηση να τηρήσει τη συμφωνία του San Andres που έδινε στους αυτόχθονες πληθυσμούς το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού με εκπαίδευση, δικαιοσύνη και πολιτική οργάνωση, βάσει των παραδόσεων τους, καθώς και κοινοτική διαχείριση στη γη και τους τοπικούς πόρους.
Αυτή η συμφωνία δεν εφαρμόστηκε ποτέ από την κυβέρνηση και το 2001 ο πρόεδρος Φοξ έφερε μια νέα έκδοση που ψηφίστηκε στο κοινοβούλιο, αλλά δεν ικανοποίησε τα αιτήματα των Ζαπατίστας και των άλλων αντιστασιακών ομάδων.
Δυο χρόνια αργότερα, ο EZLN δημιούργησε πέντε εξεγερμένες ζώνες, τις Caracoles (που σημαίνει «σαλιγκάρια»), που τώρα λειτουργούσαν σαν διοικητικά κέντρα. Το όνομα Caracoles αντιπροσωπεύει τον ιδιαίτερο επαναστατικό ρυθμό των ζαπατίστας. «Το κάνουμε μόνοι μας, μαθαίνουμε κάνοντας το, και προχωράμε. Αργά, αλλά προχωράμε».
Οι Caracoles περιλαμβάνουν τρία επίπεδα αυτόνομης κυβέρνησης: την κοινότητα, το δήμο και το Συμβούλιο Καλής διακυβέρνησης. Τα δύο πρώτα βασίζονται σε συνελεύσεις βάσης ενώ τα Συμβούλια καλής διακυβέρνησης εκλέγονται αλλά με πρόθεση να συμμετέχουν όσο το δυνατόν περισσότερα άτομα, μέσω της αρχής της κυκλικής εναλλαγής. Οι Caracoles έχουν τα δικά τους συστήματα εκπαίδευσης, υγείας και δικαιοσύνης, καθώς και συνεταιρισμούς παραγωγής καφέ, χειροτεχνίας, εκτροφής βοοειδών και άλλων δραστηριοτήτων.
Με κάποιο τρόπο, τα καντόνια της Ροζάβα μοιάζουν με τις Caracoles. Τα διακήρυξε το κίνημα για Δημοκρατική κοινωννία (TEV – DEM) το 2014 και λειτούργησαν μέσω των νέων θεσπισμένων δημοφιλών συνελεύσεων και των Λαϊκών Συμβουλίων. Οι γυναίκες συμμετέχουν ισότιμα στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων και εκπροσωπούνται σε όλες τις αιρετές θέσεις, που μοιράζονται πάντα σε ένα άντρα και μία γυναίκα.
Όλες οι εθνικές ομάδες εκπροσωπούνται στα διάφορα συμβούλια και ινστιτούτα. Η υγεία και η παιδεία επίσης είναι εγγυημένες από το σύστημα της δημοκρατικής ομοσπονδίας. Πρόσφατα, άνοιξε τις πόρτες του το πρώτο πανεπιστήμιο της Ροζάβα, η Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών Μεσοποταμίας, που σχεδιάζει να αλλάξει την ιεραρχική δομή της εκπαίδευσης και να παρέχει μία διαφορετική προσέγγιση στη μάθηση.
Όπως και στην περίπτωση των Ζαπατίστας, η εξέγερση στη Ροζάβα οραματίζεται τον εαυτό της ως τη λύση στα προβλήματα όλης της χώρας και της περιοχής. Δεν είναι μια έκφραση αποσχιστικών τάσεων. Όπως ισχυρίστηκε μία επιτροπή ακαδημαϊκών από την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική που επισκέφτηκε πρόσφατα τη Ροζάβα, αυτό το γνήσια δημοκρατικό σύστημα στοχεύει σε ένα διαφορετικό μέλλον για τη Μέση Ανατολή – ένα μέλλον βασισμένο στη συμμετοχή του κόσμου, την ελευθερία των γυναικών και την ειρήνη μεταξύ των διαφορετικών εθνικών ομάδων.

ΣΤ. Μία επανάσταση των γυναικών
Το φύλο ήταν πάντα κεντρικό ζήτημα στην επανάσταση των Ζαπατίστας. Πριν τη διάδοση των αυτόνομων μορφών οργάνωσης και την υιοθέτηση της ελευθερίας των γυναικών σαν κεντρικό σημείο του αγώνα, η θέση των γυναικών ήταν συνδυασμένη με εκμετάλλευση, περιθωριοποίηση, αναγκαστικούς γάμους, φυσική βία και διακρίσεις.
Γι’ αυτό, ο υπολοχαγός Μάρκος δήλωσε πως η εξέγερση δεν άρχισε το 1994 αλλά ένα χρόνο νωρίτερα, με την υιοθέτηση του Επαναστατικού Νόμου των Γυναικών το 1993. Αυτός ο νόμος έθεσε το πλαίσιο για ισότητα των φύλων και δικαιοσύνη, εξασφαλίζοντας τα δικαιώματα για προσωπική αυτονομία, χειραφέτηση και αξιοπρέπεια των γυναικών στην εξεγερμένη περιοχή.
Σήμερα οι γυναίκες συμμετέχουν σε όλα τα επίπεδα διακυβέρνησης και έχουν τις δικές τους συνεταιριστικές και οικονομικές δομές για να εξασφαλίζουν οικονομική ανεξαρτησία.
Οι γυναίκες στελεχώνουν ένα μεγάλο μέρος των γραμμών του ζαπατίστικου αντάρτικου στρατού και παίρνουν υψηλές θέσεις στη στρατιωτική ηγεσία. Η κυριαρχία στην πόλη San Cristobal de las Casas, την πιο σημαντική πόλη που κατέλαβαν οι ζαπατίστας στην εξέγερση του 1994, έγινε υπό τη λοχαγό Ramona, που ήταν επίσης ο πρώτος ζαπατίστας που πήγε στην πόλη του Μεξικού εκπροσωπώντας το κίνημα στις διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση.
Η μαζική συμμετοχή αυτόχθονων γυναικών στο πολιτικό εγχείρημα των ζαπατίστας συγκρίνεται εύκολα με τη συμμετοχή των γυναικών στην άμυνα του Κομπανί και στις Γυναικείες Μονάδες Προστασίας (YPJ) γενικότερα. Η γενναιότητα και η αποφασιστικότητα των κουρδισσών στον πόλεμο κατά του ISIS είναι προϊόν μία μακράς παράδοσης γυναικείας συμμετοχής στον ένοπλο αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση στο Κουρδιστάν. Οι γυναίκες παίζουν σημαντικό ρόλο στο PKK και η απελευθέρωση του γυναικείου φύλου έχει εδώ και καιρό κεντρική θέση στον κουρδικό αγώνα.
Η επανάσταση της Ροζάβα έχει δώσει μεγάλη έμφαση στην απελευθέρωση της γυναίκας σαν απαραίτητη για την απελευθέρωση της κοινωνίας ως σύνολο. Το θεωρητικό πλαίσιο που θέτει τη διάλυση της πατριαρχίας στο κέντρο του αγώνα είναι γνωστό ως “jineology” (jin σημαίνει γυναίκα στα κουρδικά). Η εφαρμογή αυτής της ιδέας έχει σαν αποτέλεσμα μία πρωτοφανή ενδυνάμωση των γυναικών – ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα όχι μόνο για τη Μέση Ανατολή αλλά και σε σύγκριση με το δυτικό φεμινισμό.
Οι γυναικείες συνελεύσεις, οι συνεταιριστικές δομές και οι γυναικείες πολιτοφυλακές, είναι η καρδιά της επανάστασης στη Ροζάβα, η οποία θεωρείται ανολοκλήρωτη όσο δεν καταστρέφει τις πατριαρχικές δομές στη βάση της καπιταλιστικής κοινωνίας. Όπως έγραψε η Janet Biehl μετά την πρόσφατη επίσκεψη της στη Ροζάβα, «στην επανάσταση της Ροζάβα οι γυναίκες εκπληρώνουν το ρόλο που είχαν οι άντρες προλετάριοι στις επαναστάσεις του 20ου αιώνα.».

Ζ. Αυτονομία
Η Οικολογία της Ελευθερίας είναι ενδεχομένως το πιο σημαντικό έργο του Μάρεϊ Μπούκτσιν, και η ιδέα της κοινωνικής οικολογίας που αναπτύσσεται σε αυτό το βιβλίο έχει ενεργά υιοθετηθεί από τους επαναστάτες της Ροζάβα. Ο Μπούκτσιν ήταν πεισμένος ότι «η βαθιά έννοια της κυριαρχίας στη φύση από τον άνθρωπο, πηγάζει από την κυριαρχία του ανθρώπου στον άνθρωπο». Συνδέοντας τον καπιταλισμό, την πατριαρχία και την περιβαλλοντική καταστροφή, προσδιόρισε τη συνδυασμένη κατάργηση τους ως το μόνο δρόμο προς μια δίκαιη κοινωνία.
Μία παρόμοια ολιστική προσέγγιση έχει υποστηριχθεί και εφαρμοστεί από τους Ζαπατίστας.. Η βιωσιμότητα είναι σημαντικό σημείο αναφοράς στην Τσιάπας, κυρίως μετά τη δημιουργία των Caracoles το 2003. Η αυτόνομη κυβέρνηση έχει προσπαθήσει να ανασύρει πατρογονικές γνώσεις για τη βιώσιμη χρήση της γης και να τις συνδυάσει με τις σύγχρονες οικολογικές πρακτικές. Αυτή η λογική δεν είναι μόνο θέμα βελτίωσης των συνθηκών ζωής στις κοινότητες και αποφυγής της χρήσης χημικών, αλλά επίσης συνιστά μία απόρριψη της ιδέας ότι η μεγάλης κλίμακας εξαγωγική αγροτική βιομηχανία είναι ανώτερη του «πρωτόγονου» τρόπου με τον οποίο οι αυτόχθονες καλλιεργούσαν τη γη.
Οι ομοιότητες μεταξύ του συστήματος δημοκρατικού φεντεραλισμού που αναπτύσσεται στο Δυτικό Κουρδιστάν και της αυτονομίας που χτίζεται στην Τσιάπας, είναι πολύ περισσότερες από αυτές που περιγράφονται σε αυτό το άρθρο. Από τα συνθήματα όπως Ya Basta – που γίνεται êdî bes e! στα κουρδικά – ως την ανάπτυξη άμεσης δημοκρατίας, τις κοινοτικές οικονομικές δομές και τη συμμετοχή των γυναικών, τα παρόμοια μονοπάτια του Κουρδικού κινήματος και των Ζαπατίστας αποδεικνύουν και τα δύο μία αποφασιστική ρωγμή με τη μαρξιστική – λενινιστική έννοια της πρωτοπορίας και μια νέα προσέγγιση της επανάστασης – την ανάδυση από κάτω και τη στόχευση στην ολική απελευθέρωση της κοινωνίας και στην επαναδιοργάνωση της σε μία μη ιεραρχική κατεύθυνση.
Παρόλο που και τα δύο κινήματα έχουν λάβει κάποια πικρή κριτική από τα πιο φανατικά στοιχεία της αριστεράς, το γεγονός είναι ότι τα μόνα μεγάλα και πετυχημένα πειράματα επαναστατικής κοινωνικής αλλαγής που έχουν προέλθει από όχι δυτικές, περιθωριοποιημένες και αποικιακές ομάδες, θα έπρεπε να θεωρούνται χαστούκι στο πρόσωπο των λευκών και προνομιούχων δογματικών «επαναστατών» του Βορρά που έχουν με δυσκολία πετύχει την προκλητική καταπίεση των δικών τους χωρών, αλλά που ακόμη πιστεύουν ότι είναι στη δική τους κρίση να αποφασίσουν πώς θα μοιάζει η επανάσταση.
Στην πραγματικότητα, οι αγώνες στη Ροζάβα και την Τσιάπας είναι δυνατά παραδείγματα στον κόσμο, που αποδεικνύουν τις τεράστιες δυνατότητες της αυτοοργάνωσης της βάσης, και τη σπουδαιότητα των κοινοτικών δεσμών απέναντι στον ατομικισμό που έχει προδιαγράψει ο καπιταλισμός. Επιπλέον, οδηγούν πολλούς δυτικούς αριστερούς – και αναρχικούς – να ξανασκεφτούν τις αποικιακές νοοτροπίες τους και τον ιδεολογικό δογματισμό τους.
Ένας κόσμος χωρίς καπιταλισμό, ιεραρχία, κυριαρχία και περιβαλλοντική καταστροφή – ή όπως λένε οι Ζαπατίστας ένας κόσμος στον οποίο πολλοί κόσμοι είναι εφικτοί – έχει συχνά χαρακτηριστεί ουτοπικός και μη ρεαλιστικός. Όμως αυτός ο κόσμος δεν είναι κάποια μελλοντική χίμαιρα που μας έρχεται από τα βιβλία. Οικοδομείται ήδη από τους Ζαπατίστας και τους Κούρδους, επιτρέποντας μας να ξαναφανταστούμε με τι μοιάζει η ριζική κοινωνική αλλαγή και παρέχοντας μας ένα πιθανό μοντέλο για τους δικούς μας αγώνες. Τα κόκκινα αστέρια που λάμπουν στην Τσιάπας και τη Ροζάβα ρίχνουν φως στο δρόμο για την απελευθέρωση.
Αν πρέπει να συνοψίσουμε σε μια λέξη τι φέρνει κοντά αυτούς τους δυο αγώνες, αυτή η λέξη θα ήταν οπωσδήποτε η αυτονομία.

Βλέπε:
A. Για την επανάσταση στο Κουρδιστάν
http://anarchism.pageabode.com/…/resources-rojava-revolutio…
http://kurdishquestion.com/…/kobane-victory-how-it-unfolded…
http://kurdishquestion.com/…/w…/why-kobani-did-not-fall.html
http://beforeitsnews.com/…/international-brigades-form-in-r…
https://zcomm.org/…/joint-statement-of-the-academic-delega…/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/from-genocide-to-re…/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/kurds-fear-massacre…/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/rojava-cantons-conn…/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/11/who-are-the-yazi…/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/turkey-kurd-protest…/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/kurdish-women-fight…/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/turkey-forced-to-al…/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/insight-into-the-li…/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/liberation-of-koban…/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/while-isis-preaches…/
B.Για την επανάσταση στην Τσιάπας (Ζαπατίστας)
http://roarmag.org/…/…/escuelita-zapatista-10-year-autonomy/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/zapatistas-mexico-u…/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/mexico-zapatistas-c…/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/zapatistas-mexico-u…/

Και το πρωτότυπο, ξανά… https://undercoverinfo.wordpress.com/…/the-social…/

Μετάφραση Γεωργία Κανελλοπούλου

Categories: Uncategorized | Leave a comment

ΤΡΑΙΝΟΣΕ – Γιατί κλαίμε άραγε τώρα;

τρε

Γεωργία Κανελλοπούλου

Με φόρτισε λίγο σήμερα η τόοοση ενασχόληση με την ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Όχι πως δεν έχουν όλοι το δικαίωμα να πουν τη γνώμη τους ή να κάνουν το χαβαλέ τους ή να κλαίνε για το “δημόσιο” που πουλιέται φθηνά. Ναι, ας πει ο καθένας ο,τι θέλει. Όμως:

1. Δεν πουλήθηκε ο ΟΣΕ. Η Τραινοσε είναι μια εταιρεία εκμετάλλευσης του σιδηροδρομικού δικτύου. Μπορούν να υπάρξουν όσες θένε. Αυτό λέγεται απελευθέρωση της αγοράς και έχει ήδη γίνει.

2. Η Τραινοσε δεν παρέχει δημόσιο αγαθό. Αν θέλετε τη γνώμη μου, η μεταφορά θα έπρεπε να είναι δημόσιο αγαθό. Αλλά δεν είναι. Δεν διεκδικήσαμε ποτέ να είναι. Και αυτό έχει ήδη γίνει.

3. Πολλές υπηρεσίες είναι ιδιωτικοποιημένες. Η καθαριότητα, η ασφάλεια, η έκδοση εισιτηρίων.. ναι, η έκδοση εισιτηρίων. Όταν έγινε, κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε. Οι εργαζόμενοι των εκδοτηρίων δούλεψαν χωρίς βάρδιες πια στο γραφείο, οι συνδικαλιστές “βόλεψαν” κόσμο, υπήρξαν και φήμες ότι συγγενείς συνδικαλιστών έπαιρναν εκδοτήρια. Αλλά αυτά έχουν γίνει.

4. Η τραινοσε παρέχει υποβαθμισμένες υπηρεσίες. Δεν φταίει πάντα. Φταίει καταρχήν το κακό δίκτυο που ολημερίς το χτιζανε το βράδυ γκρεμιζόταν – εργολάβοι το χτίζαν σιδηροδρομικοί το επιβλέπαν πολιτικοί το σχεδιάζαν . Φταίει που αυτό το κράτος πριμοδότησε πάντα τον αυτοκινητόδρομο. Φταίει που η τραινοσε είναι μια σιδηροδρομική εταιρεία χωρίς δικά της τρένα. Φταίει που η εταιρεία συντήρησης των τρένων έχει έλλειψη σε προσωπικό και όχι μόνο. Φταίει που έσπασαν τις εταιρείες και λειτουργούν παράδοξα. Φταίει που έκαναν τις υποχρεωτικές μετατάξεις όπως όπως και μείναμε λίγοι. Φταίει που αυτοί οι λίγοι δεν καταμερίζονται σωστά. Φταίει που μπαινοβγαίνουν χροοονια σύμβουλοι και συμβουλάτορες και ένα οργανόγραμμα της προκοπής δεν έχουμε. Φταίει οτι οι διοικήσεις έρχονται και παρέρχονται με τη δική τους κάθε φορά στόχευση. Φταίξει οτι κάθε αλλαγή και επιχειρησιακή βελτίωση περνάει απο κρησάρες πολιτικών, συνδικαλιστών, κολλητών … Και όλα αυτά έχουν ήδη γίνει.

5. Οι εργαζόμενοι της τραινοσε δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι. Δουλεύουν με συλλογική σύμβαση που επιτρέπει την απόλυση τους. Δεν είναι ούτε ιδιωτικοί. Τα πάντα είναι οριζόντια, δεν υπάρχει αξιολόγηση, όπως και να δουλέψεις το μισθό του ενιαίου θα πάρεις. Είναι εργαζόμενοι της δικτύωσης. Αν είσαι δικτυωμένος με το διευθυντή σου, το κομματικό κράτος ή το συνδικαλιστικό κράτος, η ζωή σου είναι πιο εύκολη. Η τραινοσε έχει φροντίσει να μην έχει ας πούμε διαδικασίες για το προσωπικό. Ειναι ασαφής ακόμα και η διαδικασία που παίρνεις άδεια. Και όλα αυτά έχουν ηδη γίνει.

6. Όλα αυτά κι άλλα πολλά, όπως τα περίφημα σκάνδαλα τα οποία πολλοί οίδασι ουδείς είδε, έχουν αντίκτυπο στον επιβάτη. Έχουν αντίκτυπο στο τρένο. Έχουν αντίκτυπο παντού. Και αυτός ο αντίκτυπος έγινε αδιαφορία της κοινωνίας για το τρένο, ή αντιπάθεια για αυτή την υπηρεσία. Μπορούσαμε να το αλλάξουμε. Ήταν επιλογή μας να μην το κάνουμε.

Τώρα, εκ των υστέρων, μπορούμε να κλαίμε. Αλλά ακόμα κι αυτό το κλάμα, είναι σίγουρο οτι είναι για το δημόσιο χαρακτήρα της μεταφοράς, και όχι πολιτικάντικο μέσο πίεσης για ένα επίδομα, ή για λίγη πολιτικοσυνδικαλιστική επιβίωση ακόμα;

ΥΓ. Έχω κάνει στο παρελθόν μελέτες για τον ιδιωτικοποιημένο σιδηρόδρομο. Πουθενά δεν πέτυχε. Βρετανία και Αργεντινή έχουν δείξει το δρόμο: μόλις ιδιωτικοποιήθηκε ο σιδηρόδρομος εκεί, το δίκτυο συρρικνώθηκε, το προσωπικό έγινε αδιάφορο, η μεταφορά επισφαλής …. Μόνο που εμείς αυτά όλα τα κάναμε έτσι κι αλλιώς, ως κρατική εταιρεία. Μπορούμε με εθνική περηφάνια να φωνάξουμε “τα καταφέρνουμε μόνοι μας! δεν σας έχουμε ανάγκη!”.

14 Ιουλίου 2016

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Ρουντολφ Ρόκερ -Το έθνος είναι το αποτέλεσμα του κράτους και όχι η αιτία

28102

Η παλιά ιδέα πού αποδίδει στην αφυπνισμένη εθνική συ­νείδηση του λαού τη δημιουργία του εθνικού κράτους δεν είναι παρά ένας μύθος, πολύ χρήσιμος στους υποστηρικτές της ιδέας του εθνικού κράτους, αλλά όχι λιγότερο ψευδής λόγω αυτής της συγκεκριμένης χρησιμότητας του. Το έθνος είναι το αποτέλεσμα του κράτους και όχι η αιτία. Είναι το κρά­τος πού δημιουργεί το έθνος και όχι το έθνος πού δημιουργεί το κράτος.

 Ένας λαός είναι το φυσικό αποτέλεσμα της κοινωνικής ένωσης, ή αμοιβαία συνεργασία με την οποία οι άνθρωποι φθάνουν σε μία συγκεκριμέ­νη σχέση με τις εξωτερικές συνθήκες της ζωής τους, σε μία κοινή γλώσσα, σε κάποια ειδικά χαρακτηριστικά πού οφείλονται στο κλίμα και στο γεωγραφικό περιβάλλον. Προσδιορίζονται, κατ’ αυτόν τον τρόπο, τα κοινά χαρακτηριστικά, τα ζωντανά σε όλα τα μέλη της ένωσης, πού συγκροτούν μία πολύ σημαντική πλευρά της κοινωνικής τους ύπαρξης.

Ο λαός, λοιπόν, αποτελεί μία εσωτερική συγγένεια, πού, όπως δεν μπορεί να δημιουργηθεί κατά τρόπον τεχνητό, δεν μπορεί και να καταστραφεί κατά τον ίδιο τρόπο. Το έθνος, αντίθετα, είναι το τεχνητό αποτέλεσμα των αγώνων για την πολιτική εξουσία, κατά τον ίδιο τρόπο πού ο ε­θνικισμός ουδέποτε υπήρξε κάτι άλλο από την πολιτική θρησκεία του σύγχρονου κράτους. Το γεγονός ότι κάποιος ανήκει σε ένα έθνος ουδέποτε προσδιορίσθηκε (όπως, αντίθετα, συμβαίνει με το γεγονός του να ανήκει κάποιος σε ένα λαό) από βαθιές φυσικές αιτίες. Το έθνος υπόκειται πάντα σε πολιτικές θεωρήσεις, βασισμένες σε συγκεκριμένους πολιτικούς λό­γους πίσω από τούς οποίους κρύπτονται πάντοτε τα συμφέροντα των προ­νομιούχων μειοψηφιών. Μία μικρή ομάδα διπλωματών, αντιπροσώπων των υποθέσεων μιας κάστας ή μιας προνομιούχας τάξης, αποφασίζουν ιδία βουλήσει ότι ανήκουν στο έθνος κάποιες ομάδες πού ούτε καν ρωτήθηκαν αν συμφωνούν.

Ακόμη, όπου ο αγώνας για εθνική ενότητα, επηρεασμένος από την ανά­πτυξη των δημοκρατικών ιδεών, προσέλαβε τη μορφή ενός μεγάλου λαϊ­κού κινήματος, όπως συνέβη στην Ιταλία και στη Γερμανία, αυτή ή εθνική ενότητα απέκτησε την ενεργητικότητα της βασισμένη, στην πραγματι­κότητα, σε ένα αντιδραστικό σπέρμα, πού δεν μπορούσε να οδηγήσει σε τίποτα καλύτερο.

Η μετατροπή των ανθρωπίνων ομάδων σε έθνη, δηλαδή σε λαούς ενός κράτους, δεν άνοιξε το δρόμο σε καμιά νέα προοπτική για την Ευρώπη. Απεναντίας, έχει από μόνη της συγκροτήσει έναν ισχυρό προμαχώνα για τη διεθνή αντίδραση, πού αποτελεί σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα εμπό­δια για την κοινωνική απελευθέρωση.

Ρούντολφ Ρόκερ

Categories: Uncategorized | Leave a comment

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ σε πρόσφυγες-μετανάστ(ρι)ες

alile

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Ρούντολφ Ρόκερ

Natcultrocker

Υπήρξε μια περίοδος κατά την οποία μπορούσαμε να σκεπτόμαστε ότι η “κυριαρχία του έθνους” ήταν εντελώς διαφορετική από την κυριαρχία της κληρονομικής μοναρχίας και κατά συνέπεια θα συνέβαλε στην εξασθένιση της εξουσίας του κράτους. Καθώς η δημοκρατία αγωνιζόταν για την εδραίωση της, η σκέψη αυτή μπορούσε να έχει μια κάποια βασιμότητα. Αλλά αυτή η περίοδος έχει πια προ πολλού παρέλθει. Τίποτα δεν έχει σταθεροποιήσει την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια του κράτους όσο η θρησκευτική πίστη στην κυριαρχία του έθνους, που πλέον είναι και επικυρωμένη και νομιμοποιημένη από το καθολικό δικαίωμα ψήφου. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι και αυτό το δικαίωμα είναι μια θρησκευτική ιδέα πολιτικής φύσεως. Ακόμα και ο Κλεμανσώ το εξέφρασε σοφά, όταν, εσωτερικά έρημος και πικραμένος, έφτασε στο τέλος της καριέρας του: “Η λαϊκή ψήφος είναι ένα παιχνίδι που το βαριόμαστε γρήγορα. Αλλά δε χρειάζεται να το φωνάζουμε μεγαλοφώνως διότι ο λαός πρέπει να έχει μια θρησκεία. Λυπηρό αλλά αληθές”.

Ο μετασχηματισμός των ανθρώπινων ομάδων σε έθνη, δηλαδή σε λαούς ενός κράτους, δεν άνοιξε το δρόμο σε καμία νέα προοπτική για την Ευρώπη. Απεναντίας, έχει συγκροτήσει έναν ισχυρό προμαχώνα για τη διεθνή αντίδραση και αποτελεί σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια για την κοινωνική απελευθέρωση. Μέσω αυτής της διαδικασίας, η ευρωπαϊκή κοινωνία διαιρέθηκε σε ανταγωνιστικές ομάδες που αλληλοαντιμετωπίζονται με υποψία και συχνά με μίσος. Και σε κάθε χώρα, ο εθνικισμός παραφυλάει με άγρυπνο μάτι για να διατηρεί σταθερή αυτήν τη φρικτή κατάσταση. Οπουδήποτε παρατηρείται μία αμοιβαία προσέγγιση των λαών, οι υποστηρικτές του εθνικισμού πάντοτε ρίχνουν καινούργια καύσιμα στις φλόγες του εθνικού ανταγωνισμού. Διότι το εθνικό κράτος διατηρείται ζωντανό λόγω αυτών των εθνικών ανταγωνισμών και θα εξαφανιζόταν τη στιγμή που δε θα ήταν πλέον ικανό να συντηρεί τον τεχνητό διαχωρισμό των λαών.

Ρούντολφ Ρόκερ, Εθνικισμός και πολιτισμός

Categories: Uncategorized | Leave a comment

ΡΙΤΣΩΝΑ: H Εργολαβία και οι σύγχρονοι «ανθρωποφύλακες»

riΣτο χώρο του πρώην στρατοπέδου της Αεροπορίας, στη Ριτσώνα, στα διοικητικά όρια μεταξύ Ευβοίας και Βοιωτίας, έχει στηθεί από την κυβέρνηση «κέντρο προσωρινής φιλοξενίας». Ένα «κέντρο» που ούτε φιλόξενο είναι ούτε προσωρινό. Και δεν θα μπορούσε να είναι και διαφορετικά, από τη στιγμή που οι προτεραιότητες και οι στόχοι της κυβέρνησης ευθυγραμμίζονται στα πλαίσια των αποφάσεων που λαμβάνονται εντός των Συνόδων Κορυφής και άλλων οργάνων της ΕΕ. Και είναι εκείνες οι αποφάσεις που φέρουν την πρωθυπουργική υπογραφή και δεν προσφέρουν, σε κανένα ενεργό κομματικό στέλεχος του Σύριζα, την δυνατότητα να νιώθει και πολύ άνετα με έννοιες όπως η αλληλεγγύη.

Φιλανθρωπία, φυσικά και ο καθείς μπορεί να δείχνει και να επιδεικνύει. Άλλωστε και οι μεγαλύτεροι καπιταλιστές ανέκαθεν είχαν κι από ένα ίδρυμα που έτρεχε θέματα φιλανθρωπίας. Όμως, άβυσσος χωρίζει τις έννοιες αλληλεγγύη-συμπαράσταση ήφιλοξενία-φιλανθρωπία. Όταν, λοιπόν, κάποιος συμμετέχει και συ-στοιχίζεται πίσω από τις αποφάσεις που φέρουν αρνητικό πρόσημο για δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους (ιθαγενείς και πρόσφυγες) έχει κάνει τις επιλογές του.

Πριν δούμε, όμως, την περίπτωση της Ριτσώνας, ας δούμε τις πρόσφατες άγνωστες αποφάσεις της ΕΕ για τους πρόσφυγες του Σουδάν, που θα μας βοηθήσουν να αντιληφθούμε καλύτερα τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στα ελληνικά «κέντρα»· άλλωστε οι αποφάσεις της ΕΕ για τη ροή από τη Τουρκία έχουν γίνει λίγο-πολύ γνωστές. Το Spiegel[1] σε δημοσίευμά του, στις 13 Μαΐου 2016, αποκαλύπτει: «Σε καμία περίπτωση ο κόσμος δεν πρέπει να μάθει τί ειπώθηκε στις συζητήσεις που έλαβαν χώρα στις 23 Μαρτίου, προειδοποίησε η Κομισιόν κατά τη συνεδρίαση της Επιτροπής Μόνιμων Αντιπροσώπων. Η Εκπρόσωπος της ΕΕ για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής, Φεντερίκα Μογκερίνι, πρόσθεσε μάλιστα ότι η φήμη της Ευρώπης βρίσκεται σε κίνδυνο. Κορυφαίοι διπλωμάτες συζήτησαν εκείνη την ημέρα σχέδιο, όπου τα κράτη μέλη της ΕΕ συμφωνούν να συνεργαστούν με χώρες της Αφρικής, ακόμα και με δικτατορικά καθεστώτα, προκειμένου να σταματήσουν τις προσφυγικές ροές προς την Ευρώπη… Από τα πρακτικά των συνεδριάσεων της 23ης Μαρτίου και πρόσθετα διαβαθμισμένα έγγραφα που έχει στα χέρια του το Spiegel, αλλά και ο γερμανικός τηλεοπτικός σταθμός ARD, προκύπτει ότι βασικός στόχος του σχεδίου είναι η προστασία των συνόρων. Για αυτό τον σκοπό, πρέπει να παραχωρηθεί εξοπλισμός στις εν λόγω χώρες… Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης έχει εκδώσει ένταλμα σύλληψης κατά του Προέδρου του Σουδάν, Ομάρ αλ-Μπασίρ, ο οποίος αντιμετωπίζει κατηγορίες για τον ρόλο του στη γενοκτονία και για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στη σύγκρουση του Νταρφούρ. Παράλληλα, οι Ηνωμένες Πολιτείες κατηγορούν τη χώρα για την παροχή οικονομικής βοήθειας σε τρομοκράτες. Παρ’ όλα αυτά, τα έγγραφα που σχετίζονται με το έργο, δείχνουν ότι η Ευρώπη επιθυμεί να στείλει φωτογραφικές μηχανές, σαρωτές και servers για την εγγραφή των προσφύγων στο Σουδάν, ενώ παράλληλα, υπάρχουν σκέψεις για συγκρότηση συνοριακής αστυνομίας και κατασκευή δύο στρατοπέδων με χώρους κράτησης προσφύγων. Το γερμανικό υπουργείο Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης επιβεβαίωσε ότι το σχέδιο δράσης είναι δεσμευτικό, παρ’ όλο που δεν υπάρχουν συγκεκριμένες αποφάσεις όσον αφορά την εφαρμογή του. Ο γερμανικός οργανισμός ανάπτυξης, GIZ αναμένεται να αναλάβει ρόλο συντονιστή στο έργο. Η οργάνωση, η οποία ελέγχεται από την κυβέρνηση, έχει εμπειρία συνεργασίας με αυταρχικά καθεστώτα.

Στη Σαουδική Αραβία, για παράδειγμα, η γερμανική ομοσπονδιακή αστυνομία παρέχει εκπαίδευση σε γερμανικές εγκαταστάσεις υψηλής τεχνολογίας που διαθέτει στη χώρα. Τα χρήματα για την εκπαίδευση προέρχονται άμεσα από τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό… Τα τελευταία χρόνια, η Ευρώπη είχε αναλάβει την ευθύνη για όσους αναζητούν προστασία σε τρίτες χώρες, όπως το Μαρόκο, την Ουκρανία και, πιο πρόσφατα, την Τουρκία.

Τώρα, με το σχέδιο που ετοιμάζει σε συνεργασία με τον πρόεδρο του Σουδάν, η δουλειά του ελέγχου του προσφυγικού παραχωρείται σε έναν πολιτικό, ο οποίος φέρεται να εμπλέκεται σε εγκλήματα πολέμου που αποσταθεροποίησε την περιοχή και οδήγησε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους να εγκαταλείψουν τη χώρα τους… Αναλυτές εκφράζουν αμφιβολίες για το αν ο ηγέτης του Σουδάν, Αλ – Μπασίρ, είναι έτοιμος να λάβει σοβαρά μέτρα κατά των διακινητών. Το Human Rights Watch υποστηρίζει ότι η αστυνομία και ο στρατός έχουν πουλήσει πρόσφυγες στους λεγόμενους διακινητές.

Εν τω μεταξύ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει προειδοποιήσει τους πρέσβεις της ΕΕ για το ότι το Σουδάν ενδιαφέρεται πρωτίστως για την εικόνα του στο εξωτερικό. Η Γερμανία και τα άλλα κράτη μέλη της ΕΕ, ωστόσο, φέρονται να έχουν αποφασίσει να προχωρήσουν σε συμφωνία. Οι σουδανικές αρχές έχουν ανακοινώσει πλήθος επισκέψεων από επίσημες αντιπροσωπείες της Γερμανίας τις τελευταίες εβδομάδες, με κύριο αντικείμενο την κατασκευή των κλειστών στρατοπέδων».[2]

Με αυτά τα ανθρωπόμορφα τέρατα, λοιπόν, «κάνει χωριό» ο Τσίπρας, εφαρμόζοντας ομερτά και λογικές καιροσκοπικής συμμορίας. Το έχουμε ξαναγράψει και το επισημαίνουμε ξανά: στο όνομα των προσφύγων και της αλληλεγγύης παίζονται πολλά. Και δεν είναι λίγα τα κοινά σημεία δράσης που υπάρχουν όσον αφορά τους σχεδιασμούς της ΕΕ για την συγκράτηση των προσφυγικών «ροών» στο Σουδάν με εκείνες στην Τουρκία και στην Ελλάδα. Όπως επίσης, το πόσο γρήγορα εναλλάσσονται οι ρόλοι και οι χαρακτηρισμοί μεταξύ «φίλων» και «εταίρων». Από ’κει που η Τουρκία ήταν σύμφωνα με τον Ντόναλντ Τουσκ, τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου: «το καλύτερο παράδειγμα στον κόσμο ως προς τη μεταχείριση των προσφύγων», η αποπομπή Νταβούτογλου, που ξύνισε τους ευρωπαίους τυχοδιώκτες, ξέθαψε και έφερε στην επικαιρότητα video κακοποιήσεων προσφύγων στα σύνορα της Τουρκίας από στρατιώτες της και καταγγελίες για βιασμούς στους «υποδειγματικούς» μέχρι τότε καταυλισμούς.

Ίσως αρκετοί να θυμούνται ακόμη τις selfie της Μέρκελ με σύριους πρόσφυγες τον Σεπτέμβριο του 2015, όπου η Γερμανία προμοτάριζε την υποδοχή των προσφύγων και ταυτόχρονα άμβλυνε τους κανόνες υποδοχής για τους σύριους υπηκόους, αρνούμενη να τους αναπέμψει στη χώρα εισόδου τους στο ευρωπαϊκό έδαφος. Την ίδια περίοδο η Αυστρία δεχόταν, σε συντονισμό με το Βερολίνο, να διευκολύνει την υποδοχή και τη διέλευση προς τη Γερμανία των χιλιάδων προσφύγων που είχαν εγκλωβιστεί στην Ουγγαρία. Και «πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις» είχαμε απόλυτη μεταστροφή της στάσης των συγκεκριμένων κρατών με απαγορεύσεις εισόδου, φράκτες, αίτημα για κατάργηση της Σένγκεν κ.λπ. Προφανώς οι λόγοι τουwillkommen είχαν ικανοποιηθεί και τα παράλια της Μεσογείου είχαν συνωστισθεί…

Στα καθ΄ ημάς, τώρα. Στο πρώην στρατόπεδο Ριτσώνας, περίπου 700 πρόσφυγες διαμένουν σε έναν χώρο απολύτως ακατάλληλο για σοβαρή και ουσιαστική δομή διαμονής εκατοντάδων ανθρώπων. Την λειτουργία τού συγκεκριμένου κέντρου από την πρώτη στιγμή την είχαν αναλάβει στελέχη του Σύριζα σε συνεργασία με το στρατό, όπου ο ρόλος τους εξ αρχής ήταν συγκεντρωτικός. Χωρίς ίχνος υπερβολής: το κράτος αποφάσισε για το χώρο, το κόμμα μέσω των στελεχών του ανέλαβε την εγκατάσταση-διαχείριση μέχρι την εδραίωση μιας κατάστασης που θα ήταν απόλυτα ελεγχόμενη από τους ίδιους· και τη λειτουργία, εν συνεχεία, αναλαμβάνει και τυπικά μια φιλοκυβερνητική «ΜΚΟ». Η συγκεκριμένη οργάνωση, «Δίκτυο Αντίστασης και Αλληλεγγύης Χαλκίδας», ξεκίνησε τη δράση της στη Χαλκίδα πριν από μερικά χρόνια, με την έναρξη της «κρίσης» από πολίτες της περιοχής, κυρίως αριστερής απόχρωσης.

ritΑς δούμε τι αναφέρει ένα από τα πρώτα μέλη της συγκεκριμένης ομάδας, σε δημόσια ανακοίνωσή του πρόσφατα, στον τοπικό τύπο: «Λίγους μήνες μετά το «σκούπισμα» των πλατειών της λαϊκής αγανάκτησης, το καλοκαίρι του 2011, από το μνημονιακό κράτος έκτακτης ανάγκης, κάποιοι συμπολίτες μας ξεκινήσαμε μια πρωτοβουλία, αναζητώντας ένα μονοπάτι συνέχισης της αντίστασης, με αιχμή τότε τα χαράτσια και τις διακοπές της ηλεκτροδότησης σε εξαθλιωμένες οικογένειες. Αυτή η πρωτοβουλία μορφοποιήθηκε στο «Δίκτυο Αντίστασης και Αλληλεγγύης Χαλκίδας». Το εγχείρημα αυτό είχε εγγεγραμμένο στο dna του τον κινηματικό χαρακτήρα και διακήρυττε πως η αλληλεγγύη προς τους ασθενέστερους είχε νόημα όταν οργάνωνε πρωτίστως την ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ απέναντι στη μνημονιακή βαρβαρότητα. Αλλιώς υπήρχαν και τα τσάγια της ενορίας. Στην συνέχεια, όμως, και ως ένα σημείο σταδιακά, το μόρφωμα αυτό μετατράπηκε σε κομματικό «μαγαζί» και σε κορνίζα οικογενειακών φωτό με «κυράδες και φιλάνθρωπους παπάδες», όπου εγγράφονταν οι κάθε λογής υποθήκες για βο(υ)λευτιλίκια και μικρομέγαλους παραγοντισμούς…

Είναι να απορεί κανείς, λοιπόν, γιατί σκούζουν τα «οικόσιτα» του Δικτύου όταν τους ασκείται κριτική… Αλλά, για να επιβεβαιώσουν πως ο πάτος έχει κι άλλο κατήφορο, καταγγέλλουν κιόλας εκείνους, λέει, που «παρασύρουν τους πρόσφυγες σε υποκινούμενες κινητοποιήσεις επικίνδυνες τόσο για την υγεία αυτών όσο και την εύρυθμη λειτουργία του κέντρου»… Ακούστε το, λοιπόν: η κυβέρνηση και ο αρχηγός σας υπέγραψε, μαζί με τα υπόλοιπα 27 ευρω-καθάρματα, μια συμφωνία ντροπή για το διεθνές δίκαιο, που παραβιάζει κατάφωρα τα δικαιώματα των προσφύγων. Αλληλεγγύη, λοιπόν, στους πρόσφυγες σημαίνει πριν απ’ όλα αντίσταση στο καθεστώς των «προαναχωρητικών» στρατοπέδων συγκέντρωσης. Ο ρόλος σας είναι απλώς ο ρόλος του ανθρωποφύλακα. Τουλάχιστον το χαρτζιλίκι αξίζει τον κόπο;»

Αργά αλλά σταθερά, λοιπόν, οι συριζαίοι πήραν το «πάνω χέρι» και σύμφωνα με δική τους ανακοίνωση γνωστοποιούν πράγματι ότι αποτελούν «εγκεκριμένο από 03-02-2015 Σωματείο μη κερδοσκοπικό». Λίγες μέρες λοιπόν, αφ’ ότου ο Σύριζα, ανέλαβε την εξουσία, η συγκεκριμένη οργάνωση, που αλλιώς ξεκίνησε και αλλιώς μετεξελίχθηκε, αποκτά τη συγκεκριμένη νομική μορφή, διαβατήριο σε διάφορες δράσεις και διαχειρίσεις (όπως εύστοχα έχει επισημανθεί, έχει μετατραπεί σε «Δίκτυο Υποταγής και Αλληλεγγύης στην κυβερνητική πολιτική»).

Για εμάς ούτε σημασία έχει ούτε στεκόμαστε στο να βρούμε εάν και πόσο το «Δίκτυο» αποτελεί τυπική μορφή ΜΚΟ. Μας είναι παντελώς αδιάφορο γιατί δεν είναι καν κοντά στην ουσία του ενδιαφέροντος μας. Άλλωστε τί ΜΚΟ, δηλαδή Μη Κυβερνητική Οργάνωση, μπορεί να είναι μια οργάνωση-σωματείο που αποτελείται από, επαγγελματικά ή μη, κομματικά στελέχη του κυβερνώντος Σύριζα; Που το γενικό πρόσταγμα στο «κέντρο Ριτσώνας» το έχει η κόρη και γραμματέας-υπάλληλος του βουλευτή Σύριζα Ευβοίας Γ. Ακριώτη; Η ουσία δεν βρίσκεται στο εάν δίπλα στο «Δίκτυο» υπάρχει ή δεν υπάρχει ο όρος ΜΚΟ, αλλά στο ότι το συγκεκριμένο σωματείο δρα σε αγαστή, καθ’ υπόδειξη και απαρέγκλιτη συνεργασία με το κράτος και την υπάρχουσα κυβέρνηση. Και αυτό δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν και καμία. Όταν λαμβάνουν χώρα απεργίες πείνας από πρόσφυγες του «κέντρου Ριτσώνας» και δεν στέκεστε συμπαραστάτες (έστω και κριτικά) αλλά το θάβετε επιμελώς σαν είδηση και σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις «βγάζετε και χολή» του τύπου «το βραδάκι τσιμπολογάνε και κάτι», τότε έχετε αναλάβει το ρόλο που σας έχει καταλογιστεί: Του επίσημου διαχειριστή, για λογαριασμό του κράτους, της λειτουργίας του «κέντρου», ρόλος διαχειριστικός για το χώρο και κατευναστικός και επ’ ουδενί ουσιαστικά αλληλέγγυος για τους ανθρώπους που διαβιούν εκεί. Και ας υποθέσουμε ότι τρεχούμενο νερό και καλύτερη ποιότητα φαγητού δεν μπορούν να εξασφαλιστούν (υδροφόρα και catering καλύπτουν τις ανάγκες), στοιχειώδης νομική ενημέρωση για τα δικαιώματα και τους τρόπους χορήγησης ασύλου και επανένωσης γιατί δεν έχει γίνει; Η «Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Χαλκίδας σε Πρόσφυγες-Μετανάστες/στριες», στο αίτημα για μεταφορά των προσφύγων-μεταναστών εντός κοινωνικού ιστού, παρατηρεί: «Οι προφάσεις που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι του «Δικτύου των συριζαίων» ενάντια στην άμεση μετεγκατάσταση των προσφύγων αποκαλύπτουν για άλλη μια φορά τον καθεστωτικό τους ρόλο. Μας λένε ότι δεν το θέλει ο δήμαρχος της Χαλκίδας και ότι υπάρχει ο κίνδυνος των φασιστών. Δεν προστατεύεις, όμως, τους ανθρώπους απομονώνοντάς τους, γιατί η απομόνωση και η ζωή μέσα στην αναξιοπρέπεια είναι ακριβώς η φασιστική πολιτική και σίγουρα δεν έχει σχέση με καμία έννοια αλληλεγγύης. Επίσης, αν ο δήμαρχος αρνείται να κάνει αυτό που υποχρεούται, γιατί δεν τον καταγγέλλουν δημόσια όπως οφείλει να πράξει κάθε πραγματικός αλληλέγγυος; Νομίζουμε ότι το πράγμα είναι οφθαλμοφανές: έχουν αποφασίσει τη στρατιωτικοποίηση της ζωής των προσφύγων με την προβιά της αλληλεγγύης και χρησιμοποιούν κάθε δικαιολογία ενάντια στην αμφισβήτηση της τοποθεσίας και την μετεγκατάστασή τους σε σπίτια και κτιριακές εγκαταστάσεις μέσα στην πόλη. Η επιβολή, όμως, των όρων ζωής στους άλλους, μάλιστα μέσα σε εξαθλιωτικές συνθήκες και χρησιμοποιώντας χίλιες δυο απαράδεκτες προφάσεις, δεν είναι αλληλεγγύη αλλά η «φιλανθρωπία» του ανθρωποφύλακα απέναντι σε θεωρούμενα κατώτερα όντα». Αποκρύπτουν ότι οι ίδιοι δεν θέλουν τους πρόσφυγες μέσα ή κοντά στη πόλη διότι πιστεύουν ότι έτσι θα επωμιστούν κομματικό κόστος από τους κατοίκους της πόλης. Όσον αφορά, τα περί φασιστών, οι συριζαίοι δεν διατείνονταν στον –προ ανάληψης της εξουσίας– αντιφασιστικό τους αγώνα, ότι με κυβέρνηση σύριζα φασιστικές προκλήσεις και ορδές δεν θα υπάρχουν; Η Ριτσώνα, για αυτούς είναι πολύ κοντά για να την ελέγχουν και πολύ μακριά για να τους ζημιώνει πολιτικά. Προφανώς, ο όρος του ανθρωποφύλακα δεν ξενίζει, αφού εκείνο που έχει σημασία είναι η τεχνική «φύλαξης» (φυλάκισης) και όχι η στολή ή το γκλομπ, που στην περίπτωση αυτή απουσιάζουν, αλλά η άσκηση ψυχολογικής βίας, ώστε οι άνθρωποι να νοιώθουν τρόμο και ανασφάλεια στην περίπτωση που θα επιχειρήσουν να απομακρυνθούν από το χώρο που τους έχουν μαντρώσει.

ριτσώνα3«Καταγγέλλουμε δημόσια ότι τα μέλη του “Δικτύου” συμπεριφέρονται στη Ριτσώνα με αυταρχισμό σα να είναι το τσιφλίκι τους (ανεμίζοντας στα χέρια ένα ΦΕΚ που δεν έδωσαν ποτέ στη δημοσιότητα), συντηρούν και δικαιολογούν την άθλια κατάσταση στο στρατόπεδο, αποσιωπούν τις διαμαρτυρίες των προσφύγων καταδικάζοντάς τους στην εξαθλίωση και την αναξιοπρέπεια, δεν διστάζουν να ασκήσουν ψυχολογική πίεση ακόμη και με την παρουσία του στρατού στις σκηνές στην προσπάθειά τους να «νουθετήσουν», προσπαθούν επισταμένα να απαγορεύσουν στους πρόσφυγες τις επαφές μαζί μας και να τους υποχρεώσουν να αναφέρουν στους συντονιστές ακριβώς τι τους λέμε. Όλα τα κάνουν σε αγαστή συνεργασία με τον στρατό, ιδίως όταν βλέπουν ότι δεν περνάει ο λόγος τους. Παράδειγμα, τη μέρα της τελευταίας μας εκδήλωσης στη Χαλκίδα στρατιωτικοί φοβέριζαν τους πρόσφυγες ώστε να μην παραβρεθούν. Την ίδια στάση εναντίον μας κράτησαν και στις σχέσεις τους με τις ΜΚΟ στις οποίες μας στοχοποίησαν ως δήθεν υποκινητές επεισοδίων ή εξέγερσης και στην πραγματικότητα τούς επέβαλλαν να μην έχουν καμμία σχέση μαζί μας», σημειώνει σε ανακοίνωσή της η «Πρωτοβουλία».

Οι συριζαίοι θέλουν να ακούγεται μονάχα η κομματική προπαγάνδα και όχι η αντίθετη φωνή: «Η ζωή στη Ριτσώνα δεν είναι αυτή που αξίζει σε άνθρωπο», «Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε σε σκηνές με φίδια και σκορπιούς», «Έχουμε 15 μέρες να πλυθούμε», «Το φαΐ δεν τρώγεται», «Δεν είναι μέρος για να ζουν άνθρωποι η Ριτσώνα», «στα σκυλιά σας έχετε σπίτια, για τους ανθρώπους σκηνές».Γνωρίζουν πολύ καλά, ότι η μεταναστευτική πολιτική παραμένει, αυτό που ήταν πάντα, μία πολύ κερδοφόρα και τεράστια μπίζνα με πολλαπλούς αποδέκτες και οφέλη, τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά. Όπως επίσης, ότι βάσει των τελευταίων εξελίξεων οι διαδικασίες ασύλου και επανένωσης οικογενειών και συγγενών σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη διαρκεί τουλάχιστον ένα χρόνο, συνεπώς η παραμονή τους είναι εκ των πραγμάτων μακρόχρονη και δεν μπορεί να αποκρύπτεται. Αυτοί που βάφτισαν την τρόικα θεσμούς, τα μνημόνια συμβάσεις, τα στρατόπεδα hotspot, το «όχι» του δημοψηφίσματος σε «ναι» και τόσα άλλα, ας μην παρεξηγούνται κιόλας όταν χαρακτηρίζονται ότι είναι οι λύκοι που φυλάνε τα πρόβατα. Άλλωστε τα κινηματικά ένσημα από πλατείες, διόδια και απεργούς πείνας είναι πάντα χρήσιμα και αναγκαία σε συνάψεις νέων «συμβάσεων έργου», κυβερνητικού χαρακτήρα αυτή τη φορά. Ούτε οι πρώτοι είστε ούτε, δυστυχώς, και οι τελευταίοι… Και επειδή, ως γνωστόν, όλα τα γουρούνια την ίδια μούρη έχουν, η εξουσία αλλοιώνει αργά ή γρήγορα και η δυσωδία της δεν υποφέρεται, ιδίως, όταν τα μαντριά είναι καινούργια…

Αναρχικός Πυρήνας Χαλκίδας

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ.161, Ιούνιος 2016

[1]. http://www.spiegel.de/international/world/eu-to-work-with-despot-in-sudan-to-keep-refugees-out-a-1092328.html

[2]. Πηγές: spiegel.de, thepressproject.gr.

Αναδημοσίευση από: https://anarchypress.wordpress.com/2016/06/20/%CF%81%CE%B9%CF%84%CF%83%CF%89%CE%BD%CE%B1-h-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%BF%CE%BB%CE%B1%CE%B2%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%8D%CE%B3%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CE%B1/

Categories: Uncategorized | Leave a comment

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΝΑΖΙ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

2-1

Αύριο, Σάββατο 18/6 στις 20:00,  η χρυσαυγίτικη συμμορία δολοφόνων του Μιχαλολιάκου διοργανώνει εκδήλωση  στο  ξενοδοχείο Lucy (μια απαράδεκτη κίνηση αποδοχής των ναζιστών από τη διεύθυνση του ξενοδοχείου)  στην παραλία της Χαλκίδας.  Παρόντες θα είναι το κάθαρμα ο Μιχαλολιάκος που ανέλαβε την ευθύνη της δολοφονίας του Φύσσα και τα τσιράκια του  ο Κασιδιάρης και ο Γ. Επιτήδειος.  Ένας δολοφόνος και η συμμορία του κυκλοφορούν ελεύθεροι προπαγανδίζοντας τη ναζιστική πολιτική τους  και είναι  η περίτρανη απόδειξη της κατάντιας του πολιτικού συστήματος που κυβερνάει τη χώρα αλλά και της ανοχής μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας στα κηρύγματα εθνικιστικού/ρατσιστικού μίσους των φασιστών.

Θεωρούμε επιτακτικό να αντιταχθούμε με θάρρος ενάντια σε κάθε ρατσιστική – εθνικιστική εκδήλωση, στο φυλετικό μίσος, την ξενοφοβία και τη μισαλλοδοξία που σπέρνουν οι διάφοροι ξενηλάτες. Να μην τους ανεχόμαστε όπου και να τους συναντάμε, στη δουλειά, στο δρόμο, στο σχολείο. Να μην στρέφουμε το βλέμμα απέναντι στις αποτρόπαιες πράξεις τους, να μην σιωπούμε στα φοβικά κηρύγματα του μίσους τους με το πρόσχημα ότι δε μας αφορούν. Στην προκειμένη περίπτωση η φράση ”η σιωπή είναι συνενοχή” αποκτάει όλο το ανατριχιαστικό της εύρος.

Είναι προσβλητικό για την οικογένεια του Παύλου Φύσσα και των  μεταναστών που δολοφονήθηκαν από τους χρυσαυγίτες να κυκλοφορούν ελεύθεροι και να προπαγανδίζουν την πολιτική του ρατσιστικού/εθνικιστικού/ξενοφοβικού τους μένους.

Η αλληλεγγύη μας στους μετανάστες και τους πρόσφυγες εκφράζει τη βούλησή μας για μια ευρύτερη αλληλεγγύη, για ένα κίνημα που θα ενώνει στον ίδιο αγώνα εκείνους που, απηυδισμένοι από τις εξουσιαστικές πολιτικές της αριστεράς και της δεξιάς, συνειδητοποιούν ότι είναι καιρός να αντιπαραθέσουν σε μια διεφθαρμένη κοινοβουλευτική/καπιταλιστική ολιγαρχία την άσκηση της άμεσης δημοκρατίας, την αυτοδιαχείριση των μέσων παραγωγής και ολόκληρης της ζωής μας. Είναι εφικτό αρκεί να το θελήσουμε…

Έξω οι ναζί από τις γειτονιές.

Ο φασισμός φυτρώνει στη δυστυχία, καλλιεργείται από την αμάθεια και ποτίζεται με το νερό της ιστορικής λήθης.

Όσο σου κλέβουν τη ζωή τόσο σε ταΐζουν με έθνος και φυλή.

ΟΥΛΑΛΟΥΜ

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Ανοιχτά Σύνορα – Ανοιχτές Πόλεις

ΠΡΟΣ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΟΛΑΒΙΑ ΓΙΑ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΑ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

Ριτσώνα: Το πιο ακατάλληλο μέρος για φιλοξενία. 700 περίπου άνθρωποι προσπαθούν να επιβιώσουν  πεταμένοι σε ένα εγκαταλελειμμένο στρατόπεδο που έχει οικειοποιηθεί η φύση,  χωρίς ίχνος υποδομών, μακριά από την πόλη σαν τα μιάσματα, μέσα στο βουνό, χωρίς συγκοινωνία, χωρίς  ανθρώπινη ψυχή τριγύρω, με άθλιο φαγητό  και δίπλα έλος. Οι ίδιοι λένε χαρακτηριστικά: «Η ζωή στη Ριτσώνα δεν είναι αυτή που αξίζει σε άνθρωπο», «Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε σε σκηνές με φίδια και σκορπιούς», «Έχουμε 15 μέρες να πλυθούμε», «Το φαΐ δεν τρώγεται», «Δεν είναι μέρος για να ζουν άνθρωποι η Ριτσώνα», «στα σκυλιά σας έχετε σπίτια, για τους ανθρώπους σκηνές», «we are humans, not animals».

Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται σε όλη την Ελλάδα αποδεικνύοντας ότι η εξαθλίωση  στα στρατόπεδα κράτησης που κατ’ ευφημισμό ονομάζονται «hotspot» αποτελεί κυβερνητική επιλογή. Αποτελούν μια μαύρη τρύπα που όποιος πέσει μέσα δεν έχει φωνή, δεν είναι άνθρωπος και όλη του η καθημερινή ζωή-βασανιστήριο μένει επιτηδευμένα στην αφάνεια, με σκοπό να κουκουλωθεί  το «πρόβλημα». Από την άλλη όμως, η αντιμεταναστευτική πολιτική έχει εξελιχθεί σε μία τεράστια μπίζνα και μάλιστα πολύ κερδοφόρα για συγκεκριμένους ιδιώτες και ΜΚΟ εν μέσω κρίσης. Τεχνικές εταιρείες και επιχειρήσεις σίτισης που κάνουν χρυσές δουλειές. ΜΚΟ που βολεύουν «ημέτερους» και διαχειρίζονται χωρίς διαφάνεια κονδύλια της ΕΕ. Εκμετάλλευση των προσφύγων για πολιτικά οφέλη.

Το κράτος διαχειρίζεται την ‘’ένταξη στον κοινωνικό ιστό’’ αυτών των ανθρώπων απομονώνοντάς τους από την υπόλοιπη ντόπια κοινωνία. Πέρα από συλλογικότητες και ευαισθητοποιημένους πολίτες που εκφράζουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους και μπορούν να πιστοποιήσουν τα προβλήματα που οι πρόσφυγες αντιμετωπίζουν, καλλιεργείται ένα κλίμα τρόμου και ρατσισμού για αυτούς τους ανθρώπους. Ο παθητικός τηλεθεατής, χωρίς να έχει αυτή την ανθρώπινη επαφή,  δεν μπορεί παρά να τρομοκρατηθεί. Τρόμος μην μας πάρουν δήθεν άλλοι τη δουλειά μας που ούτως ή άλλως η σημερινή αριστερή κυβέρνηση κατάντησε να θεωρείται « προνόμιο». Τρόμος για την ασφάλειά μας, τρόμος για την υγεία μας, τρόμος μην τυχόν και τα παιδιά τους συγχρωτιστούν στα ίδια σχολεία με τα δικά μας παιδιά. Τρόμος για τη στοιχειώδη επιβίωσή μας, εν γένει, που πολύ απέχει από μια αξιοπρεπή ζωή. Αυτή την ατμόσφαιρα δέους διαχειρίζεται το κράτος, κατακερματίζοντας την οποιαδήποτε λογική αλληλεγγύης και αντίστασης, προκειμένου να εξασφαλίσει την εξουσία του, μια εξουσία μακριά από τους ανθρώπους και πάντα εναντίον τους.

Όλα είναι λάθος στη Ριτσώνα και όσοι υπερασπίζονται αυτή την κατάσταση δεν μπορούν πια να κρυφτούν. Το στρατόπεδο πρέπει να κλείσει και να αφεθεί στα φίδια και τους σκορπιούς που το κατοικούν. Οι προφάσεις που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι του «Δικτύου των συριζαίων» ενάντια στην άμεση μετεγκατάσταση των προσφύγων αποκαλύπτουν για άλλη μια φορά τον καθεστωτικό τους ρόλο. Μας λένε ότι δεν το θέλει ο δήμαρχος της Χαλκίδας και ότι υπάρχει ο κίνδυνος των φασιστών. Δεν προστατεύεις όμως τους ανθρώπους απομονώνοντας τους, γιατί η απομόνωση και η ζωή μέσα στην αναξιοπρέπεια είναι ακριβώς η φασιστική πολιτική και σίγουρα δεν έχει σχέση με καμία έννοια αλληλεγγύης. Επίσης, αν ο δήμαρχος αρνείται να κάνει αυτό που υποχρεούται γιατί δεν τον καταγγέλλουν δημόσια όπως οφείλει να πράξει κάθε πραγματικός αλληλέγγυος;  Νομίζουμε ότι το πράγμα είναι οφθαλμοφανές: έχουν αποφασίσει τη στρατιωτικοποίηση της ζωής των προσφύγων με την προβιά της αλληλεγγύης και χρησιμοποιούν κάθε δικαιολογία ενάντια στην αμφισβήτηση της τοποθεσίας και την μετεγκατάστασή τους σε σπίτια και κτιριακές εγκαταστάσεις μέσα στην πόλη. Η επιβολή όμως των όρων ζωής στους άλλους, μάλιστα μέσα σε εξαθλιωτικές συνθήκες και χρησιμοποιώντας χίλιες δυο απαράδεκτες προφάσεις  δεν είναι αλληλεγγύη αλλά η «φιλανθρωπία» του  ανθρωποφύλακα απέναντι σε θεωρούμενα κατώτερα όντα.

Το ζήτημα πρέπει να ανοίξει μέσα στην πόλη της Χαλκίδας με τη συμμετοχή όσο περισσότερων γίνεται ώστε να ξαναδοθεί το πραγματικό νόημα στις λέξεις ”αλληλεγγύη”, ”φιλοξενία” και ”αξιοπρέπεια”. Εννοείται ότι μπορούμε. Η μετεγκατάσταση των προσφύγων σε σπίτια και κτιριακές εγκαταστάσεις μέσα στην πόλη είναι εφικτή αρκεί να αποδειχτούμε τουλάχιστον άνθρωποι και βέβαια να σταματήσει να σπαταλάται το χρήμα που προορίζεται για τους πρόσφυγες για την κερδοσκοπία τρίτων.

Όσο δε σπάμε τον φόβο και την απομόνωση και δε δημιουργούμε δεσμούς αλληλεγγύης, τόσο θα κοιτάμε ανήμποροι το παρόν των προσφύγων κι εκεί θα βλέπουμε και το δικό μας μέλλον. Ο μόνος δρόμος λοιπόν είναι αυτός της αυτοοργάνωσης και της αλληλεγγύης, το μόνο όπλο της κοινωνίας σε καταστάσεις σαν και αυτές. Το γκέτο της Ριτσώνας δεν είναι φιλοξενία, είναι απομόνωση και αποκλεισμός.

 

Απαιτούμε:

  • Να σταματήσουν οι πόλεμοι.

  • Ασφαλή και ελεύθερη διέλευση για τους πρόσφυγες προς τις χώρες επιλογής τους.

  • Να αποχωρήσει τώρα η Frontex και το ΝΑΤΟ από το Αιγαίο.

  • Τέλος στις επαναπροωθήσεις μεταναστών.

  • Να πέσει ο φράχτης του Έβρου. Όχι στην Ευρώπη-φρούριο.

  • Νομιμοποίηση και πλήρη δικαιώματα για οικονομικούς και πολιτικούς πρόσφυγες.

  • Κατάργηση της συνθήκης του Δουβλίνου. Δικαίωμα για άσυλο.

  • Όχι στην εμπορευματοποίηση της αλληλεγγύης. Η αλληλεγγύη στα χέρια του λαού και όχι των ΜΚΟ και ιδιωτικών εταιριών.

  • Όχι στη στοχοποίηση κοινωνικών αγωνιστών και αλληλέγγυων-Κάτω τα χέρια από τους αλληλέγγυους.

  • Για όσο καιρό μείνουν αυτοί οι άνθρωποι εδώ να φιλοξενηθούν σε σπίτια και αξιοπρεπείς κτιριακές εγκαταστάσεις μέσα στην πόλη.

     Κοινοί αγώνες ντόπιων-μεταναστών/τριών για την καλυτέρευση της ζωής όλων μας.

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Χαλκίδας σε Πρόσφυγες-Μετανάστ(ρι)ες

Solidarie36@gmail.com

Categories: Uncategorized | Leave a comment