Σκέψεις πάνω στον Καστοριάδη και τον Μπούκτσιν

Yavor Tarinski

Η πρωταρχική απειλή για τη φύση και τον άνθρωπο σήμερα προέρχεται από τη συγκέντρωση και τη μονοπώληση της εξουσίας και του ελέγχου – Vandana Shiva[1]

Στην εποχή μας, οι «από πάνω» συνεχώς μας λένε  ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά μόνο να συμμορφωθούμε με το καθεστώς. Οι κυρίαρχοι θεσμοί εξουσίας κάνουν ό,τι μπορούν για να μας πείσουν ότι η λύση στα κοινωνικά και περιβαλλοντικά προβλήματα θα βρεθεί στις ίδιες πολιτικές που τα δημιούργησαν. Το αφήγημα «δεν υπάρχει εναλλακτική» (TINA) συνεχίζει να κυριαρχεί στον κυρίαρχο λόγο,  και η ευρεία καταναλωτική κουλτούρα, σε συνδυασμό με την μακρά κρίση αντιπροσώπευσης, δηλητηριάζουν το ανθρώπινο φαντασιακό με κυνισμό, γενικευμένο κομφορμισμό και απάθεια.

Όμως «μικρόβια» διαφορετικών τρόπων σκέψης και ζωής προσπαθούν να έρθουν σε ρήξη με την παθητικότητα της σημερινής λογικής. Νέες σημασίες που προχωράνε πέρα από τον συμβατικό γραφειοκρατικό καπιταλιστικό λόγο, προσφέρουν νέα σύνολα λόγων και αξιών, που μπορούν να οδηγήσουν την κοινωνική ζωή μακριά από την καταστροφικότητα της συνεχούς οικονομικής ανάπτυξης και της κυνικής απάθειας.

Με τη λαϊκή δυσαρέσκεια για την τωρινή τάξη πραγμάτων να αυξάνεται, μπορούμε να διακρίνουμε δύο έννοιες που προσφέρουν ριζική ρήξη με την παρούσα κανονικότητα.

Από τη μία πλευρά, υπάρχει ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για την πολιτική συμμετοχή και την άμεση δημοκρατία. Στις μέρες μας, γίνεται σχεδόν αδιανόητο να σκεφτείς ένα λαϊκό κίνημα  έξω από το πλαίσιο της δημοκρατίας: πρώτον, τα αιτήματα σχεδόν πάντα περιστρέφονται γύρω από την συμμετοχή των πολιτών σε μία ή άλλη μορφή. Δεύτερον, ο τρόπος οργάνωσης των κοινωνικών αγώνων εδώ και πολύ καιρό  έχει υπερβεί τον συγκεντρωτισμό των παραδοσιακών πολιτικών οργανώσεων, επιμένοντας αντιθέτως στην αυτό-οργανωση και τη συνεργασία.

Από την άλλη, η οικολογία αναδύεται ως μέγιστο ενδιαφέρον και ως απάντηση στο σύγχρονο πολιτικο-οικονομικό μοντέλο που βασίζεται στην ανάπτυξη, και είναι υπεύθυνο για την αισθητή περιβαλλοντική κρίση και τη ραγδαία κλιματική αλλαγή. Εκφράζεται με τη μορφή λαϊκών αγώνων κατά των καπιταλιστικών εξορυκτικών έργων, που είναι επικίνδυνα για το περιβάλλον, την υγεία αλλά και την τοπική αυτονομία. Επίσης, παίρνει τη μορφή αντίστασης στην καταναλωτική κουλτούρα, ενισχύοντας νέες θεωρίες  όπως η απο-ανάπτυξη.

Στο ευρύ φάσμα στοχαστών που στις μέρες μας αναπτύσσουν τέτοιες νέες ιδέες, μπορούμε να διακρίνουμε τον Κορνήλιο Καστοριάδη και τον Μάρει Μπούκτσιν ως δυό από τους πιο επιδραστικούς. Και οι δύο προήλθαν από την Αριστερά και μέσω της σκέψης τους, αλλά και των πρακτικών τους.  Κατάφεραν να προσπεράσουν τα ιδεολογικά δόγματα και να αναπτύξουν τα δικά τους πολιτικά έργα, ενσωματώνοντας και εξελίσσοντας την άμεση δημοκρατία και την οικολογία. Δεν μας εκπλήσσει που συνεργάστηκαν στο περιοδικό Κοινωνία και Φύση και αργότερα στο περιοδικό Δημοκρατία και Φύση, μέχρι το 1996, όπου σημειώθηκε μια πικρή σύγκρουση μεταξύ τους.

Πλέον η κληρονομιά τους συνεχίζεται μέσα σε κοινωνικά κινήματα και αγώνες που βάζουν αυτές τις δύο σημασίες στην καρδιά των πολιτικών δραστηριοτήτων τους. Η σκέψη του Καστοριάδη έχει αναζωογονηθεί τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη, και κυρίως μέσα από το αυτοαποκαλούμενο «κίνημα των πλατειών» (γνωστό ως  The Indignados) που δεν καθοδηγήθηκε από τις «καθαρές» ιδεολογίες αλλά από το πάθος για πολιτική δράση και κριτική σκέψη, ενώ  το έργο του Μπούκτσιν υλοποιείται εν μέρει από το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα στην καρδιά της Μέσης Ανατολής (στη Ροζάβα), επηρεάζοντας το σε τέτοιο βαθμό που έχασε τελείως τον μαρξιστικό-λενινιστικό προσανατολισμό του.

Πρέπει να επισημανθεί ότι ο στόχος αυτού του κειμένου δεν είναι η ανάπτυξη μιας βαθιάς συγκριτικής μελέτης για τα έργα των δυο τους, αλλά μια προσπάθεια να υπογραμμιστούν δύο στοιχεία της σκέψης τους που είναι ιδιαιτέρως ενεργά στο σημερινό πλαίσιο και μπορούν να συνεισφέρουν σημαντικά στην αλλαγή.

Άμεση δημοκρατία

Τόσο ο Καστοριάδης όσο και ο Μπούκτσιν είδαν μεγάλη απελευθερωτική δυναμική στην άμεση δημοκρατία και την τοποθέτησαν στην καρδιά των πολιτικών προταγμάτων τους. Αφιέρωσαν μεγάλο μέρος των γραπτών τους σε αυτό το θέμα, αναπτύσσοντας το πέραν του πλαισίου που θέτουν οι παραδοσιακές ιδεολογίες. Σε πλήρη αντίθεση από τη μια με τις αυταρχικές απόψεις, την έλλειψη εμπιστοσύνης στην κοινωνία και την υποταγή της έτσι σε ιεραρχικούς μηχανισμούς, και από την άλλη με απόψεις που απορρίπτουν κάθε μορφή νόμων και θεσμών,  οι δύο στοχαστές πρότειναν τη θέσμιση δομών και θεσμών που θα επιτρέπουν την άμεση δημόσια δράση και αλληλεπίδραση, ενώ θα διατηρούν την κοινωνική συνοχή μέσω της οριζόντιας διάχυσης  της εξουσίας.

Σύμφωνα με τον Καστοριάδη, η πλειοψηφία των ανθρώπινων κοινωνιών έχουν εγκαθιδρυθεί στη βάση της ετερονομίας, που την περιγράφει ως μία κατάσταση όπου οι κανόνες της κοινωνίας τίθενται από κάποια εξω-κοινωνική πηγή (όπως το κόμμα, ο θεός, η ιστορική αναγκαιότητα κ.λπ.). Οι θεσμοί των ετερόνομων κοινωνιών γίνονται αντιληπτοί ως αυτονόητοι και συνεπώς αδιαμφισβήτητοι, π.χ. ασύμβατοι με τη λαϊκή αλληλεπίδραση. Γι’ αυτόν η οργανωτική δομή του σύγχρονου δυτικού κόσμου, παρόλο που συχνά χαρακτηρίζεται ως «δημοκρατία», είναι στην πραγματικότητα μια φιλελεύθερη ολιγαρχία, με κάποιες ελευθερίες για τους ανθρώπους, αλλά με τη γενική διαχείριση της κοινωνικής ζωής στα χέρια ολιγάριθμων ελίτ (Καστοριάδης. 1989).

Για τον Καστοριάδη, η δημοκρατία είναι βασικό στοιχείο για την κοινωνική και ατομική αυτονομία (να θέτουν οι άνθρωποι τους δικούς τους κανόνες και θεσμούς), που είναι το αντίθετο της ετερονομίας. Αυτό που αποκαλούσε πρόταγμα της αυτονομίας συνεπαγόταν αμεσοδημοκρατική αυτοθέσμιση από την κοινωνία, η οποία αποτελείται από συνειδητοποιημένους πολίτες, που  σχεδιάζουν οι ίδιοι τη μοίρα τους και όχι κάποια εξωκοινωνική δύναμη, είτε φυσική είτε μεταφυσική (Καστοριάδης, 1992). Για παράδειγμα, στα χέρια της κοινωνίας βρίσκεται η μεγαλύτερη εξουσία που είναι να φτιάχνει τους νόμους και τους θεσμούς κάτω από τους οποίους θα ζει.

Ο Καστοριάδης εξάγει το δικό του νόημα της δημοκρατίας από την κλασική σημασία του όρου, που πηγάζει από την αρχαία Αθήνα (δήμος / λαός και κράτος / εξουσία). Έτσι βασισμένος σε αυτό βρίσκει τα σημερινά φιλελεύθερα καθεστώτα ως μη-δημοκρατικά, εφόσον βασίζονται στην εκλογή αντιπροσώπων και όχι στην άμεση συμμετοχή του πολίτη. Σύμφωνα με αυτόν, η  δημοκρατία μπορεί μόνο να είναι άμεση, και με αυτόν τον τρόπο ασύμβατη με τη γραφειοκρατία, την ειδημοσύνη, την οικονομική ανισότητα και άλλα στοιχεία του σύγχρονου πολιτικού συστήματος (1989).

Σε πιο λεπτομερές επίπεδο, συνιστά την καθιέρωση εδαφικών μονάδων πληθυσμού έως 100.000 ατόμων, που θα μπορούν να αυτοκυβερνώνται μέσω γενικών συνελεύσεων. Για τον συντονισμό μεταξύ αυτών των μονάδων προτείνει την καθιέρωση συμβουλίων και επιτροπών όπου τα τοπικά σώματα λήψης αποφάσεων θα στέλνουν ανακλητούς βραχυπρόθεσμους εκπροσώπους (Καστοριάδης, 2013). Έτσι η εξουσία παραμένει στα χέρια των δήμων ενώ επιτρέπεται ο μη-κρατικός συντονισμός σε μεγαλύτερη κλίμακα.

Για τον Μπούκτσιν επίσης, ο χαρακτηρισμός του σημερινού συστήματος ως δημοκρατία ήταν ένα λάθος, ένα οξύμωρο. Μας θυμίζει ότι δύο αιώνες πριν, ο όρος δημοκρατία απεικονιζόταν από τους κυβερνώντες ως «νόμος του όχλου», μια προαναγγελία χάους, ενώ στις μέρες μας χρησιμοποιείται ως μάσκα σε ένα αντιπροσωπευτικό σύστημα, το οποίο στην ουσία του είναι μια ρεπουμπλικανική ολιγαρχία αφού μια μικρή κλίκα εκλεκτών αποφασίζει για  τους πολλούς – ανίσχυρους (Μπούκτσιν, 1996).

Ο Μπούκτσιν, όπως και ο Καστοριάδης, βασίζει τη δική του κατανόηση της δημοκρατίας στην εμπειρία της αρχαίας αθηναϊκής πολιτείας. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που δίνει τόση σημασία στο ρόλο της πόλης (Μπούκτσιν, 1964). Περιγράφει πώς με την ανάπτυξη αυτού που ονομάζει τεχνική της εξουσίας, οι ενεργοί πολίτες, βαθιά και ηθικά δεμένοι με τις πόλεις τους, αντικαταστάθηκαν με παθητικούς καταναλωτές υποταγμένους στους κοινοβουλευτικούς κανόνες, των οποίων ο ελεύθερος χρόνος ξοδεύεται σε ψώνια σε καταστήματα λιανικής και τεράστια εμπορικά κέντρα.

Μετά από πολλά χρόνια συμμετοχής σε διαφορετικά πολιτικά κινήματα, ο Μπούκτσιν ανέπτυξε το δικό του πολιτικό πρόταγμα, που το ονόμασε Κομμουναλισμό.  Βασισμένος στην άμεση δημοκρατία, περιστρέφεται σε μεγάλο βαθμό γύρω από το ερώτημα της εξουσίας, απορρίπτοντας ουτοπικές  και lifestyle πρακτικές. Ο Κομμουναλισμός αντιθέτως εστιάζει σε ένα κέντρο εξουσίας, που θα μπορούσε δυνητικά να υποταχθεί στη λαϊκή βούληση  – το δημοτικό συμβούλιο – μέσω του οποίου δημιουργούνται και συντονίζονται τοπικές συνελεύσεις. Ανέδειξε τον ανταγωνιστικό χαρακτήρα, πλησίον του κρατικού μηχανισμού, που έχουν αυτοί οι θεσμοί  και την δυνατότητα να γίνουν οι αποκλειστικές πηγές εξουσίας στα χωριά και τις πόλεις. Οι εκδημοκρατισμένοι δήμοι, προτείνει ο Μπούκτσιν, θα συνομοσπονδιστούν μεταξύ τους στέλνοντας ανακλητούς εκπροσώπους σε λαϊκές συνελεύσεις και συνομοσπονδιακά συμβούλια, κι έτσι θα αντιταχθούν στην κεντρική κρατική εξουσία. Αυτό το συγκεκριμένο μοντέλο ο Μπούκτσιν το ονόμασε ελευθεριακό συνομοσπονδισμό (Μπούκτσιν, 1969), το οποίο έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν και τον κουρδικό αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση.

Ένα διακριτό στοιχείο του οράματος του Μπούκτσιν για την άμεση δημοκρατία στον κομμουναλισμό του ήταν το στοιχείο της ψήφου κατά πλειοψηφία, που θεωρείται ως ο μόνος δίκαιος τρόπος για να πάρει αποφάσεις ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων (2002). Σύμφωνα με αυτόν, η ομοφωνία, στην οποία κάθε άτομο μπορεί να ασκήσει βέτο σε κάθε απόφαση, εγκυμονεί έναν κίνδυνο για την κοινωνία. Πάντως, όλα τα μέλη της κοινωνίας κατέχουν γνώση και μνήμη, και έτσι η κοινωνική συλλογικότητα δεν έχει κανένα ενδιαφέρον να στερήσει τα δικαιώματα των «μειοψηφιών». Οι απόψεις μιας μειοψηφίας είναι πηγή νέων σκέψεων και εκκολαπτόμενων αληθειών, που είναι σπουδαίες πηγές δημιουργικότητας και προόδου για την κοινωνία ως σύνολο.

Οικολογία

Η Οικολογία έπαιξε μεγάλο ρόλο στη σκέψη των δύο φιλοσόφων. Και οι δυό τους πάντως είδαν το θέμα σε αντίθεση με τους περισσότερους οικολόγους της εποχής τους (και της εποχής μας επίσης). Παρά την ευρεία αντιμετώπιση της φύσης ως εμπόρευμα, ως κάτι ξεχωριστό από την κοινωνία, ο Καστοριάδης και ο Μπούκτσιν την είδαν σε άμεση σύνδεση με την κοινωνική ζωή, τις σχέσεις και τις αξίες, και συνεπώς την ενσωμάτωσαν στα πολιτικά τους προτάγματα.

Ο Καστοριάδης υποστηρίζει ότι η οικολογία είναι κατ’ ουσίαν ένα πολιτικό θέμα. Έχει να κάνει με πολιτικές επιλογές για τη θέσμιση συγκεκριμένων ορίων και στόχων στη σχέση μεταξύ ανθρωπότητας και φύσης (Καστοριάδης, 1993). Δεν έχει να κάνει με την επιστήμη, αφού αυτή αφορά στην εξερεύνηση δυνατοτήτων και την εύρεση απαντήσεων σε συγκεκριμένες ερωτήσεις, δεν αφορά  στον αυτοπεριορισμό. Πάντως ο Καστοριάδης παροτρύνει να επιστρατεύονται επιστημονικοί πόροι  για την εξερεύνηση της φύσης και της επίδρασης μας σε αυτήν, αλλά παραμένει σταθερός στο ότι η επιλογή που θα γίνει στο τέλος θα είναι κατ’ ουσίαν πολιτική επιλογή.

Συνεπώς οι λύσεις που πρέπει να δίνονται σε κάθε οικολογική κρίση πρέπει να είναι πολιτικές. Ο Καστοριάδης παραμένει κριτικός απέναντι στα πράσινα κόμματα και το κοινοβουλευτικό σύστημα εν γένει, εφόσον μέσω των εκλογικών διαδικασιών πασχίζει για την «απεμπλοκή» των ανθρώπων από την πολιτική, δίνοντας την στα χέρια των επαγγελματικών «αντιπροσώπων». Ως αποτέλεσμα αυτού, οι άνθρωποι αφήνονται να αντιμετωπίζουν τη φύση με απολίτικο τρόπο, μόνο σαν εμπόρευμα, αφού κανένα από τα σύγχρονα οικολογικά κινήματα που ασχολούνται αποκλειστικά με ερωτήματα για το περιβάλλον, δεν ανησυχεί για τα κοινωνικά και πολιτικά θέματα.

Ακολουθώντας αυτή τη γραμμή της σκέψης, δεν εκπλήσσει που ο Καστοριάδης παραμένει κριτικός όταν ανακύπτουν περιστάσεις όπου μεγάλα πράσινα κινήματα και κόμματα εμφανίζονται με προτάσεις πολιτικής φύσης για την επίλυση της περιβαλλοντικής κρίσης (Καστοριάδης, 1981). Αυτό γιατί, τις περισσότερες φορές, παρόλο που οι πολιτικές τους προτάσεις περιστρέφονται γύρω από τη λαϊκή συμμετοχή – για παράδειγμα τα πράσινα κόμματα που έχουν εμφανιστεί με προτάσεις για εναλλαγή των βουλευτών, περισσότερα δημοψηφίσματα κ.λπ. – είναι πάντα ενσωματωμένα στο σύγχρονο κοινοβουλευτικό καθεστώς. Όντας υπερασπιστής της άμεσης δημοκρατίας, ο Καστοριάδης πιστεύει πως τα συστατικά της στοιχεία, ενσωματωμένα στο αντιπροσωπευτικό σύστημα, θα χάσουν το νόημα τους.

Παρομοίως, ο Μπούκτσιν επίσης συνδέει την οικολογική σφαίρα με την κοινωνική και με την πολιτική γενικότερα. Γι’ αυτόν σχεδόν όλα τα ισχύοντα οικολογικά προβλήματα προέρχονται από προβλήματα βαθιά ριζωμένα στην κοινωνική τάξη πραγμάτων – και γι’ αυτό μιλάει για κοινωνική οικολογία (Μπούκτσιν, 1993). Η οικολογική κρίση δεν μπορεί ποτέ να κατανοηθεί και πολύ περισσότερο να επιλυθεί αν δεν συνδεθεί με την κοινωνία, εφόσον πηγή για σοβαρές οικολογικές διαταραχές υπήρξαν οι συγκρούσεις με βάση την οικονομία, τον πολιτισμό, το φύλο.

Ο Μπούκτσιν, όπως και ο Καστοριάδης, διαφωνούσε ριζικά με τους οικολόγους που αποσύνδεαν την οικολογία από την πολιτική και την κοινωνία, ταυτίζοντας την αντιθέτως με την προστασία της άγριας ζωής, ή τη μαλθουσιανή βαθιά οικολογία κ.λπ.  (Μπούκτσιν, 1988). Επέμεινε στην επίπτωση που έχει στη φύση η δική μας καπιταλιστική ιεραρχική κοινωνία (με τα μεγάλης κλίμακας εξορυκτικά έργα με μόνο κίνητρο το κέρδος), κι έτσι έκανε ξεκάθαρο ότι αν δεν λύσουμε τα κοινωνικά μας προβλήματα δεν μπορούμε να σώσουμε τον πλανήτη.

Για τον Μπούκτσιν, η ιεραρχική νοοτροπία και η οικονομική ανισότητα που έχουν διαπεράσει την κοινωνία σήμερα, είναι οι κύριες πηγές της ιδέας ότι ο άνθρωπος πρέπει να κυριαρχήσει πάνω στη φύση. Συνεπώς ο οικονομικός αγώνας δεν μπορεί να ελπίζει σε καμία επιτυχία αν δεν ενσωματωθεί σε ένα ολιστικό πολιτικό πρόταγμα, που θα αντιμετωπίσει την κύρια πηγή της παρούσας περιβαλλοντικής και κοινωνικής κρίσης, δηλαδή την ιεραρχία και ανισότητα (Μπούκτσιν, 1930).

Συμπέρασμα

Παρά τις διαφορές και τις διαφωνίες τους, ο Καστοριάδης και ο Μπουκτσιν μοιράστηκαν πολλά κοινά – κυρίως τον τρόπο που είδαν την άμεση δημοκρατία και την οικολογία. Η συνεισφορά σε αυτά τα πεδία παρέχει γόνιμο έδαφος για περαιτέρω θεωρητική και πρακτική ανάλυση. Δεν είναι τυχαίο που σε μια περίοδο στην οποία τα ερωτήματα για τη δημοκρατία και την οικολογία τυγχάνουν μεγαλύτερης προσοχής, ακούμε όλο και συχνότερα για αυτούς τους δύο.

Οι έννοιες αυτές αποδεικνύονται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες για όλο και μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων σε μια εποχή διαρκούς απώλειας δικαιωμάτων, σφοδρής υποκατάστασης του πολίτη από τον καταναλωτή, αυξανόμενων οικονομικών ανισοτήτων και καταστροφής του φυσικού κόσμου. Φαίνονται σαν δύο από τις καλύτερες σημασίες που η βάση κατάφερε να δημιουργήσει και να διατυπώσει σαν ένα δυνατό υποκατάστατο της ιεραρχίας και της εμπορευματοποίησης που κυριαρχούν σήμερα και καταστρέφουν τον κόσμο μας.

Μετάφραση Γεωργία Κανελλοπούλου

Bibliography:
Bookchin-Öcalan correspondence
Bookchin, Murray. Ecology and Revolutionary Thought (1964)
Bookchin, Murray. The Communalist Project (2002)
Bookchin, Murray. The Crisis in the Ecology Movement (1988)
Bookchin, Murray. What is Communalism? (1996)
Bookchin, Murray. What is Social Ecology (1993)
Castoriadis, Cornelius. Democracy and Relativism (2013)
Castoriadis, Cornelius. From Ecology to Autonomy (1981)
Castoriadis, Cornelius. The Project of Autonomy is not Utopia (1992)
Castoriadis, Cornelius. The Problem of Democracy Today (1989)
Castoriadis, Cornelius. The Revolutionary Force of Ecology (1993)
Castoriadis, Cornelius. Worker Councils and the Economy of the Self-managed Society (1972)

Notes:
[1] Stephen Spencer, Race and Ethnicity: Culture, Identity, and Representation (2014). Routledge p.204
[2] http://www.democracynature.org/vol3/biehl_bookchin.htm

Το πρωτότυπο κείμενο: http://www.babylonia.gr/2016/06/10/reflections-on-castoriadis-and-bookchin/#sthash.OamWpsJM.dpuf

 

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Εκδήλωση στη Χαλκίδα | Καστοριάδης: 20 χρόνια μετά

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να αποτιμηθεί ένας στοχαστής: ο φιλολογικός, ο ακαδημαϊκός, ο πολιτικός-κοινωνικός. Ο φιλοσοφικός λόγος του Κορνήλιου Καστοριαδη, υπήρξε πάντα λόγος πολιτικός, λόγος πρακτικός, με τη φιλοδοξία να εμπνεύσει εκ νέου το επαναστατικό πρόταγμα της ατομικής και κοινωνικής αυτονομίας.

Είκοσι χρόνια μετά τον θάνατό του, το πολιτικό περιοδικό ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ συνεχίζει τον διάλογο με την σκέψη του σημαντικού στοχαστή, αναζητώντας και αναδεικνύοντας τα σύγχρονα παραδείγματα θεωρίας και πράξης στα οποία ενσαρκώνονται απελευθερωτικές πλευρές της σκέψης του.

Στο πλαίσιο αυτό διοργανώνει εκδήλωση-συζήτηση τη Δευτέρα 24/04/2017 στις 20:00 στην ισόγεια αίθουσα συνεδριάσεων του Εργατικού Κέντρου Εύβοιας (οδός M. Φριζή 10), στη Χαλκίδα.
ΟΜΙΛΗΤΕΣ:
Γιάννης Κτενάς | Γιάβoρ Ταρίνσκι | Νίκος Χριστόπουλος

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Χαλκίδας σε Πρόσφυγες-Μετανάστες/στριες

Με ένα πολύ άρρωστο βρέφος στα χέρια

και τριγύρω χορός χρημάτων, ρατσισμός κι αδιαφορία

 

Βασική τακτική της λεγόμενης μεταναστευτικής πολιτικής του ελληνικού κράτους είναι η απόκρυψη της αλήθειας σχετικά με τη ρατσιστική μεταχείριση που επιφυλάσσει στους πρόσφυγες και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης στις οποίες τους επιβάλλει να ζουν. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούν οι εγκάθετοί του στο στρατόπεδο της Ριτσώνας (το ίδιο όμως συμβαίνει σε όλους τους καταυλισμούς αποκλεισμού των προσφύγων) συνήθως είναι η λοιδορία, η συκοφαντία, η επιθετική και μπασκίνικη συμπεριφορά, ο εκφοβισμός, απέναντι σε εκείνους που αποκαλύπτουν την αλήθεια. Ο στόχος τους σε κάθε περίπτωση είναι το γρήγορο κουκούλωμα των απάνθρωπων συνθηκών, με κάθε μέσο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η συκοφαντική ανακοίνωση του ‘’Συλλόγου Εργαζομένων στο Νοσοκομείο Χαλκίδας’’ η οποία μάλιστα μιλάει εκ μέρους όλων των εμπλεκόμενων υπερασπίζοντας τους διαχειριστές του καταυλισμού στη Ριτσώνα σα να τους εκπροσωπεί. Ή μήπως έμμεσα αυτούς εκπροσωπεί κι όχι πραγματικά τους εργαζόμενους; Γιατί δηλαδή αναλαμβάνουν να απαντήσουν εκ μέρους άλλων και μάλιστα για ζητήματα που αφορούν τους χειρισμούς στο στρατόπεδο ενώ οι υπεύθυνοι του στρατοπέδου σιωπούν ενοχικά; Εκτός και αν ο Σύλλογος είναι φερέφωνο των ΜΚΟ και λοιπών διαχειριστών στη Ριτσώνα. Γιατί επίσης για τα τεκταινόμενα στο Νοσοκομείο απαντούν οι εργαζόμενοι και όχι η διοίκηση του Νοσοκομείου η οποία επίσης σιωπά; Ο διοικητής του Νοσοκομείου Χαλκίδας μήπως πάλι δεν γνωρίζει τίποτα όπως τότε που ενώ για τρεις εβδομάδες νοσηλεύονταν πρόσφυγες με ηπατίτιδα στο Νοσοκομείο εκείνος δήλωνε άγνοια; Μήπως είναι φως φανάρι ότι ο γενικότερος στόχος είναι το κουκούλωμα των εγκληματικών ευθυνών των διαχειριστών του στρατοπέδου στη Ριτσώνα για τον θάνατο του βρέφους;

Η ανακοίνωση του προεδρείου των εργαζομένων στο Νοσοκομείο Χαλκίδας είναι σαθρή γιατί ενώ μας κατηγορεί ότι λέμε ψέματα δεν αναφέρει ούτε ένα παράδειγμα που να αντικρούει τα επιχειρήματά μας δημιουργώντας επί τούτου ψευδείς εντυπώσεις. Όταν όμως κατηγορείς κάποιον δημόσια ότι ψεύδεται το μόνο που οφείλεις να κάνεις είναι να αποδομήσεις τα επιχειρήματά του, διαφορετικά είσαι ένας θρασύς συκοφάντης και οι σκοποί σου κακόβουλοι. Όμως η λακωνική και ιδιαίτερα επιλεκτική εξιστόρηση των γεγονότων που κάνει περιέχει ένα στοιχείο που επιβεβαιώνει ακόμη περισσότερο τη θέση μας. ‘’Έγινε τηλεφωνική επικοινωνία του εφημερεύοντα Παιδιάτρου’’, γράφει η ανακοίνωση, ‘’με τον παιδίατρο της Ριτσώνας και ενημερώθηκε ότι η μητέρα παρέλαβε το βρέφος και έφυγε’’. Όλα μέλι γάλα λοιπόν για τους ανεύθυνους. Βέβαια να σημειώσουμε ότι οι γιατροί και όλοι οι υπεύθυνοι φεύγουν από το στρατόπεδο στις 16:00 ενώ η ανακοίνωση των εργαζομένων αναφέρει ότι ο γιατρός της Παιδιατρικής του νοσοκομείου Χαλκίδας επικοινώνησε με τον παιδίατρο της Ριτσώνας μετά τις 17:45. Με βάση όμως αυτό ως δεδομένο οι υπεύθυνοι του στρατοπέδου φέρουν βαρύτατη ευθύνη για την απόλυτη αδιαφορία που έδειξαν μετά την ενημέρωση από το Νοσοκομείο Χαλκίδας. Γιατί δεν ενημέρωσαν αμέσως τη μητέρα για την επικινδυνότητα της κατάστασης και δεν κανόνισαν τη μεταφορά του βρέφους όπως είχε επειγόντως αποφασιστεί στο νοσοκομείο Χαλκίδας; Σύμφωνα και με τα λεγόμενα του Συλλόγου των εργαζομένων στο νοσοκομείο δεν πέρασε μισή ώρα από τη στιγμή που μπήκε στην Παιδιατρική το βρέφος στις 26 Ιανουαρίου και αμέσως δόθηκε κλήση στο ΕΚΑΒ για διακομιδή στο ‘’Αγλαΐα Κυριακού’’. Κι όμως, περνάει περισσότερο από μια ολόκληρη μέρα, η μητέρα είναι στο στρατόπεδο, οι γιατροί στις θέσεις τους, όλοι οι υπεύθυνοι επίσης, οι εθελοντές των ΜΚΟ βιντεοσκοπούν κάπου στο δάσος την φιλανθρωπία τους, κανείς δεν κάνει τίποτα δηλαδή, κι όταν το μωρό πεθαίνει ισχυρίζονται ότι φταίει η μητέρα. Είναι ξεκάθαρο: Όλοι μαζί τη δείχνουν με το δάχτυλο σαν εξιλαστήριο θύμα για να κρύψουν τις ευθύνες τους. Όσοι λοιπόν επικεντρώνονται αποκλειστικά και μόνο στα γεγονότα της 26ης Ιανουαρίου, ενώ το μωρό δεν πεθαίνει τότε αλλά τα μεσάνυχτα της επόμενης μέρας, το κάνουν για να αποσιωπήσουν τις ευθύνες των διαχειριστών του στρατοπέδου. Επικεντρώνονται όμως σε αυτή την ημέρα, ενοχοποιώντας με την ευκαιρία ταυτόχρονα το θύμα, για να αποκρύψουν το βασικότερο σε όλη την υπόθεση: αρνήθηκαν την επιβεβλημένη από ιατρική άποψη (κυστική ίνωση είναι η διάγνωση) μετεγκατάσταση της οικογένειας μέσα στην πόλη της Χαλκίδας ή ακόμη καλύτερα στην Αθήνα. Ήταν εφικτό. Έχει εξάλλου ήδη γίνει με άλλες οικογένειες προσφύγων.

Η καταγγελία μας λοιπόν αφορά κυρίως τους διαχειριστές του στρατοπέδου. Από τη στιγμή που το βρέφος διαγνώστηκε με κυστική ίνωση όφειλαν να εγκαταστήσουν αμέσως την οικογένεια στην πόλη ώστε να είναι κοντά στο νοσοκομείο. Αυτή ήταν η οδηγία των γιατρών, αυτό παρακαλούσε και η μητέρα συνεχώς. Οι διαχειριστές όμως δεν έκαναν ποτέ αυτό που όφειλαν και κράτησαν την οικογένεια στο βουνό μάλιστα χωρίς δυνατότητα άμεσης πρόσβασης στη Χαλκίδα. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος της εγκληματικής στάσης των διαχειριστών της Ριτσώνας η κυστική ίνωση είναι μια ασθένεια που χρήζει πολύ ειδικής φροντίδας και συχνές επισκέψεις στο νοσοκομείο γιατί οι επικινδυνότητες για τη ζωή του βρέφους είναι πολύ μεγάλες. Από τη στιγμή της διάγνωσης, ένας ασθενής με κυστική ίνωση πρέπει να παρακολουθείται από εξειδικευμένο γιατρό και να νοσηλεύεται τακτικά σε νοσοκομείο. Εννοείται και δεν υπερβάλουμε, το να εξαναγκάζεις ένα βρέφος δύο μηνών με κυστική ίνωση να ζει στο πουθενά μέσα σε ένα isobox είναι σαν να το καταδικάζεις.

Απάνθρωποι; Ελεεινοί; Οι λέξεις είναι λίγες. Κι όχι μόνο αυτό, τους έστελναν στα νοσοκομεία πολλές φορές χωρίς μεταφραστές με αποτέλεσμα να υπάρχει μεγάλο πρόβλημα στην επικοινωνία και οι άνθρωποι να μην καταλαβαίνουν καλά τι συμβαίνει, όπως και συνέβη την προηγούμενη ημέρα του θανάτου του βρέφους (η ανακοίνωση του προεδρείου των εργαζομένων αποσιωπά αυτό το κρίσιμης σημασίας δεδομένο). Βέβαια στην Αθήνα τους έστελναν όχι μόνο χωρίς μεταφραστές αλλά και χωρίς χρήματα με αποτέλεσμα όσο καιρό έμεναν εκεί να μην έχουν πραγματικά τίποτα να φάνε. Οι μετακινήσεις με ασθενοφόρο πολλές φορές αργούσαν αισθητά, αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς και είναι φυσικό με βάση τις ανάγκες που καλύπτουν τα ασθενοφόρα εντός και εκτός Χαλκίδας. Τη νύχτα του θανάτου του βρέφους η διακομιδή στο νοσοκομείο δεν γίνεται με ασθενοφόρο αλλά με ταξί. Παρεμπιπτόντως θέλουμε να διευκρινίσουμε ότι για τις δυσλειτουργίες στο Νοσοκομείο Χαλκίδας δεν ευθύνονται οι εργαζόμενοι αλλά αποκλειστικά η διοίκηση και η κυβερνητική πολιτική με τις δολοφονικές περικοπές στο σύστημα υγείας. Η αλήθεια μάλιστα είναι ότι η ύπαρξη του Νοσοκομείου Χαλκίδας οφείλεται στο φιλότιμο και τις υπεράνθρωπες προσπάθειες μεγάλης μερίδας των εργαζομένων. Το ίδιο ισχύει και για το ΕΚΑΒ. Γι’ αυτούς τους λόγους όμως θα έπρεπε αμέσως να εγκαταστήσουν την οικογένεια μέσα στην πόλη ώστε να έχει γρήγορη πρόσβαση στο Νοσοκομείο. Μάλιστα η μητέρα έκανε συνεχείς εκκλήσεις στην ΜΚΟ IOM και τους διαχειριστές του στρατοπέδου για εγκατάσταση όχι μόνο στη Χαλκίδα αλλά στην Αθήνα καλύτερα ώστε να είναι κοντά στα νοσοκομεία που ούτως ή άλλως διακομιζόταν μετά τη γέννησή του το βρέφος. Επίσης, αφού ο μάνατζερ του καταυλισμού δεν ήθελε να τους εγκαταστήσει στην πόλη (δολοφονική εμμονή όπως αποδείχτηκε) τουλάχιστον θα έπρεπε να μεριμνήσει για μόνιμο μεταφορικό μέσο που θα βρισκόταν σε συνεχή αναμονή. Η παρουσία στη Ριτσώνα ενός ασθενοφόρου ήταν πάγιο αίτημά μας από την αρχή της λειτουργίας του στρατοπέδου. Τόσο χρήμα ρέει εκεί πάνω. Παντού οι ΜΚΟ διατυμπανίζουν τη φιλανθρωπία τους, τόσα βαν χρησιμοποιούν για τις μετακινήσεις τους. Όλοι οι υπεύθυνοι γνώριζαν την κρισιμότητα της κατάστασης. Δεν είναι υπερβολή λοιπόν να πούμε ότι τους είχαν πραγματικά πεταμένους στο δρόμο με ένα πολύ άρρωστο μωρό 2 μηνών στην αγκαλιά. Αυτή είναι η αλήθεια και λέγεται απανθρωπιά.

Η στάση τους μετά το θάνατο του βρέφους αποδείχτηκε χειρότερη και ξεδιάντροπα ενοχική. Αντί να στηρίξουν ψυχολογικά αλλά και με κάθε άλλο μέσο τη μητέρα και την υπόλοιπη οικογένεια, αντί να της συμπαρασταθούν, ενοχοποίησαν αμέσως τη μητέρα, για να κουκουλώσουν την εγκληματική τους συμπεριφορά και να αποποιηθούν τις ευθύνες. Την έστησαν στον τοίχο. Αυτό κάνει ο ένοχος και το κάνει κυνικά όπως και αυτοί. Αυτό είναι στήσιμο ‘’λαϊκού’’ δικαστηρίου και όχι η τεκμηριωμένη μας καταγγελία.

Από το παζλ της αθλιότητας και της επιχείρησης ‘’κουκούλωμα της κατάστασης’’ δεν μπορούσε να λείπει η εμπλοκή των ΜΜΕ και βέβαια η ανεκτίμητη πάντα αρωγή της ηγετικής μορφής του επαρχιακού κίτρινου τύπου. Σε ολοσέλιδο ρεπορτάζ η τοπική εφημερίδα Ευβοϊκή ‘’Γνώμη’’ ενοχοποιεί χωρίς ενδοιασμούς τους γονείς ενώ τους ειρωνεύεται και τους λοιδορεί με ανεπίτρεπτες εκφράσεις. Ο ‘’δημοσιογράφος’’ χύνει ένα ρατσιστικό οχετό απέναντι σε δαιμονοποιημένα εξιλαστήρια θύματα τα οποία περιπαίζει δημόσια χωρίς ίχνος τσίπας. ‘’Έχουν προϊστορία στις φυγές’’ είναι ένας πηχυαίος τίτλος μέσα στο ρεπορτάζ. Ο διοικητής του Νοσοκομείου Χαλκίδας εμφανίζεται στο ρεπορτάζ για να επιβεβαιώσει, χρησιμοποιώντας κι αυτός τη λέξη ‘’λάθρα’’ για τη συμπεριφορά των προσφύγων. Ούτε υπόνοια βέβαια για τυχόν παραλείψεις, όλα πήγαν μια χαρά. Εξάλλου η λογική τους όπως αποδεικνύεται από το ‘’ρεπορτάζ’’ είναι αυτή: μεταναστάκι ήταν, λαθραία μπήκε στη χώρα μας, λαθραία έφυγε. Αυτό όμως δεν είναι δημοσιογραφία είναι δημόσια εκτόνωση ενός ψυχικού βόθρου. Αυτό είναι ‘’λαϊκό’’ δικαστήριο, θρασύτατοι κύριοι/ες του προεδρείου του Συλλόγου Εργαζομένων στο ΓΝΧ, αλλά περί αυτού τσιμουδιά, επειδή αποτελείτε κι εσείς μέρος της επιχείρησης κουκουλώματος και ενοχοποίησης του θύματος, συντάσσεστε με την αθλιότητα.

Η κραυγή της μάνας όμως θα ακούγεται για πάντα στη Ριτσώνα: ‘’παρακαλούσα τους υπεύθυνους για μετεγκατάσταση στη Χαλκίδα’’.

 

Το στρατόπεδο στη Ριτσώνα δεν είναι φιλοξενία

Είναι απανθρωπιά και κερδοσκοπία

 

Όχι άλλοι θάνατοι προσφύγων στη Ριτσώνα

Άμεση μετεγκατάσταση στην πόλη

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Χαλκίδας σε Πρόσφυγες-Μετανάστες/στριες

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Χαλκίδας σε Πρόσφυγες-Μετανάστριες/ες

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Χαλκίδας σε Πρόσφυγες-Μετανάστριες/ες

Ο κύριος Μουζάλας σήμερα επιτέθηκε ενάντια στους ανεξάρτητους αλληλέγγυους.

Ο Μουζάλας ξανάρχισε το ίδιο τροπάριο για τους ανεξάρτητους αλληλέγγυους. Φταίνε οι αλληλέγγυοι για τις φασαρίες στα camp. Όμως και τα αγριογούρουνα της Ριτσωνας γνωρίζουν ότι το φαγητό (αξίας 180.000€/ μήνα) οι πρόσφυγες το πετάνε, γιατί το φαγητό δεν τρώγεται, παρόλα αυτά η σύμβαση με τον συγκεκριμένο μάλιστα προμηθευτή συνεχίζεται. Οι πρόσφυγες από τον Αύγουστο του 2016 δικαιούνται 90€ κάθε ενήλικας και 50€ κάθε ανήλικος αλλά έχουν πάρει μόνο τον Οκτώβριο και τον Ιανουάριο, ενώ οι ενήλικες γυναίκες πήραν 50€, τα υπόλοιπα χρήματα που πήγαν;
Σύμφωνα με τους γιατρούς το βρέφος με την εκ γενετής κυστική ίνωση έπρεπε να κατοικεί ή πολύ κοντά στο νοσοκομείο μέσα στην πόλη ή να νοσηλεύεται. Το μωρό έφυγε από τη ζωή στις 27 Ιανουαρίου το βράδυ διαμένοντας στη Ριτσώνα. Η αδιαφορία των υπευθύνων αποδείχτηκε εγκληματική.
Καταγγελία στην εισαγγελία Χαλκίδας για τα 60 και πλέον περιστατικά ηπατίτιδας Α και για την εγκληματική αμέλεια των διαχειριστών του στρατοπέδου της Ριτσώνας αλλά και του νοσοκομείου Χαλκίδας ή εκκρεμεί ή μπήκε στο αρχείο.
Τα περιστατικά εκφοβισμού προσφύγων από τους διαχειριστές της Ριτσώνας αποδεικνύουν τον χαρακτηρισμό του ανθρωποφύλακα και την υποκρισία της δήθεν αλληλεγγύης.
Όλα αυτά είναι προβλήματα που δημιουργούν οι αλληλέγγυοι κύριε Μουζαλα; Μαζέψτε τα όρνεα που βάζουν χέρι στα χρήματα που δικαιούνται οι πρόσφυγες γιατί από μέρους ανεξάρτητων αλληλέγγυων ακόμα δεν είδατε τίποτα.

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Χαλκίδας σε Πρόσφυγες-Μετανάστριες/ες

solidarie36@gmail.com

https://www.facebook.com/initiativesolidarityritsona/?ref=aymt_homepage_panel

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Χαλκίδας σε Πρόσφυγες-Μετανάστριες/ες

 

Θάνατος βρέφους στη Ριτσώνα: Σκόπιμες ψευδείς ειδήσεις και παραπλάνηση της κοινής γνώμης από υπεύθυνους και εμπλεκόμενους οδηγούν τους γονείς στο αυτόφωρο.

 

Την 28η Ιανουαρίου τα δελτία ειδήσεων πανελλαδικής εμβέλειας μετά από παραπληροφόρηση και διασπορά ψευδών ειδήσεων που διέδωσαν εμπλεκόμενοι έπαιξαν μια είδηση η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ έλεγε ότι ένα μωρό δυο μηνών έφυγε από την ζωή από αμέλεια των Συρίων Κουρδικής καταγωγής που διέμεναν στη Ριτσώνα. Οι γονείς στις 10 το πρωί της 28ης Ιανουαρίου προσήχθησαν στο Α.Τ. Χαλκίδας με την κατηγορία της παραμέλησης ανηλίκου.

26 Νοέμβρη του 2016 γεννήθηκε στο νοσοκομείο Χαλκίδας η μικρή Noursan. Από την ημέρα γέννησής της, της διεγνώσθη κυστική ίνωση με αναπνευστικό πρόβλημα με συχνή την ανάγκη υποστήριξης οξυγόνου. Στις 02/12/2016 το παιδί εισήλθε στο νοσοκομείο παίδων Αγία Σοφία όπου νοσηλεύτηκε για 24 ημέρες και εξήλθε στις 27/12/2016.

Όλο αυτό το διάστημα από τις 27/12/2016 και μετά το βρέφος μπαινόβγαινε στα νοσοκομεία της Αθήνας, νοσηλεύτηκε και πάλι στο παίδων Αγία Σοφία και το Αγλαΐα Κυριακού όπου κατόπιν εξετάσεων και αφού νοσηλεύτηκε μια μέρα επέστρεψε στις 12/01/2017 στην Ριτσώνα. Εκεί επισκέφθηκε τους γιατρούς του Ισπανικού Ερυθρού Σταυρού οι οποίοι επέμεναν ότι το παιδί πρέπει να βρίσκεται εντός τους αστικού ιστού για να έχει εύκολη πρόσβαση στο νοσοκομείο. Απεγνωσμένα οι γονείς πίεζαν και εκλιπαρούσαν τους υπεύθυνους της ΙΟΜ και των ΜΚΟ για να τους βρουν κατοικία στην Χαλκίδα (όπως άλλωστε έπραξαν για πολλούς άλλους), ενώ αυτοί τους αγνοούσαν και τους παρέπεμπαν από ημέρα σε ημέρα αδιαφορώντας συνειδητά. Το βρέφος είχε διαγνωσθεί εκ γενετής με κυστική ίνωση και χρειαζόταν την υποστήριξη οξυγόνου, η οποία δεν υπήρχε και δεν υπάρχει στον χώρο του camp της Ριτσώνας.

Στις 24/01/2017 απευθύνθηκαν οι γονείς για πολλοστή φορά στους γιατρούς της Ριτσώνας από όπου και έλαβαν γραπτή διαβεβαίωση ότι πρέπει να μετεγκατασταθούν πλησιέστερα του νοσοκομείου (ακολουθεί σχετικό έγγραφο).

Μια μέρα μετά, 25/01/2017, το βρέφος μεταφέρθηκε από την μητέρα λόγω έλλειψης οξυγόνου στο νοσοκομείο Χαλκίδας όπου μετά από εξετάσεις τους είπαν ότι θα καλέσουν ασθενοφόρο χωρίς να τους ενημερώσουν για το πού και για ποιό λόγο. Η γυναίκα έμεινε εκτός κλινικής με το βρέφος στην αγκαλιά από τις 10 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ περιμένοντας ασθενοφόρο και όλο αυτό το διάστημα συχνά ενοχλούσε τους γιατρούς για την έκβαση του περιστατικού. Για τελευταία φορά ενόχλησε τον γιατρό ο οποίος της είπε ότι το παιδί είναι καλά δίχως να τους δώσει παραπέρα οδηγίες. Έτσι η μητέρα ελλείψει ασθενοφόρου επέστρεψε στην Ριτσώνα με ταξί.

Στις 27/01/2017 το πρωί στις 10 (ώρα προσέλευσης γιατρών ερυθρού σταυρού) επισκέφθηκε τους γιατρούς λέγοντάς τους ότι το βρέφος δεν ήταν καλά και οι οποίοι της είπαν ότι αν χειροτερέψει να καλέσουν ασθενοφόρο . Το απόγευμα και ενώ οι γιατροί είχαν αποχωρήσει έπαιρναν τηλέφωνα τους υπεύθυνους του camp (γιατρούς και υπευθύνους ΙΟΜ και ΜΚΟ) και κανείς δεν απαντούσε. Γύρω στις 12 παρά 20 κάλεσαν ασθενοφόρο το οποίο δεν πήγε ποτέ και στις 12 με 12 και 15 με συνοδεία της γιαγιάς και του θείου του βρέφους καλέστηκε ταξί (οι γονείς έμειναν στο camp εντός του isobox με ισχυρό σοκ παρουσία φίλων και συγγενών και γειτόνων) και καθ’ οδόν για το νοσοκομείο της Χαλκίδας το βρέφος εξέπνευσε 2 χιλιόμετρα πριν φτάσουν. Ενδεικτικό είναι ότι όλο αυτόν τον καιρό που οι γονείς βίωναν αυτή την ταλαιπωρία στα νοσοκομεία Αθήνας και Χαλκίδας έχοντας πίσω δύο ανήλικα ήταν χωρίς μεταφραστή για το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, χωρίς χρήματα και φαγητό παρά τις απεγνωσμένες εκκλήσεις προς τους υπεύθυνους. Να σημειώσουμε επίσης ότι στην Ριτσώνα γιατροί , νοσηλευτικό προσωπικό και υπεύθυνοι πηγαίνουν από Δευτέρα έως Παρασκευή 10 το πρωί με 16:30 το απόγευμα.

Εγκληματικές ευθύνες έχουν οι υπεύθυνοι του camp, τα μμε και όλοι οι εμπλεκόμενοι την στιγμή που προσπαθούν να αποποιηθούν ευθύνες, να αποπροσανατολίσουν για το γεγονός μέσω των μμε και να προσάψουν κακόβουλα τις ευθύνες για το γεγονός στους γονείς του βρέφους σέρνοντάς τους στις 28/01, 10 το πρωί στο Α.Τ. Χαλκίδας σε αυτόφωρη διαδικασία για παραμέληση ανηλίκου. Τα συμπεράσματα δικά μας/σας.

Αναδρομικά αναφέρουμε πως και στο παρελθόν υπήρξε εγκληματική αμέλεια των υπευθύνων για λοιμώδη και άλλα νοσήματα τα οποία έχουν καταγγελθεί στην εισαγγελία Χαλκίδας.

 

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Χαλκίδας σε Πρόσφυγες-Μετανάστριες/ες

Solidarie36@gmail.com

https://www.facebook.com/initiativesolidarityritsona/posts/688985477947208

  

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Όχι στην καταστροφή του Κολοβρέχτη – Ο υγροβιότοπος είναι πηγή ζωής

 

Ο υγροβιότοπος Λιβάδι (Κολοβρέχτης)  βρίσκεται στα σύνορα των δήμων Μεσσαπίων-Διρφύων και Χαλκιδέων και αποτελεί ένα οικοσύστημα μεγάλης φυσικής και οικολογικής αξίας. Έχει κηρυχτεί προστατευόμενη περιοχή με  Προεδρικό Διάταγμα (ΦΕΚ. 642 ΙΔ 19-10-1989) και προστατεύεται από  διεθνείς συνθήκες (Ramsar-Βέρνης) τις οποίες έχει υπογράψει και δεσμεύουν το ελληνικό κράτος. Όμως, στην πραγματικότητα αντί να προστατεύεται, ο υγροβιότοπος υποβαθμίζεται, λεηλατείται και καταστρέφεται συνειδητά:  από τις φωτιές που μπαίνουν στους καλαμιώνες με στόχο την καταπάτηση του χώρου και την επέκταση των γεωργικών καλλιεργειών, από τα βιομηχανικά απόβλητα που ρέουν από γειτονικές επιχειρήσεις, τις απορρίψεις σκουπιδιών και μπάζων, τα αστικά λύματα, τις παράνομες εκχερσώσεις και επιχωματώσεις με στόχο την καταπάτηση, την παράνομη κατασκευή καναλιών απορροής, τα φυτοφάρμακα και τα αγροτοκτηνοτροφικά απόβλητα, το παράνομο κυνήγι και την παράνομη βοσκή ζώων, την κίνηση τροχοφόρων και το παράνομο στρώσιμο δρόμων. Όλα αυτά πάντα με τη συνένοχη παντελή αδιαφορία των υποτιθέμενων υπεύθυνων αρχών.

Διαχρονικά στον υγροβιότοπο ζούσαν ή διαχείμαζαν πολλά πουλιά (ερωδιοί, χαλκόκοτες, γλαρόνια, πρασινοκέφαλες πάπιες, γερακίνες, ασημόγλαροι και καστανοκέφαλοι γλάροι, καλημάνες κ.α) αφού αποτελεί ένα σημαντικό πέρασμα υδρόβιων πτηνών μερικά από τα οποία είναι πολύ σπάνια, όπως οι καλημάνες.  Στο παρελθόν έχουν καταμετρηθεί 49 προστατευόμενα είδη πουλιών ενώ υπάρχουν και δεκάδες άλλα μεταναστευτικά και μη.

Σήμερα, θεωρείται ότι οι ανθρώπινες παρεμβάσεις μειώνουν τραγικά τους πληθυσμούς των πουλιών. Οι καταπατητές συνεχίζουν ανενόχλητοι την καταστροφή με εμπρησμούς και άλλες παρεμβάσεις ενώ οι αρμόδιες υπηρεσίες του Κράτους κάνουν εδώ και δεκαετίες  τα στραβά μάτια.  Η ‘’Ομάδα Πολιτών για τη Διάσωση του Υγροτόπου του Κολοβρέχτη’’ καταγγέλλει:  τον τελευταίο καιρό με αλλεπάλληλες φωτιές-εμπρησμούς, οι επίδοξοι διεκδικητές και καταπατητές του υγροτόπου προσπαθούν να δημιουργήσουν το έδαφος για να εισβάλουν περισσότερο μέσα στον πυρήνα του υδροβιοτόπου. Επιπλέον και αμέσως μετά τις πρόσφατες πυρκαγιές του Δεκεμβρίου ένα καμένο κομμάτι έχει ήδη μπαζωθεί από κάποιους διεκδικητές, ενώ εντός της ζώνης Α’ του υδροβιότοπου βρίσκεται εγκατεστημένη μπουλντόζα η οποία προχωρά σε εργασίες διαμόρφωσης.΄

   Οι εμπρησμοί όμως δεν είναι κάτι που συμβαίνει τελευταία, είναι η πάγια εγκληματική τακτική των καταπατητών εδώ και πολλά χρόνια, οι οποίοι, με την ανοχή πάντα των αρμόδιων υπηρεσιών, σταδιακά καταστρέφουν τον υγροβιότοπο. Ο προηγούμενος εμπρησμός είχε συμβεί στις 20 Φεβρουαρίου του 2014. ‘’Το θέαμα ήταν ανατριχιαστικό. Λίγο πριν νυχτώσει μια τεράστια φωτιά κατέστρεψε μεγάλο τμήμα του πυρήνα του βιότοπου. Τα πουλιά έφυγαν ή κάηκαν. Οι φωλιές τους, τα βατράχια, οι χελώνες κάηκαν’’.

Επίσης θα πρέπει να θυμίσουμε ότι στο παρελθόν ομάδα δημοτικών συμβούλων του δήμου Μεσσαπίων προσπάθησαν να θέσουν επίσημα θέμα αποξήρανσης και εκμετάλλευσης για οικοπεδοποίηση. Επίσης, ότι ο Δήμος Μεσσαπίων παράνομα έστρωσε δρόμο μέσα στον πυρήνα (Α’ Ζώνη) του υγρότοπου με χώμα από τα μεταλλεία της Λάρκο.

Μετά  από διαμαρτυρίες πολιτών και τοπικών συλλόγων ο συνήγορος του πολίτη παρενέβη δύο φορές με επιστολές (στις 19/6/2008 και  9/10/2008), με αυστηρές συστάσεις προς τη δημόσια  διοίκηση και τους δήμους Μεσσαπίων και Χαλκιδέων για την καταστροφή του Κολοβρέχτη.

Τι έκαναν όμως οι Δήμοι και οι αρμόδιες υπηρεσίες του Κράτους μέχρι σήμερα;  Απολύτως τίποτα. Άφησαν δηλαδή ανενόχλητους τους καταπατητές  να καταστρέφουν  τον υγροβιότοπο με συνεχείς εκχερσώσεις και επιχωματώσεις, την κατασκευή καναλιών απορροής και εμπρησμούς.  Οι ευθύνες λοιπόν των αρμόδιων αρχών (Δήμοι-Περιφέρεια) για τη σημερινή καταστροφή είναι μεγάλες και είναι ακόμη μια απόδειξη ότι δεν πρέπει να περιμένουμε τίποτα από αυτούς. Μόνο η συλλογική κινητοποίηση και ευαισθητοποίηση των ίδιων των πολιτών μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα. Το παράδειγμα της αρχιτεκτονικής αποκατάστασης της Δημοτικής Αγοράς της Χαλκίδας ενάντια στην ισοπεδωτική μανία του δημάρχου το αποδεικνύει περίτρανα. Μια ομάδα πολιτών με επιμονή, δημοκρατική οργάνωση, αγάπη για την τοπική ιστορία και την επιστημονική τεκμηρίωση κατάφερε όχι μόνο  να αποτρέψει το γκρέμισμα αλλά και να αναδείξει τους ιστορικούς και επιστημονικούς όρους της ορθής αποκατάστασης.

Δεν πρέπει λοιπόν να ανεχτούμε άλλο αυτή την κατάσταση, δεν μπορούμε να παραμένουμε αμέτοχοι στην καταστροφή. Η λεηλασία πρέπει να σταματήσει και η ζωή να αποκατασταθεί πλήρως στο οικοσύστημα του Κολοβρέχτη. Είναι το χρέος μας απέναντι στις επόμενες γενιές και τα πλάσματα που ζουν μέσα οικοσύστημα.

 

Πρέπει αμέσως να σταματήσει η καταπάτηση και η καταστροφή του οικοσυστήματος 

Να καθαριστεί απολύτως η περιοχή από σκουπίδια και μπάζα και να περιφραχθεί τουλάχιστον η Α’ Ζώνη (πυρήνας) 

Να σταματήσει η μόλυνση των υδάτων από τα λύματα του βιολογικού καθαρισμού της Ν. Αρτάκης καθώς και από τα αγροτοκτηνοτροφικά απόβλητα 

Το οικολογικό έγκλημα που συντελείτε αφορά όλους τους πολίτες αυτού του τόπου, αν ενώσουμε τις φωνές μας, αν αντισταθούμε οργανωμένα στη λεηλασία της ζωής θα έχουμε θετικά αποτελέσματα.

 

 ΟΥΛΑΛΟΥΜ

ulaloum@gmail.com

Όρια του Πυρήνα του Υγροβιότοπου

 

Categories: Uncategorized | 1 Comment

ΕΥΒΟΙΑ: Ο ΥΔΡΟΒΙΟΤΟΠΟΣ ΚΟΛΟΒΡΕΧΤΗΣ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΕΜΠΡΗΣΤΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΑΤΗΤΩΝ

 

Τον τελευταίο καιρό με αλλεπάλληλες φωτιές-εμπρησμούς, οι επίδοξοι διεκδικητές και καταπατητές του υγροτόπου προσπαθούν να δημιουργήσουν το έδαφος για να εισβάλουν περισσότερο μέσα στον πυρήνα του υδροβιοτόπου. Επιπλέον και αμέσως μετά τις πρόσφατες πυρκαγιές του Δεκεμβρίου ένα καμένο κομμάτι έχει ήδη μπαζωθεί από κάποιους διεκδικητές, ενώ εντός της ζώνης Α’ του υδροβιότοπου βρίσκεται εγκατεστημένη μπουλντόζα η οποία προχωρά σε εργασίες διαμόρφωσης. 
Όλα αυτά συμβαίνουν μέσα σε προστατευόμενη περιοχή με προεδρικό διάταγμα (ΦΕΚ 642/Δ/9-10-1989) και διεθνείς συνθήκες (Ramsar – Βέρνης) που έχει υπογράψει το ελληνικό κράτος. Αυτά τα εξόφθαλμα εγκληματικά γεγονότα όμως δεν αρκούν να κινητοποιήσουν τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες (εκτός της πυροσβεστικής), την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας και τους Δήμους Χαλκιδέων ή Μεσσαπίων – Διρφύων στους οποίους ανήκει διοικητικά ο υδροβιότοπος.

Απαιτούμε από το Δασαρχείο και το τμήμα περιβάλλοντος της περιφέρειας να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα ούτως ώστε να προστατευθεί η καμμένη περιοχή και να φύγουν τα μπάζα.

Να συνεργαστούν οι δύο εμπλεκόμενοι Δήμοι ούτως ώστε να περιφραχτεί και να αναδειχθεί η Α’ ζώνη ή και πυρήνας του υγροτόπου.

Να αποκλιμακωθεί η ένταση της ρύπανσης από τα λύματα του Βιολογικού της Ν. Αρτάκης καθώς και από τα αγροτοκτηνοτροφικά απόβλητα τα οποία καταλήγουν στα υπόγεια νερά. Με τα νερά αυτά ποτίζονται τα φυτά. Το νερό αυτό το πίνουν τα ζώα με τα οποία θρεφόμαστε και εμείς οι ίδιοι.
Οι υγρότοποι, όπως και οι κάθε μορφής φυσικοί πόροι που έχουμε στον τόπο μας, υποστηρίζουν την αναγκαία συνθήκη της επιβίωσης μας, περισσότερο δε και σε περίοδο κρίσης. Αν καταπατηθεί και καταστραφεί ο υδροβιότοπος, θα μειωθούν τα υπόγεια νερά και θα αυξηθεί η ρύπανση της περιοχής. Αυτό θα έχει σημαντική επίπτωση στις υπάρχουσες αγροτικές δραστηριότητες και στην οικονομία της ευρύτερης περιοχής.
Δεν έχουμε άλλο δρόμο από την προστασία του.

ΟΜΑΔΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΥΓΡΟΤΟΠΟΥ ΤΟΥ ΚΟΛΟΒΡΕΧΤΗ

 Επικοινωνία – kolobrextissos@gmail.com

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Πού βρίσκεται σήμερα η εξουσία;

stormningen_av_vinterpalatset

Η κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων από το φιλμ ΄΄Οκτώβρης” του Σεργκέι Αϊζενστάιν

Σήμερα υπάρχει ένα σύνολο συστημάτων σε συνέργεια, μερικές φορές σε ανταγωνισμό μεταξύ τους, με στόχο την κατάκτηση ηγεμονιών συνδεδεμένων με συγκεκριμένες καταστάσεις. Δεν υπάρχει πια μια υπερκείμενη ταξική δομή, ικανή να ασκεί την κυριαρχία επί παντός επιστητού, που αποφασίζει την οικονομική πολιτική και επιβάλλει τις επιλογές της. Αντιθέτως ηγεμονικό είναι ένα είδος χρηματοοικονομικής ολιγαρχίας, η οποία δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία ταξική δομή, όπως θεωρείτο η αστική τάξη, αλλά με ένα ρευστό μάγμα, ανώνυμο και χωρίς δομή, το οποίο συνεχώς κινείται ανάμεσα στις χρηματοοικονομικές διακυμάνσεις  υπερβαίνοντας τη συγκεκριμένη φύση του χρήματος ως χαρτονομίσματος και η οποία χωρίς να ελέγχει άμεσα, επιβάλλεται επηρεάζοντας, εκβιάζοντας και εξαναγκάζοντας.

Ολόκληρη η παραδοσιακή μυθολογία και η αφήγηση του επαναστατικού-εξεγερσιακού φαντασιακού δεν είναι πλέον δυνατή ούτε αποτελεί ρεαλιστική πρόταση κυρίως για δύο λόγους. Κατ’ αρχήν επειδή θέτει ως προνομιακό στοιχείο τη μιλιταριστική αντιπαράθεση, η οποία γίνεται αντιληπτή και βιώνεται ως πραγματικη πολεμική σύγκρουση, όταν ο πόλεμος σε όλα και για όλα αποτελεί ευνοϊκό έδαφος για την κυριαρχία, η οποία τον δημιούργησε, τον γνωρίζει τέλεια και τον ανανεώνει συνεχώς. Κατά δεύτερο επειδή δεν υπάρχει πια κανένα ‘’Χειμερινό Ανάκτορο’’ προς κατάκτηση, κανένας κεντρικός τόπος ελέγχου ή κάθετο κέντρο από το οποίο προέρχεται κάθε εξουσία κι από το οποίο εξαρτάται κάθε καταπιεστική αρχή. Υπάρχει αντιθέτως μια διαπλοκή εξουσιών, πολλοί τόποι ελέγχου με μεγάλη ικανότητα επιρροής και επιβολής, η οποία δεν μπορεί να αναχθεί σε μια αυταρχική ‘’κρατία’’ στην οποία υπάγονται τα πάντα και από την οποία εξαρτώνται τα πάντα.

Επιβάλλεται λοιπόν μια αλλαγή προοπτικής. Πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε, πέρα από το να πειραματιζόμαστε εις βάθος, ότι είναι δυνατόν να χτυπήσουμε την υπάρχουσα ρευστότητα της κυριαρχίας αποσυρόμενοι από την επιρροή της, ακυρώνοντας τα αποτελέσματά της με την αποφασιστική και ασυμβίβαστη δημιουργία μιας ‘’κοινωνίας μέσα στην κοινωνία’’ η οποία θα ανατρέψει το υπάρχον αυτοδιαχειριζόμενη τον εαυτό της όλο και περισσότερο.

Andrea Papi

Απόσπασμα από το άρθρο του Αντρέα Πάπι  Να αλλάξουμε τον κόσμο (χωρίς να πάρουμε την εξουσία) στο περιοδικό A rivista anarchica

 Μετάφραση: Ν. Χριστόπουλος

Πηγή: http://www.arivista.org/?nr=383&pag=7.htm

 

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Κάλεσμα σωματείου εργατοϋπαλλήλων στην ΒΙΟ.ΜΕ

blog_logo-copy-copy

Για τους εργαζόμενους που χάνουν τις δουλειές τους, που πετιούνται στο δρόμο, χωρίς αποζημίωση, χωρίς φροντίδα, χωρίς μέλλον.

Για τα εκατομμύρια των νέων ανέργων που συνωστίζονται στις ουρές του ΟΑΕΔ για ένα επίδομα πείνας.

Για τους χιλιάδες που εγκαταλείπουν τη χώρα για να ψάξουν ένα αβέβαιο μέλλον στο εξωτερικό.

Για τους χιλιάδες δολοφονημένους μετανάστες στα αφιλόξενα νερά του Αιγαίου.

Για τους χιλιάδες φυλακισμένους μετανάστες στα κολαστήρια που οι πολιτισμένοι εξουσιαστές, ‘Έλληνες και Ευρωπαίοι ονομάζουν hotspot και εμείς σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Για τους δεκάδες δολοφονημένους ντόπιους και μετανάστες από την κρατική ή παρακρατική τρομοκρατία, από δολοφόνους με στολή αλλά και δολοφόνους χωρίς στολή μα με τον μαίανδρο της Χρυσής Αυγής.

Για τους μικρούς και μεγάλους αγώνες που ξεσπάνε, έξω και ενάντια στον υποταγμένο εργοδοτικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

Για τον αγωνιστές στο δάσος των Σκουριών που δίνουν αγώνα για όλους μας ενάντια στην εξόρυξη χρυσού και τον καρκινογόνο αμίαντο.

Για τον αγώνα στο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ, που ζωγραφίζει ένα μέλλον διαφορετικό με εργασία χωρίς αφεντικά και εκμετάλλευση.

Για τους αγώνες στον επισιτισμό, ενάντια στον σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα της νέας γενιάς εργαζομένων, από το Rolling Burger μέχρι τον φούρνο του Λάμπρου, που αντιστέκονται στη βία των αφεντικών.

Για τους αγώνες ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, ενάντια στις “λευκές νύχτες” και τις “μαύρες μέρες” που μας ετοιμάζουν.

Για τους αγωνιστές που αντιστέκονται στο ξεπούλημα του νερού, της ΕΛΒΟ, του λιμανιού από την σκοπιά των κοινωνικών αναγκών ενάντια στον συντεχνιασμό και τα μικροπολιτικά συμφέροντα.

Για τις καταλήψεις στέγης και αλληλεγγύης στους μετανάστες που όρθωσαν το ανάστημα τους ενάντια στα συμφέροντα κράτους και εκκλησίας, και το πλήρωσαν με δικαστήρια και καταδίκες.

Για τους αγωνιστές που δεν βολεύτηκαν στο “άνοιγμα” της ΕΡΤ και αντιστέκονται στον φασιστικό και εθνικιστικό “μονόδρομο” των ΜΜΕ.

Για τις εκατοντάδες άδικες καταδίκες, αγωνιστών, εργαζομένων και ανέργων από το καλό/λαδωμένο δικαστικό σύστημα.

Για τους νόμους και τα μνημόνια που πέρασαν αλλά και τους νόμους και τα μνημόνια που ετοιμάζουν, με απελευθέρωση των μαζικών απολύσεων και κατάργηση του δικαιώματος στην απεργία.

Για όλους αυτούς τους λόγους θα είμαστε ξανά στους δρόμους!

Για να οικοδομήσουμε ένα κοινό μέτωπο αγώνα, ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο, εθνικό και υπερεθνικό.

Για να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας, με ανεξαρτησία από τους επίσημους φορείς της υποταγής, με αυτό/οργάνωση  και εργατικό έλεγχο, με μαχητικές απεργίες και αγώνες μέχρι τη νίκη.

ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΑΣΕΙ

ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ, ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΧΑΣΕΙ

Για όλους τους παραπάνω λόγους αλλά και για άλλους πολλούς που έρχονται στο άμεσο μέλλον το σωματείο εργαζομένων στην ΒΙΟ.ΜΕ. καλεί τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους που δεν βλέπουν και δεν τοποθετούν τον εαυτό τους δίπλα στην συνδικαλιστική γραφειοκρατία που τρέφει το υπάρχον σύστημα τόσα χρόνια τώρα .

Καλεί κάθε αγωνιστή που δεν χωράει μέσα στο ασφυκτικό καθεστώς των εξουσιαστών της εργασίας , καλεί τέλος όλη την πληττόμενη κοινωνία που δεν βλέπει να αλλάζει τίποτα με την αλλαγή της  εξουσίας  , σε ανεξάρτητη συγκέντρωση και πορεία από την καμάρα την πέμπτη 08/11/2016 και ώρα 10:30. Και αντίστοιχα στην Αθήνα στο μουσείο στην ίδια ημερομηνία στις 11:00 να φωνάξουμε όλοι μαζί ενάντια στον αντεργατικό νόμο και στην γραφειοκρατία του συνδικαλισμού που τον στηρίζει .

Δεν τους έχουμε ανάγκη να σωθούμε, δεν μας έχουν ανάγκη να καταστραφούν .

Σωματείο εργατοϋπαλλήλων ΒΙΟ.ΜΕ.

http://biom-metal.blogspot.gr/

Categories: Uncategorized | Leave a comment