ΤΡΑΙΝΟΣΕ – Γιατί κλαίμε άραγε τώρα;

τρε

Γεωργία Κανελλοπούλου

Με φόρτισε λίγο σήμερα η τόοοση ενασχόληση με την ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Όχι πως δεν έχουν όλοι το δικαίωμα να πουν τη γνώμη τους ή να κάνουν το χαβαλέ τους ή να κλαίνε για το “δημόσιο” που πουλιέται φθηνά. Ναι, ας πει ο καθένας ο,τι θέλει. Όμως:

1. Δεν πουλήθηκε ο ΟΣΕ. Η Τραινοσε είναι μια εταιρεία εκμετάλλευσης του σιδηροδρομικού δικτύου. Μπορούν να υπάρξουν όσες θένε. Αυτό λέγεται απελευθέρωση της αγοράς και έχει ήδη γίνει.

2. Η Τραινοσε δεν παρέχει δημόσιο αγαθό. Αν θέλετε τη γνώμη μου, η μεταφορά θα έπρεπε να είναι δημόσιο αγαθό. Αλλά δεν είναι. Δεν διεκδικήσαμε ποτέ να είναι. Και αυτό έχει ήδη γίνει.

3. Πολλές υπηρεσίες είναι ιδιωτικοποιημένες. Η καθαριότητα, η ασφάλεια, η έκδοση εισιτηρίων.. ναι, η έκδοση εισιτηρίων. Όταν έγινε, κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε. Οι εργαζόμενοι των εκδοτηρίων δούλεψαν χωρίς βάρδιες πια στο γραφείο, οι συνδικαλιστές “βόλεψαν” κόσμο, υπήρξαν και φήμες ότι συγγενείς συνδικαλιστών έπαιρναν εκδοτήρια. Αλλά αυτά έχουν γίνει.

4. Η τραινοσε παρέχει υποβαθμισμένες υπηρεσίες. Δεν φταίει πάντα. Φταίει καταρχήν το κακό δίκτυο που ολημερίς το χτιζανε το βράδυ γκρεμιζόταν – εργολάβοι το χτίζαν σιδηροδρομικοί το επιβλέπαν πολιτικοί το σχεδιάζαν . Φταίει που αυτό το κράτος πριμοδότησε πάντα τον αυτοκινητόδρομο. Φταίει που η τραινοσε είναι μια σιδηροδρομική εταιρεία χωρίς δικά της τρένα. Φταίει που η εταιρεία συντήρησης των τρένων έχει έλλειψη σε προσωπικό και όχι μόνο. Φταίει που έσπασαν τις εταιρείες και λειτουργούν παράδοξα. Φταίει που έκαναν τις υποχρεωτικές μετατάξεις όπως όπως και μείναμε λίγοι. Φταίει που αυτοί οι λίγοι δεν καταμερίζονται σωστά. Φταίει που μπαινοβγαίνουν χροοονια σύμβουλοι και συμβουλάτορες και ένα οργανόγραμμα της προκοπής δεν έχουμε. Φταίει οτι οι διοικήσεις έρχονται και παρέρχονται με τη δική τους κάθε φορά στόχευση. Φταίξει οτι κάθε αλλαγή και επιχειρησιακή βελτίωση περνάει απο κρησάρες πολιτικών, συνδικαλιστών, κολλητών … Και όλα αυτά έχουν ήδη γίνει.

5. Οι εργαζόμενοι της τραινοσε δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι. Δουλεύουν με συλλογική σύμβαση που επιτρέπει την απόλυση τους. Δεν είναι ούτε ιδιωτικοί. Τα πάντα είναι οριζόντια, δεν υπάρχει αξιολόγηση, όπως και να δουλέψεις το μισθό του ενιαίου θα πάρεις. Είναι εργαζόμενοι της δικτύωσης. Αν είσαι δικτυωμένος με το διευθυντή σου, το κομματικό κράτος ή το συνδικαλιστικό κράτος, η ζωή σου είναι πιο εύκολη. Η τραινοσε έχει φροντίσει να μην έχει ας πούμε διαδικασίες για το προσωπικό. Ειναι ασαφής ακόμα και η διαδικασία που παίρνεις άδεια. Και όλα αυτά έχουν ηδη γίνει.

6. Όλα αυτά κι άλλα πολλά, όπως τα περίφημα σκάνδαλα τα οποία πολλοί οίδασι ουδείς είδε, έχουν αντίκτυπο στον επιβάτη. Έχουν αντίκτυπο στο τρένο. Έχουν αντίκτυπο παντού. Και αυτός ο αντίκτυπος έγινε αδιαφορία της κοινωνίας για το τρένο, ή αντιπάθεια για αυτή την υπηρεσία. Μπορούσαμε να το αλλάξουμε. Ήταν επιλογή μας να μην το κάνουμε.

Τώρα, εκ των υστέρων, μπορούμε να κλαίμε. Αλλά ακόμα κι αυτό το κλάμα, είναι σίγουρο οτι είναι για το δημόσιο χαρακτήρα της μεταφοράς, και όχι πολιτικάντικο μέσο πίεσης για ένα επίδομα, ή για λίγη πολιτικοσυνδικαλιστική επιβίωση ακόμα;

ΥΓ. Έχω κάνει στο παρελθόν μελέτες για τον ιδιωτικοποιημένο σιδηρόδρομο. Πουθενά δεν πέτυχε. Βρετανία και Αργεντινή έχουν δείξει το δρόμο: μόλις ιδιωτικοποιήθηκε ο σιδηρόδρομος εκεί, το δίκτυο συρρικνώθηκε, το προσωπικό έγινε αδιάφορο, η μεταφορά επισφαλής …. Μόνο που εμείς αυτά όλα τα κάναμε έτσι κι αλλιώς, ως κρατική εταιρεία. Μπορούμε με εθνική περηφάνια να φωνάξουμε “τα καταφέρνουμε μόνοι μας! δεν σας έχουμε ανάγκη!”.

14 Ιουλίου 2016

Leave a Reply

Your email address will not be published.