ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΝΗΜΑ ΠΟΥ ΣΥΝΔΕΕΙ ΤΟΥΣ ΖΑΠΑΤΙΣΤΑΣ ΣΤΟ ΜΕΞΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΟΥΡΔΟΥΣ ΣΤΗ ΡΟΖΑΒΑ

13873166_1812491445652081_4153759429393390395_n

Παρότι σε διαφορετικές ηπείρους, οι αγώνες των Κούρδων και των Ζαπατίστας μοιράζονται ένα κοινό σκοπό – την αντίσταση στον καπιταλισμό, την απελευθέρωση των γυναικών και την οικοδόμηση αυτονομίας. Αυτό το άρθρο εξηγεί τους δεσμούς μεταξύ Ζαπατίστας και Κούρδων που δεν είναι μόνο ιδεολογικοί αλλά και καθημερινές πρακτικές που χτίζουν την κοινωνική επανάσταση.

A. Εισαγωγή
Πριν από λίγο καιρό κανείς δεν είχε ακούσει για το Κομπανί. Αλλά όταν ο ISIS έκανε την επίθεση του στην πόλη το Σεπτέμβρη του 2014, το μικρό κουρδικό οχυρό έγινε ένα βασικό σημείο της μάχης κατά των θρησκευτικών τρομοκρατών. Στους μήνες που ακολούθησαν, το Κομπανί έγινε διεθνές σύμβολο αντίστασης, συγκρίσιμο με τη Βαρκελώνη και το Στάλινγκραντ, για το ρόλο του ως προπύργιο κατά του φασισμού.
Η γενναία αντίσταση των μονάδων άμυνας (YPG και YPJ) επαινέθηκε από ένα ευρύ φάσμα συλλογικοτήτων και ατόμων – από αναρχικούς, αριστερούς και ελευθεριακούς ως και κάποιους συντηρητικούς – που εξέφρασαν συμπάθεια και θαυμασμό για τους άντρες και τις γυναίκες του Κομπανί στην ιστορική τους μάχη κατά των δυνάμεων του ISIS.
Αποτέλεσμα ήταν, τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης να αναγκαστούν να σπάσουν τη σιωπή τους για τους κούρδους της Βόρειας Συρίας, που είχαν ανακοινώσει την αυτονομία τους από το καλοκαίρι του 2012. Κάποια άρθρα και κείμενα απεικόνιζαν τη γενναιότητα και την αποφασιστικότητα των κούρδων μαχητών, συχνά με μια δόση ρομαντισμού. Παρόλα αυτά, η προσοχή των μέσω ενημέρωσης ήταν επιλεκτική και αποσπασματική. Η ουσία του πολιτικού εγχειρήματος στη Ροζάβα (Δυτικό Κουρδιστάν) έμενε εκτός συζήτησης και οι δυτικοί δημοσιογράφοι προτιμούσαν να παρουσιάζουν την αντίσταση του Κομπανί σαν μία ανεξήγητη εξαίρεση στη βαρβαρότητα της Μέσης Ανατολής.
Όπως ήταν αναμενόμενο, η σημαία των YPG / YPJ με το κόκκινο αστέρι, δεν ήταν ευχάριστη εικόνα στα μάτια των δυτικών δυνάμεων. Τα αυτόνομα καντόνια της Ροζάβα εκπροσωπούσαν μία τοπικά αναπτυγμένη λύση στα αδιέξοδα της Μέσης Ανατολής, εστιάζοντας σε ισότητα των φύλων, περιβαλλοντική βιωσιμότητα και διαδικασίες οριζόντιας δημοκρατίας, που συμπεριλάμβαναν όλες τις διαφορετικές εθνικές και κοινωνικές ομάδες, ενώ συγχρόνως αντιστέκονταν στον τρόμο του ISIS και απέρριπταν τόσο την φιλελεύθερη δημοκρατία όσο και τον καπιταλιστικό εκσυγχρονισμό.
Παρόλο που πολλοί στη Δύση προτίμησαν να μείνουν σιωπηλοί για το θέμα, η κούρδισα ακτιβίστρια και ακαδημαϊκός Dilar Dirik ισχυρίστηκε σωστά ότι τα ιδεολογικά θεμέλια του κουρδικού κινήματος για δημοκρατική αυτονομία είναι το κλειδί για να κατανοηθεί το πνεύμα που εμπνέει την αντίσταση στο Κομπανί.
Καθώς η μάχη σε κάθε δρόμο και γωνία της πόλης εντάθηκε, το Κομπανί κατάφερε να κυριεύσει τη φαντασία της παγκόσμιας αριστεράς, και κυρίως των αριστερών – ελευθεριακών ομάδων, ως ένα σύμβολο αντίστασης. Δεν ήταν τυχαίο το γεγονός ότι η Τουρκική Μαρξιστική Λενινιστική ομάδα MLKP που βοήθησε το YPG / YPJ στο πεδίο της μάχης, σήκωσε τη σημαία της ισπανικής δημοκρατίας πάνω στα ερείπια της πόλης, τη μέρα της απελευθέρωσης, ενώ καλούσε για τη διαμόρφωση διεθνών ταξιαρχιών, ακολουθώντας το παράδειγμα της ισπανικής επανάστασης.
Δεν ήταν αναγκαίο για τη μάχη του Κομπανί αυτή καθαυτή, όμως το ελευθεριακό πνεύμα στα καντόνια της Ροζάβα, η εφαρμογή άμεσης δημοκρατίας στη βάση, και η συμμετοχή των γυναικών στην αυτόνομη κυβέρνηση, έδωσαν το έδαφος για τέτοιες ιστορικές συγκρίσεις. Αλλά η Ροζάβα δεν συγκρίθηκε μόνο με την επαναστατημένη Καταλονία. Μία άλλη σύγκριση – με τον αγώνα των Ζαπατίστας για αυτονομία στο νότιο Μεξικό – μπορεί να είναι το κλειδί για να κατανοηθεί το παράδειγμα της επανάστασης στο Κουρδιστάν και τι σημαίνει για εκείνους που πιστεύουν ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός.
B. Οι Ζαπατίστας
Από τότε που πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή στις αρχές της δεκαετίας του 90, το κίνημα των Ζαπατίστας έχει γίνει μάλλον ένα από τα πιο συμβολικά και με μεγάλη επιρροή στοιχεία της επαναστατικής φαντασίας διεθνώς. Το πρωί της 1ης Ιανουαρίου 1994, μία άγνωστη αντάρτικη δύναμη, αποτελούμενη από αυτόχθονες Μάγιας, πήρε τα ηνία σε βασικές πόλεις στην Τσιάπας, τη φτωχότερη επαρχία στο Μεξικό. Η στρατιωτική επιχείρηση εκτελέστηκε με στρατηγική ευφυΐα και, σε συνδυασμό με μία καινοτόμο χρήση του διαδικτύου, αντήχησε σε όλο τον κόσμο, εμπνέοντας τη διεθνή αλληλεγγύη και την εμφάνιση ενός Διεθνούς Κινήματος για τη Δικαιοσύνη.
Οι Ζαπατίστας εξεγέρθηκαν κατά του νεοφιλελευθερισμού και της κοινωνικής και πολιτιστικής γενοκτονίας των αυτόχθονων πληθυσμών του Μεξικού. «Ya Basta» ή «Αρκετά, Φτάνει πια» ήταν το αρχικό σύνθημα της εξέγερσης, που ήταν «προϊόν 500 χρόνων καταπίεσης» όπως δηλώθηκε στην Πρώτη Διακήρυξη της ζούγκλας Λακαντόνα. Οι Ζαπατίστας ανέτειλαν ακριβώς όταν ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός γιόρταζε το «τέλος της ιστορίας», και η ιδέα της κοινωνικής επανάστασης φαινόταν ένας ρομαντικός αναχρονισμός που ανήκε στο παρελθόν.
Ο ζαπατίστικος στρατός (EZLN) σύντομα αναγκάστηκε να φύγει από τις πόλεις, μετά από έντονες μάχες με τον ομοσπονδιακό στρατό, που κράτησαν 12 μέρες. Όμως, αποδείχτηκε ότι η βαθιά οριζόντια οργάνωση των αυτόχθονων κοινοτήτων δεν μπορούσε να εξαλειφθεί από κανένα κρατικό τρομοκράτη και τις στρατιωτικές εκστρατείες τους.
Ο μασκοφορεμένος εκπρόσωπος του αντάρτικου στρατού, Υπολοχαγός Μάρκος, αμφισβήτησε την έννοια της ιστορικής πρωτοπορίας και πρότεινε αντ΄ αυτού, την ιδέα της επανάστασης από κάτω – μία μορφή κοινωνικού αγώνα που δε στοχεύει να αναλάβει την κρατική εξουσία αλλά μάλλον επιδιώκει να την καταργήσει.
Αυτή η ιδέα της αυτονομίας και της άμεσης δημοκρατίας έγινε κεντρική σε πολλά από τα αντικαπιταλιστικά κινήματα που έχουμε δει από τότε – από τις διαμαρτυρίες στο Σηάτλ και τη Γένοβα μέχρι τις καταλήψεις στο Σύνταγμα, την Puerta de Sol και το Zuccotti Park.

Γ. Ροζάβα (Κουρδιστάν)
Οι ρίζες του αγώνα για δημοκρατική αυτονομία στη Ροζάβα μπορούν να βρεθούν στην ιστορία του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK), της οργάνωσης που είχε κεντρικό ρόλο στο κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα από τη δημιουργία του το 1978.
Το PKK ιδρύθηκε σαν μαρξιστική – λενινιστική αντάρτικη ομάδα στο βόρειο Κουρδιστάν (νοτιοανατολική Τουρκία), συνδυάζοντας μια μορφή κουρδικού εθνικισμού με τον αγώνα για κοινωνική χειραφέτηση. Υπό την ηγεσία του Αμπντουλάχ Οτσαλάν αναπτύχθηκε σε σημαντική αντάρτικη δύναμη που κατάφερε να αντέξει στις επιθέσεις του ΝΑΤΟ, σε μία σύγκρουση που στοίχισε τις ζωές σε πάνω από 40.000 ανθρώπους σε τριάντα χρόνια.
Το τουρκικό κράτος εκτόπισε εκατοντάδες χιλιάδες Κούρδους και χρησιμοποίησε βασανιστήρια, δολοφονίες και απαγωγές, όμως δεν κατάφερε να κάμψει την αντίσταση των Κούρδων.
Από την ίδρυση του, το PKK επέκτεινε την επίδραση του τόσο στην Τουρκία όσο και σε άλλα μέρη του Κουρδιστάν.
Η ηγετική πολιτική δύναμη στην επανάσταση της Ροζάβα – το Democratic Union Party (PYD) – ιδρύθηκε στη Συρία σαν αδερφή οργάνωση του PKK αφού η προηγούμενη είχε απαγορευτεί στο τέλος της δεκαετίας του 1990. Τώρα, οι δύο οργανώσεις συνδέονται μέσω της Ένωσης Κουρδικών Κοινοτήτων (KCK), την οργάνωση – ομπρέλα που περικλείει όλες τις επαναστατικές και πολιτικές ομάδες που μοιράζονται τις ιδέες του PKK.
Δ. Οι ιδεολογικοί δεσμοί
Η ιδεολογική συνένωση διαφορετικών πολιτικών και επαναστατικών ομάδων μέσα στην KCK είναι ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός που βασίζεται στην ιδέα του αμερικάνου αναρχικού Μάρεϊ Μπούκτσιν που υποστήριξε την έννοια μιας μη ιεραρχικής κοινωνίας βασισμένης στην κοινωνική οικολογία, τον ελευθεριακό κοινοτισμό και την άμεση δημοκρατία.
Αφού συνελήφθη ο Οτσαλάν από το τουρκικό κράτος το 1999 και καταδικάστηκε σε ισόβια φυλάκιση, απέρριψε το μαρξιστικό – λενινιστικό παρελθόν του PKK και, αντ’ αυτού, υιοθέτησε τις απόψεις του Μπούκτσιν οδηγώντας στην πεποίθηση ότι η τοπική και περιφερειακή αυτονομία των κουρδικών κοινοτήτων είναι στην πραγματικότητα η πιο βιώσιμη λύση.
Παρόλο που οι Ζαπατίστας είναι διάσημοι για την αυτόνομη αυτοδιοίκηση τους και την απόρριψη της έννοιας της ιστορικής πρωτοπορίας, οι ρίζες του ζαπατίστικου στρατού ήταν στην πραγματικότητα μαρξιστικές – λενινιστικές. Όπως και στο PKK, οι ιδέες των Ζαπατίστας για την αυτοδιοίκηση και την επανάσταση από κάτω, ήταν προϊόν μιας μακράς ιστορικής εξέλιξης.
Ο EZLN ιδρύθηκε το 1983 από μια ομάδα τοπικών αυτοχθόνων, που αποφάσισαν να ξεκινήσουν έναν επαναστατικό πυρήνα ανάμεσα στους αυτόχθονες πληθυσμούς της Τσιάπας, να φτιάξουν μια στρατιωτική δύναμη και σταδιακά να πάρουν την κρατική εξουσία με τον ανταρτοπόλεμο. Σύντομα συνειδητοποίησαν πως το πρωτοποριακό ιδεολογικό τους δόγμα δεν ήταν εφαρμόσιμο στις κουλτούρες των τοπικών κοινοτήτων και άρχισαν να μαθαίνουν από τους αυτόχθονες τις παραδόσεις της κοινοτικής διοίκησης.
Έτσι, ο ζαπατισμός γεννήθηκε σαν συγχώνευση του δυτικού μαρξισμού και της εμπειρίας και γνώσης του ντόπιου αμερικάνικου πληθυσμού που είχε αντισταθεί στο αποικιακό ισπανικό κράτος και στο ομοσπονδιακό μεξικάνικο κράτος για πέντε αιώνες..
Αυτή η ιδεολογική τροχιά των δύο αντάρτικων οργανώσεων καταδεικνύει μία ιστορική στροφή στη σύγχρονη κατανόηση της επαναστατικής διεργασίας. Η ζαπατίστικη εξέγερση και η οικοδόμηση αυτονομίας στην Τσιάπας σηματοδότησε μία ρωγμή στην παραδοσιακή στρατηγική του foquismo (της αντάρτικης θεωρίας της κουβανέζικης κυρίως επανάστασης). Η απόρριψη της πρωτοπορίας έγινε σαφής σε ένα γράμμα του υπολοχαγού Μάρκος προς το Βασικό ελευθεριακό κίνημα, όπου δήλωνε ξεκάθαρα «Να χέσω όλες τις επαναστατικές πρωτοπορίες του πλανήτη».
Στην Τσιάπας, δεν είναι η πρωτοπορία που οδηγεί τους ανθρώπους – έγκειται στους ανθρώπους τους ίδιους να χτίσουν την επανάσταση από κάτω και να τη διατηρήσουν ως τέτοια. Τώρα αυτή είναι και η λογική του PKK που έχει μετακινηθεί την τελευταία δεκαετία υπό την επίδραση του Μπούκτσιν, αποδεικνύοντας το μετασχηματισμό του από ένα κίνημα ΓΙΑ τους ανθρώπους σε ένα κίνημα ΤΩΝ ανθρώπων.

E. Κοινωνική επανάσταση
Πιθανά η πιο σημαντική ομοιότητα μεταξύ των εξεγέρσεων στη Ροζάβα και στην Τσιάπας είναι η κοινωνική και πολιτική αναδιοργάνωση που λαμβάνει χώρα και στις δύο περιοχές στη βάση της ελευθεριακής κοσμοθεωρίας του PKK και του EZLN.
Ο αγώνας των ζαπατίστας για αυτονομία έχει την προέλευση του στην αστοχία των ειρηνικών διαπραγματεύσεων με τη μεξικάνικη κυβέρνηση μετά την εξέγερση του 1994. Στη διάρκεια των ειρηνικών διαπραγματεύσεων, οι επαναστάτες απαίτησαν από την κυβέρνηση να τηρήσει τη συμφωνία του San Andres που έδινε στους αυτόχθονες πληθυσμούς το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού με εκπαίδευση, δικαιοσύνη και πολιτική οργάνωση, βάσει των παραδόσεων τους, καθώς και κοινοτική διαχείριση στη γη και τους τοπικούς πόρους.
Αυτή η συμφωνία δεν εφαρμόστηκε ποτέ από την κυβέρνηση και το 2001 ο πρόεδρος Φοξ έφερε μια νέα έκδοση που ψηφίστηκε στο κοινοβούλιο, αλλά δεν ικανοποίησε τα αιτήματα των Ζαπατίστας και των άλλων αντιστασιακών ομάδων.
Δυο χρόνια αργότερα, ο EZLN δημιούργησε πέντε εξεγερμένες ζώνες, τις Caracoles (που σημαίνει «σαλιγκάρια»), που τώρα λειτουργούσαν σαν διοικητικά κέντρα. Το όνομα Caracoles αντιπροσωπεύει τον ιδιαίτερο επαναστατικό ρυθμό των ζαπατίστας. «Το κάνουμε μόνοι μας, μαθαίνουμε κάνοντας το, και προχωράμε. Αργά, αλλά προχωράμε».
Οι Caracoles περιλαμβάνουν τρία επίπεδα αυτόνομης κυβέρνησης: την κοινότητα, το δήμο και το Συμβούλιο Καλής διακυβέρνησης. Τα δύο πρώτα βασίζονται σε συνελεύσεις βάσης ενώ τα Συμβούλια καλής διακυβέρνησης εκλέγονται αλλά με πρόθεση να συμμετέχουν όσο το δυνατόν περισσότερα άτομα, μέσω της αρχής της κυκλικής εναλλαγής. Οι Caracoles έχουν τα δικά τους συστήματα εκπαίδευσης, υγείας και δικαιοσύνης, καθώς και συνεταιρισμούς παραγωγής καφέ, χειροτεχνίας, εκτροφής βοοειδών και άλλων δραστηριοτήτων.
Με κάποιο τρόπο, τα καντόνια της Ροζάβα μοιάζουν με τις Caracoles. Τα διακήρυξε το κίνημα για Δημοκρατική κοινωννία (TEV – DEM) το 2014 και λειτούργησαν μέσω των νέων θεσπισμένων δημοφιλών συνελεύσεων και των Λαϊκών Συμβουλίων. Οι γυναίκες συμμετέχουν ισότιμα στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων και εκπροσωπούνται σε όλες τις αιρετές θέσεις, που μοιράζονται πάντα σε ένα άντρα και μία γυναίκα.
Όλες οι εθνικές ομάδες εκπροσωπούνται στα διάφορα συμβούλια και ινστιτούτα. Η υγεία και η παιδεία επίσης είναι εγγυημένες από το σύστημα της δημοκρατικής ομοσπονδίας. Πρόσφατα, άνοιξε τις πόρτες του το πρώτο πανεπιστήμιο της Ροζάβα, η Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών Μεσοποταμίας, που σχεδιάζει να αλλάξει την ιεραρχική δομή της εκπαίδευσης και να παρέχει μία διαφορετική προσέγγιση στη μάθηση.
Όπως και στην περίπτωση των Ζαπατίστας, η εξέγερση στη Ροζάβα οραματίζεται τον εαυτό της ως τη λύση στα προβλήματα όλης της χώρας και της περιοχής. Δεν είναι μια έκφραση αποσχιστικών τάσεων. Όπως ισχυρίστηκε μία επιτροπή ακαδημαϊκών από την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική που επισκέφτηκε πρόσφατα τη Ροζάβα, αυτό το γνήσια δημοκρατικό σύστημα στοχεύει σε ένα διαφορετικό μέλλον για τη Μέση Ανατολή – ένα μέλλον βασισμένο στη συμμετοχή του κόσμου, την ελευθερία των γυναικών και την ειρήνη μεταξύ των διαφορετικών εθνικών ομάδων.

ΣΤ. Μία επανάσταση των γυναικών
Το φύλο ήταν πάντα κεντρικό ζήτημα στην επανάσταση των Ζαπατίστας. Πριν τη διάδοση των αυτόνομων μορφών οργάνωσης και την υιοθέτηση της ελευθερίας των γυναικών σαν κεντρικό σημείο του αγώνα, η θέση των γυναικών ήταν συνδυασμένη με εκμετάλλευση, περιθωριοποίηση, αναγκαστικούς γάμους, φυσική βία και διακρίσεις.
Γι’ αυτό, ο υπολοχαγός Μάρκος δήλωσε πως η εξέγερση δεν άρχισε το 1994 αλλά ένα χρόνο νωρίτερα, με την υιοθέτηση του Επαναστατικού Νόμου των Γυναικών το 1993. Αυτός ο νόμος έθεσε το πλαίσιο για ισότητα των φύλων και δικαιοσύνη, εξασφαλίζοντας τα δικαιώματα για προσωπική αυτονομία, χειραφέτηση και αξιοπρέπεια των γυναικών στην εξεγερμένη περιοχή.
Σήμερα οι γυναίκες συμμετέχουν σε όλα τα επίπεδα διακυβέρνησης και έχουν τις δικές τους συνεταιριστικές και οικονομικές δομές για να εξασφαλίζουν οικονομική ανεξαρτησία.
Οι γυναίκες στελεχώνουν ένα μεγάλο μέρος των γραμμών του ζαπατίστικου αντάρτικου στρατού και παίρνουν υψηλές θέσεις στη στρατιωτική ηγεσία. Η κυριαρχία στην πόλη San Cristobal de las Casas, την πιο σημαντική πόλη που κατέλαβαν οι ζαπατίστας στην εξέγερση του 1994, έγινε υπό τη λοχαγό Ramona, που ήταν επίσης ο πρώτος ζαπατίστας που πήγε στην πόλη του Μεξικού εκπροσωπώντας το κίνημα στις διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση.
Η μαζική συμμετοχή αυτόχθονων γυναικών στο πολιτικό εγχείρημα των ζαπατίστας συγκρίνεται εύκολα με τη συμμετοχή των γυναικών στην άμυνα του Κομπανί και στις Γυναικείες Μονάδες Προστασίας (YPJ) γενικότερα. Η γενναιότητα και η αποφασιστικότητα των κουρδισσών στον πόλεμο κατά του ISIS είναι προϊόν μία μακράς παράδοσης γυναικείας συμμετοχής στον ένοπλο αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση στο Κουρδιστάν. Οι γυναίκες παίζουν σημαντικό ρόλο στο PKK και η απελευθέρωση του γυναικείου φύλου έχει εδώ και καιρό κεντρική θέση στον κουρδικό αγώνα.
Η επανάσταση της Ροζάβα έχει δώσει μεγάλη έμφαση στην απελευθέρωση της γυναίκας σαν απαραίτητη για την απελευθέρωση της κοινωνίας ως σύνολο. Το θεωρητικό πλαίσιο που θέτει τη διάλυση της πατριαρχίας στο κέντρο του αγώνα είναι γνωστό ως “jineology” (jin σημαίνει γυναίκα στα κουρδικά). Η εφαρμογή αυτής της ιδέας έχει σαν αποτέλεσμα μία πρωτοφανή ενδυνάμωση των γυναικών – ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα όχι μόνο για τη Μέση Ανατολή αλλά και σε σύγκριση με το δυτικό φεμινισμό.
Οι γυναικείες συνελεύσεις, οι συνεταιριστικές δομές και οι γυναικείες πολιτοφυλακές, είναι η καρδιά της επανάστασης στη Ροζάβα, η οποία θεωρείται ανολοκλήρωτη όσο δεν καταστρέφει τις πατριαρχικές δομές στη βάση της καπιταλιστικής κοινωνίας. Όπως έγραψε η Janet Biehl μετά την πρόσφατη επίσκεψη της στη Ροζάβα, «στην επανάσταση της Ροζάβα οι γυναίκες εκπληρώνουν το ρόλο που είχαν οι άντρες προλετάριοι στις επαναστάσεις του 20ου αιώνα.».

Ζ. Αυτονομία
Η Οικολογία της Ελευθερίας είναι ενδεχομένως το πιο σημαντικό έργο του Μάρεϊ Μπούκτσιν, και η ιδέα της κοινωνικής οικολογίας που αναπτύσσεται σε αυτό το βιβλίο έχει ενεργά υιοθετηθεί από τους επαναστάτες της Ροζάβα. Ο Μπούκτσιν ήταν πεισμένος ότι «η βαθιά έννοια της κυριαρχίας στη φύση από τον άνθρωπο, πηγάζει από την κυριαρχία του ανθρώπου στον άνθρωπο». Συνδέοντας τον καπιταλισμό, την πατριαρχία και την περιβαλλοντική καταστροφή, προσδιόρισε τη συνδυασμένη κατάργηση τους ως το μόνο δρόμο προς μια δίκαιη κοινωνία.
Μία παρόμοια ολιστική προσέγγιση έχει υποστηριχθεί και εφαρμοστεί από τους Ζαπατίστας.. Η βιωσιμότητα είναι σημαντικό σημείο αναφοράς στην Τσιάπας, κυρίως μετά τη δημιουργία των Caracoles το 2003. Η αυτόνομη κυβέρνηση έχει προσπαθήσει να ανασύρει πατρογονικές γνώσεις για τη βιώσιμη χρήση της γης και να τις συνδυάσει με τις σύγχρονες οικολογικές πρακτικές. Αυτή η λογική δεν είναι μόνο θέμα βελτίωσης των συνθηκών ζωής στις κοινότητες και αποφυγής της χρήσης χημικών, αλλά επίσης συνιστά μία απόρριψη της ιδέας ότι η μεγάλης κλίμακας εξαγωγική αγροτική βιομηχανία είναι ανώτερη του «πρωτόγονου» τρόπου με τον οποίο οι αυτόχθονες καλλιεργούσαν τη γη.
Οι ομοιότητες μεταξύ του συστήματος δημοκρατικού φεντεραλισμού που αναπτύσσεται στο Δυτικό Κουρδιστάν και της αυτονομίας που χτίζεται στην Τσιάπας, είναι πολύ περισσότερες από αυτές που περιγράφονται σε αυτό το άρθρο. Από τα συνθήματα όπως Ya Basta – που γίνεται êdî bes e! στα κουρδικά – ως την ανάπτυξη άμεσης δημοκρατίας, τις κοινοτικές οικονομικές δομές και τη συμμετοχή των γυναικών, τα παρόμοια μονοπάτια του Κουρδικού κινήματος και των Ζαπατίστας αποδεικνύουν και τα δύο μία αποφασιστική ρωγμή με τη μαρξιστική – λενινιστική έννοια της πρωτοπορίας και μια νέα προσέγγιση της επανάστασης – την ανάδυση από κάτω και τη στόχευση στην ολική απελευθέρωση της κοινωνίας και στην επαναδιοργάνωση της σε μία μη ιεραρχική κατεύθυνση.
Παρόλο που και τα δύο κινήματα έχουν λάβει κάποια πικρή κριτική από τα πιο φανατικά στοιχεία της αριστεράς, το γεγονός είναι ότι τα μόνα μεγάλα και πετυχημένα πειράματα επαναστατικής κοινωνικής αλλαγής που έχουν προέλθει από όχι δυτικές, περιθωριοποιημένες και αποικιακές ομάδες, θα έπρεπε να θεωρούνται χαστούκι στο πρόσωπο των λευκών και προνομιούχων δογματικών «επαναστατών» του Βορρά που έχουν με δυσκολία πετύχει την προκλητική καταπίεση των δικών τους χωρών, αλλά που ακόμη πιστεύουν ότι είναι στη δική τους κρίση να αποφασίσουν πώς θα μοιάζει η επανάσταση.
Στην πραγματικότητα, οι αγώνες στη Ροζάβα και την Τσιάπας είναι δυνατά παραδείγματα στον κόσμο, που αποδεικνύουν τις τεράστιες δυνατότητες της αυτοοργάνωσης της βάσης, και τη σπουδαιότητα των κοινοτικών δεσμών απέναντι στον ατομικισμό που έχει προδιαγράψει ο καπιταλισμός. Επιπλέον, οδηγούν πολλούς δυτικούς αριστερούς – και αναρχικούς – να ξανασκεφτούν τις αποικιακές νοοτροπίες τους και τον ιδεολογικό δογματισμό τους.
Ένας κόσμος χωρίς καπιταλισμό, ιεραρχία, κυριαρχία και περιβαλλοντική καταστροφή – ή όπως λένε οι Ζαπατίστας ένας κόσμος στον οποίο πολλοί κόσμοι είναι εφικτοί – έχει συχνά χαρακτηριστεί ουτοπικός και μη ρεαλιστικός. Όμως αυτός ο κόσμος δεν είναι κάποια μελλοντική χίμαιρα που μας έρχεται από τα βιβλία. Οικοδομείται ήδη από τους Ζαπατίστας και τους Κούρδους, επιτρέποντας μας να ξαναφανταστούμε με τι μοιάζει η ριζική κοινωνική αλλαγή και παρέχοντας μας ένα πιθανό μοντέλο για τους δικούς μας αγώνες. Τα κόκκινα αστέρια που λάμπουν στην Τσιάπας και τη Ροζάβα ρίχνουν φως στο δρόμο για την απελευθέρωση.
Αν πρέπει να συνοψίσουμε σε μια λέξη τι φέρνει κοντά αυτούς τους δυο αγώνες, αυτή η λέξη θα ήταν οπωσδήποτε η αυτονομία.

Βλέπε:
A. Για την επανάσταση στο Κουρδιστάν
http://anarchism.pageabode.com/…/resources-rojava-revolutio…
http://kurdishquestion.com/…/kobane-victory-how-it-unfolded…
http://kurdishquestion.com/…/w…/why-kobani-did-not-fall.html
http://beforeitsnews.com/…/international-brigades-form-in-r…
https://zcomm.org/…/joint-statement-of-the-academic-delega…/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/from-genocide-to-re…/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/kurds-fear-massacre…/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/rojava-cantons-conn…/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/11/who-are-the-yazi…/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/turkey-kurd-protest…/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/kurdish-women-fight…/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/turkey-forced-to-al…/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/insight-into-the-li…/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/liberation-of-koban…/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/while-isis-preaches…/
B.Για την επανάσταση στην Τσιάπας (Ζαπατίστας)
http://roarmag.org/…/…/escuelita-zapatista-10-year-autonomy/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/zapatistas-mexico-u…/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/mexico-zapatistas-c…/
https://undercoverinfo.wordpress.com/…/zapatistas-mexico-u…/

Και το πρωτότυπο, ξανά… https://undercoverinfo.wordpress.com/…/the-social…/

Μετάφραση Γεωργία Κανελλοπούλου

Leave a Reply

Your email address will not be published.