Category Archives: Αταξινόμητα

Νέοι θεσμοί και πολιτικά σώματα – συνέντευξη του David Graeber

p86

Συνέντευξη του David Graeber στον Andrea Staid


A.S:
Αγαπητέ David, ως ανθρωπολόγος και ελευθεριακός ακτιβιστής, θεωρείς ότι υπάρχουν διασυνδέσεις ανάμεσα στα κοινωνικά κινήματα, την ελευθεριακή σκέψη και την ανθρωπολογία;

D.G: Πιστεύω ότι το ίδιο πράγμα που με οδήγησε στις πολιτικές μου απόψεις, είναι το ίδιο με αυτό που με οδήγησε να γίνω ανθρωπολόγος, και εννοώ τη διεύρυνση του νοήματος των ανθρώπινων δυνατοτήτων. Μεγάλωσα σε μια εργατική οικογένεια με ριζοσπαστικές τάσεις όπου διάβαζαν πολύ. Κάποια στιγμή παρατήρησα ότι είχαν πολλά βιβλία όμως σχεδόν κανένα κριτικής του κεφαλαίου. Δεν είχαν ανάγκη βιβλίων που θα τους έλεγαν γιατί ο καπιταλισμός δεν πήγαινε καλά είχαν όμως πολλά βιβλία ιστορίας, ανθρωπολογίας και επιστημονικής φαντασίας, ζούσαν μέσα στον καπιταλισμό από τις 9:00 έως τις 17:00, μετά ήθελαν να βρεθούν σε ένα άλλο μέρος, η ανθρωπολογία μας δίνει μια ιδέα αυτού του άλλου και μας δίνει επίσης τα αναγκαία κομμάτια για να το συναρμολογήσουμε.

A.S: Εδώ και πολλά χρόνια μέσα στα κινήματα, στην Ιταλία και σε πολλά άλλα μέρη,  έχει ανοίξει μια συζήτηση γύρω από την έννοια της επανάστασης. Μερικά χρόνια πριν οργανώσαμε και στο Μιλάνο ένα συνέδριο μελετών για να ξεκαθαρίσουμε τι θα μπορούσε να σημαίνει σήμερα. Κατά τη δική μου άποψη  η επανάσταση δεν μπορεί να γίνεται αντιληπτή ως κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων, αλλά πρέπει να είναι μια επανάσταση της καθημερινής ζωής η οποία θα καταστρέφει τις σχέσεις κυριαρχίας ανάμεσα στους ανθρώπους, τα ζώα και τη φύση. Όλα αυτά βέβαια δεν αποκλείουν τη  στιγμή μιας πιθανής γενικής εξέγερσης προσέχοντας όμως ώστε να μην καταστεί αναμονή μιας μελλοντικής ρόδινης ανατολής κι αρχίζοντας μέρα με τη μέρα να αλλάζουμε τις ζωές μας. Γιατί, επίσης, αν δεν επαναστατικοποιήσουμε την καθημερινότητά μας, όταν γίνει η εξέγερση δεν θα είμαστε ικανοί να δημιουργήσουμε το νέο κόσμο και θα ξαναδημιουργήσουμε μια κυριαρχία που θα έχει μόνο  διαφορετικό όνομα. Πρόσφατα κι εσύ ασχολήθηκες με αυτό το θέμα, τι σκέφτεσαι;

D.G: Συμφωνώ απολύτως μαζί σου, πρόσφατα προσέγγισα  την αντίληψη του Immanuel Wallerstein για την επανάσταση, ο οποίος στα γραπτά του υποστηρίζει ότι όλες οι επαναστάσεις, από τη γαλλική και μετά, ήταν παγκόσμιες επαναστάσεις γιατί άγγιξαν κατά κάποιο τρόπο όλο τον κόσμο.

Αυτό αφορά και τις περιπτώσεις του 1789 ή του 1917 όπου επαναστάσεις κατέλαβαν με ‘’επιτυχία’’ την εξουσία σε μια χώρα αλλά και τις περιπτώσεις του 1848 ή 1968 όπου δεν υπήρξε αυτή η ‘’επιτυχία’’, όμως γνωρίζουμε ότι μια επανάσταση επιτυγχάνει όταν μετά από αυτή συμβεί μια βαθιά αλλαγή στο κοινό πολιτικό αίσθημα.

Η γαλλική επανάσταση συνέβη μόνο σε μία χώρα, στην πραγματικότητα όμως μεταμόρφωσε ολόκληρη τη βορειο–ατλαντική περιοχή του κόσμου, τις ιδέες που θεωρούνταν παράλογες πριν την επανάσταση, π.χ. αν έλεγες ότι η κοινωνική αλλαγή είναι κάτι το θετικό, ή ότι η νομιμότητα των κυβερνήσεων εκπορεύεται από το λαό θα σε θεωρούσαν τρελό, η θα σε καταδίκαζαν σε φυλάκιση. Τριάντα χρόνια μετά τη γαλλική επανάσταση όλοι όφειλαν τουλάχιστον να λένε ότι συμφωνούν με αυτές τις αρχές. Με όμοιο τρόπο θα βρεις αλλαγές στο κοινό πολιτικό αίσθημα μετά από κάθε  στιγμή επαναστατική ρήξης.

Το 1848 η επανάσταση εξερράγη σχεδόν ταυτοχρόνως σε πενήντα διαφορετικά μέρη από τη Βλαχία μέχρι τη Βραζιλία. Σε καμία χώρα οι επαναστάτες δεν κατάφεραν να καταλάβουν την εξουσία, στη συνέχεια όμως, οι εμπνευσμένοι από τη γαλλική επανάσταση θεσμοί – τα συστήματα καθολικής εκπαίδευσης π.χ. – δημιουργήθηκαν σχεδόν παντού.

Μπορούμε να σημειώσουμε ότι το ίδιο μοντέλο αναπαράγεται κατά τη διάρκεια ολόκληρου του εικοστού αιώνα. Το 1917 στη Ρωσία, όπου οι επαναστάτες κατάφεραν να πάρουν την κρατική εξουσία. ‘Όμως εκείνο που ο Wallerstein ονομάζει η ‘’παγκόσμια επανάσταση του 1968’’ ήταν κάτι που έμοιαζε περισσότερο με αυτό που συνέβη το 1848: δηλαδή ένα κύμα που σηκώθηκε από την Κίνα έως την Τσεχοσλοβακία, από τη Γαλλία στο Μαρόκο, το οποίο δεν κατέλαβε την εξουσία πουθενά, αλλά όμως ξεκίνησε ένα τεράστιο μετασχηματισμό στον κοινό νου.

Κατά κάποιο τρόπο όμως, η αλληλουχία των γεγονότων στον εικοστό αιώνα ήταν πολύ διαφορετική από εκείνη του προηγούμενου αιώνα, γιατί το 1968 δεν κατάφερε να παγιώσει τις νίκες που επιτεύχθηκαν το 1917. Στην πραγματικότητα σημείωσε το πρώτο σημαντικό βήμα στην αντίθετη κατεύθυνση. Η ρωσική επανάσταση βέβαια αντιπροσώπευσε την τελική αποθέωση του ιακωβίνικου ιδανικού για μετασχηματισμό της κοινωνίας από τα πάνω. Ενώ από την άλλη η παγκόσμια επανάσταση του 1968  ήταν περισσότερο αναρχική στο πνεύμα.

A.S: Με ποια έννοια η επανάσταση του ‘68 ήταν περισσότερο αναρχική;

D.G: Με την έννοια ότι το πνεύμα των αναρχικών ιδεών διαπότισε πολλούς από τους νέους αγώνες που ξεκίνησαν με τον γαλλικό Μάη: η εξέγερση ενάντια στον γραφειοκρατικό κομφορμισμό, η απόρριψη της κομματικής πολιτικής, η αφιέρωση στη δημιουργία μιας νέας απελευθερωτικής κουλτούρας που θα επέτρεπε μια αυθεντική ατομική αυτοπραγμάτωση.
Τα τελευταία χρόνια είδαμε ένα είδος συνεχών μικρών ‘68. Οι εξεγέρσεις ενάντια στον κρατικό σοσιαλισμό οι οποίες ξεκίνησαν στην πλατεία Τιενανμέν και κορυφώθηκαν με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης ξεκίνησαν κατ’ αυτό τον τρόπο, αν και γρήγορα εκτράπηκαν στη μεγαλύτερη καπιταλιστική ενσωμάτωση του επαναστατικού πνεύματος της δεκαετίας του ‘60, η οποία έγινε γνωστή ως ‘’νεοφιλελευθερισμός’’.  Μετά την παγκόσμια Ζαπατιστική επανάσταση – από τους ίδιους επονομαζόμενη 4ος παγκόσμιος πόλεμος – η οποία άρχισε σαν ένα μίνι ΄68, η διαδικασία έγινε τόσο πυκνή και ταχεία που έμοιαζε σχεδόν θεσμισμένη: Seattle, Genova, Cancun, Quebec, Hong Kong …Και καθ όσον το κίνημα No Global ήταν πραγματικά θεσμισμένο, δεδομένου του ότι στη δημιουργία του συνέβαλλαν τα παγκόσμια δίκτυα και οι Ζαπατίστας, κατέστη ένα είδος μικρού πραγματοποιημένου αναρχισμού, στηριζόμενου στις αρχές της αποκεντρωμένης άμεσης δημοκρατίας και της άμεσης δράσης.
Η προοπτική υποχρεωτικής αντιμετώπισης ενός αληθινού και ιδιαίτερου παγκόσμιου δημοκρατικού κινήματος φόβισε ιδιαίτερα τις αμερικανικές αρχές οι οποίες αντέδρασαν πανικόβλητα.

Ρώμη, 2012.
Ρώμη, 2012.

A.S: Στην Ιταλία, το 2001 η κυβέρνηση τρόμαξε και κατέστειλε σκληρά τους νέους που επαναστατούσαν ενάντια σε ένα ζοφερό κόσμο. Στις ΗΠΑ χρησιμοποίησαν την ίδια συνταγή;

D.G: Υπάρχει φυσικά ένα παραδοσιακό αντίδοτο στην απειλή μαζικών κινητοποιήσεων από τα κάτω, αρκεί να ξεκινήσεις ένα πόλεμο. Δεν έχει σημασία ενάντια σε ποιον στρέφεται ο πόλεμος. Το σημαντικό είναι να έχεις έναν, κατά προτίμηση στην πιο ευρεία πιθανή κλίμακα. Σε αυτή την περίπτωση η κυβέρνηση των ΗΠΑ είχε το εξαιρετικό πλεονέκτημα μιας αυθεντικής αφορμής – μια ομάδα δεξιών ισλαμιστών, ασύντακτη και κατά μεγάλο μέρος αναποτελεσματική μέχρι εκείνη τη στιγμή, η οποία για μια φορά στην ιστορία, δοκίμαζε την πραγματοποίηση μιας υπερβολικά φιλόδοξης τρομοκρατικής ενέργειας την οποία κατόπιν υλοποίησε στην πραγματικότητα. Οι ΗΠΑ αντί να περιοριστούν στον εντοπισμό των υπευθύνων άρχισαν να πετάνε δισεκατομμύρια δολάρια σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς για το τίποτα. Δέκα χρόνια αργότερα, ο παροξυσμός που ακολούθησε την αυτοκρατορική υπερφόρτωση φαίνεται ότι ναρκοθέτησε τις ίδιες τις βάσεις της αμερικανικής αυτοκρατορίας. Αυτό στο οποίο παριστάμεθα σήμερα είναι η διαδικασία κατάρρευσης της Αυτοκρατορίας.

Άρα λοιπόν φαίνεται λογικό που η παγκόσμια επανάσταση του 2011 ξεκίνησε ως μια εξέγερση ενάντια στα Κράτη δορυφόρους των ΗΠΑ, σχεδόν με τον ίδιο τρόπο που οι εξεγέρσεις οι οποίες οδήγησαν στην κατάρρευση τη σοβιετική εξουσία στην ΕΣΣΔ ξεκίνησαν από μέρη όπως η Πολωνία και η Τσεχοσλοβακία. Το επαναστατικό κύμα διαχύθηκε σε όλη τη μεσόγειο, από τη Β. Αφρική στη Ν. Ευρώπη και κατόπιν, αρχικά με πιο αβέβαιο τρόπο, μέσω του ατλαντικού στη Νέα Υόρκη. Όμως από τη στιγμή που γεννήθηκε, μέσα σε λίγες εβδομάδες, εξερράγη σε ολόκληρο τον κόσμο.

Προσφάτως μετά τις διαδηλώσεις του Occupy και τα κινήματα  που αναπτύχθηκαν σε όλο τον κόσμο έγραψα ένα email στον  Immanuel Wallerstein για να τον ρωτήσω αν μπορούμε να μιλάμε και πάλι για μια παγκόσμια επανάσταση το 2011 κι εκείνος μου απάντησε ναι.

Τώρα πρέπει να δούμε πόση αλλαγή θα μείνει στο κοινό αίσθημα. Αυτό αφορά εμάς, πρέπει να δούμε πόσο μπορούμε να οικοδομήσουμε πάνω σε αυτό το υγιές και επαναστατικό ρήγμα και να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε νέους θεσμούς και πολιτικά σώματα που θα εγγυώνται το χώρο μέσα στον οποίο η ελευθερία μπορεί να εκδηλωθεί.

Andrea Staid
(Μετάφραση Νίκος Χριστόπουλος)

Η συνέντευξη που πήρε ο Andrea Staid  από τον David Graeber, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του τελευταίου στην Ιταλία για την παρουσίαση των βιβλίων του Κριτική της δυτικής δημοκρατίας και Χρέος, δημοσιεύτηκε στο ιταλικό αναρχικό περιοδικό A Rivista Anarchica (Ιούνιος 2013 τεύχος 381). Το κείμενο αναδημοσιεύτηκε στα ελληνικά στο φύλλο #27 της εφημερίδας δρόμου Άπατρις.

Αναδημοσίευση από:  http://eagainst.com/articles/david-graeber-andrea-staid/

To πείραμα του δυτικού Κουρδιστάν (συριακό Κουρδιστάν) αποδεικνύει πως οι άνθρωποι μπορούν να φέρουν την αλλαγή

Kurdish1

Του Zaher Baher, μέλους της συλλογικότητας “Haringey Solidarity Group” του Λονδίνου και του Φόρουμ των Κούρδων Αναρχικών (Kurdistan Anarchists Forum)

Μετάφραση: kostav

Πηγή: http://www.anarkismo.net/article/27301

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί την καταγραφή της εμπειρίας μου κατά την επίσκεψή μου τον Μάιο του 2014 για δυο εβδομάδες στο βόρειο-ανατολικό τμήμα της Συρίας, ή αλλιώς το συριακό Κουρδιστάν (δυτικά του Κουρδιστάν) μαζί με ένα καλό μου φίλο. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης είχαμε την πλήρη ελευθερία και την ευκαιρία να δούμε και να μιλήσουμε με οποιονδήποτε θέλαμε. Συμπεριλαμβανομένων γυναικών, ανδρών, της νεολαίας και των πολιτικών κομμάτων. Υπάρχουν πάνω από 20 κόμματα από κουρδικά ως και χριστιανικά, εκ των οποίων μερικά συμμετέχουν στη Δημοκρατική Αυτοδιοίκηση ή την Δημοκρατική Αυτοδιαχείριση (Δ.Α.) της περιοχής της Al Jazera. Η Al Jazera είναι μία από τις τρεις περιφέρειες (καντόνια) του δυτικού Κουρδιστάν. Συναντήσαμε επίσης τα κουρδικά και τα χριστιανικά πολιτικά κόμματα που δεν είναι μέρος της Δ.Α. Επιπλέον, συναντήσαμε τα κορυφαία μέλη από τη Δ.Α., τα μέλη των διαφόρων επιτροπών, τις τοπικές ομάδες και κοινότητες, καθώς και επιχειρηματίες, καταστηματάρχες, εργάτες, ανθρώπους από τις (υπαίθριες) αγορές και ανθρώπους που απλά περπατούσαν στο δρόμο.

Το υπόβαθρο

Το Κουρδιστάν αποτελεί μια χώρα περίπου 40 εκατομμυρίων ανθρώπων που διαιρέθηκε μεταξύ Ιράκ, Συρίας, Ιράν και Τουρκιάς μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Ιστορικά οι κούρδοι έχουν υποστεί σφαγές και γενοκτονίες στα χέρια διαδοχικών καθεστώτων, ειδικά στο Ιράκ και την Τουρκία. Από τότε έχουν διαρκώς υποφέρει και καταπιεστεί από τις κεντρικές κυβερνήσεις των χωρών στις οποίες τα διάφορα μέρη του Κουρδιστάν προσαρτήθηκαν. Στο ιρακινό Κουρδιστάν, υπό το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν, ο κουρδικός λαός δέχτηκε μια σωρεία από επιθέσεις με χημικά όπλα κατά την διάρκεια της επιχείρησης Anfal (μια εκστρατεία γενοκτονίας των κούρδων στο βόρειο Ιράκ, υπό την ηγεσία του προέδρου του Ιράκ, Σαντάμ Χουσεΐν και με επικεφαλή της επιχείρησης τον Αλί Χασάν αλ-Ματζίντ, κατά την τελευταία περίοδο του πολέμου μεταξύ Ιράν και Ιράκ). Στην Τουρκία μέχρι πρότινος οι κούρδοι δεν είχαν καν το βασικό δικαίωμα χρησιμοποίησης της ίδιας τους της γλώσσας. Ιστορικά έχουν αναγνωριστεί ως οι τούρκοι που ζουν στα βουνά (μια αναφορά στην κουρδική περιοχή μιας και αυτή συμπεριλαμβάνει πολλά βουνά). Στην Συρία η κατάσταση των κούρδων είναι σχετικά καλύτερη από ότι στην Τουρκία. Στο Ιράν έχουν κάποια βασικά δικαιώματα και αναγνωρίζονται ως μια διαφορετική εθνική ομάδα από ότι οι πέρσες, αλλά χωρίς να έχουν κάποια αυτονομία.

Μετά το τέλος του πρώτου πόλεμου του κόλπου το 1991, ο κουρδικός λαός στο Ιράκ κατάφερε να σχηματίσει την δική του τοπική κυβέρνηση, την κουρδική τοπική κυβέρνηση (KRG). Μετά την εισβολή και κατάληψη του Ιράκ το 2003, ο κουρδικός λαός βρήκε την ευκαιρία να ισχυροποιήσει την τοπική του δύναμη και εξουσία, καταφέρνοντας να αποκτήσει το δικαίωμα να έχει την δική του αυτοδιοίκηση, προϋπολογισμό, κοινοβούλια και στρατό. Όλα τα παραπάνω έχουν αναγνωριστεί πλέον από την κεντρική ιρακινή κυβέρνηση, και σε έναν κάποιο βαθμό υποστηρίζονται από την κεντρική κυβέρνηση. Πράγμα το οποίο είχε ένα θετικό αντίκτυπο στα υπόλοιπα μέρη του Κουρδιστάν, ιδίως στην Τουρκία και την Συρία ενθαρρύνοντας τα περαιτέρω.

Το ίδιο έτος με την εισβολή στο Ιράκ (2003), ο κουρδικός λαός στη Συρία δημιούργησε το δικό του κόμμα, το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (PYD – Partiya Yekîtiya Demokrat), αν και υπήρχαν ήδη μια σειρά άλλων κουρδικών κομμάτων και οργανώσεων στην περιοχή. Μερικά από αυτά είναι αρκετά παλιά, ξεκινώντας ακόμα και από τη δεκαετία του 1960, αλλά ήταν αναποτελεσματικά σε σύγκριση με το PYD που έχει αναπτυχθεί και εξαπλωθεί γρήγορα μεταξύ των κούρδων εκεί.

Η αραβική άνοιξη

Η αραβική άνοιξη έφτασε στην Συρία στις αρχές του 2011 και σε σύντομο χρονικό διάστημα έφτασε στις κουρδικές περιοχές της Συρίας στα καντόνια της Al Jazera, Kobany (Κομπανί) και Afrin. Οι διαδηλώσεις των κούρδων σε αυτά τα τρία καντόνια υπήρξαν ιδιαίτερα δυναμικές και αποτελεσματικές. Και σε ένα κάποιο βαθμό σε αυτές οφείλεται και η απόσυρση του συριακού στρατού από τα κουρδικά καντόνια με εξαίρεση κάποιες περιοχές της Al Jazera, για τις οποίες θα αναφερθώ παρακάτω.

Εν τω μεταξύ, οι άνθρωποι σε αυτές τις περιοχές, με την υποστήριξη του PYD και του εργατικού κόμματος του Κουρδιστάν (PKK- Partiya Karkerên Κουρδιστάν), σχημάτισαν το Tev-Dem (Tevgera Civaka Demokratik – Κίνημα της Κοινωνίας της Δημοκρατίας). Η κίνηση αυτή έγινε σε σύντομο χρονικό διάστημα πολύ ισχυρή και δημοφιλής στον πληθυσμού της περιοχής. Μόλις ο συριακός στρατός και η συριακή διοίκηση είχαν αποσυρθεί, η κατάσταση έγινε πολύ χαοτική, (θα εξηγήσω παρακάτω το γιατί). Αυτό ανάγκασε το Tev-Dem να εφαρμόσει χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση τα σχέδια και το πρόγραμμα του, προτού η κατάσταση χειροτερεύσει.

Το πρόγραμμα του Tev-Dem ήταν πολύ αναλυτικό και κάλυπτε κάθε κοινωνικό ζήτημα. Πολλοί άνθρωποι από το κίνημα και πολλοί με διαφορετικά υπόβαθρα, συμπεριλαμβανομένων κούρδων, αράβων, μουσουλμάνων, χριστιανών, ασσύριων και yazidis συμμετείχαν σε αυτή την προσπάθεια. Ο πρώτος στόχος της προσπάθειας αυτής ήταν να δημιουργήσει μια σειρά από πολλές διαφορετικές ομάδες, επιτροπές και κοινότητες στους δρόμους στις γειτονιές, στα χωριά, τις κομητείες και τις μικρές και μεγάλες πόλεις παντού. Ο ρόλος αυτών των ομάδων ήταν να εμπλακούν σε όλα τα ζητήματα που αντιμετώπιζε η κοινωνία. Ομάδες έχουν συσταθεί για να εξετάσουν μια σειρά από θέματα, όπως: τη θέση των γυναικών, την οικονομία, το περιβάλλον, την παιδεία και την υγεία ενώ επίσης και την δημιουργία κέντρων υποστήριξης και αλληλεγγύης για τις οικογένειες μαρτύρων, το εμπόριο και τις επιχειρήσεις, τις διπλωματικές σχέσεις με τις ξένες χώρες και πολλά άλλα. Υπάρχουν ακόμα ομάδες, που συγκροτούνται για να συμφιλιώσουν τις διαφορές μεταξύ των διαφορετικών ανθρώπων ή φατριών, επιδιώκοντας την επίλυση τους χωρίς να χρειαστεί να καταφύγουν σε κάποιο δικαστήριο, πράγμα το οποίο συμβαίνει μόνο στην περίπτωση που τελικώς αυτές οι ομάδες δεν μπορέσουν να επιλύσουν αυτές τις διαφορές.

Οι ομάδες αυτές έχουν συνήθως μια εβδομαδιαία συνέλευση για να ασχοληθούν με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι στην περιοχή τους, ενώ έχουν τον δικό τους εκπρόσωπο στην κύρια συνέλευση των χωριών ή των πόλεων που ονομάζεται “Σπίτι του Λαού“.
Το Tev-Dem, κατά τη γνώμη μου, είναι το πιο πετυχημένο όργανο σε αυτή την κοινωνία και θα μπορούσε να επιτύχει όλα τα καθήκοντα που του έχουν τεθεί. Πιστεύω ότι οι λόγοι για την επιτυχία του είναι:

  1. Η θέληση, η αποφασιστικότητα και η δύναμη από τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα.
  2. Η πλειοψηφία των ανθρώπων πιστεύει στην οικειοθελή εργασία σε όλα τα επίπεδα των υπηρεσιών και των δράσεων ώστε να κάνει το όλο εγχείρημα/πείραμα επιτυχές.
  3. Έχουν δημιουργήσει έναν αμυντικό στρατό που αποτελείται από τρία διαφορετικά μέρη: τις Μονάδες Λαϊκής Άμυνας (PDU), τις Μονάδες Άμυνας των Γυναικών (WDU) και το Asaish (μια μικτή δύναμη ανδρών και γυναικών που υπάρχει στις πόλεις και σε όλα τα σημεία ελέγχου έξω από τις πόλεις για να προστατεύσουν τους αμάχους από κάθε εξωτερική απειλή). Εκτός από αυτές τις δυνάμεις, υπάρχει μια ειδική μονάδα μόνο για τις γυναίκες, που ασχολείται και αντιμετωπίζει τα θέματα βιασμού και ενδοοικογενειακής βίας.

Σύμφωνα με όσα έχω δει το συριακό Κουρδιστάν έχει πάρει έναν άλλο δρόμο (και κατά την γνώμη μου έναν που είναι σωστός) από την “αραβική άνοιξη” και αυτοί οι δυο δεν μπορούν να συγκριθούν. Μιας και υπάρχουν δυο βασικές διαφορές μεταξύ τους.

  1. Τα όσα συνέβησαν στις χώρες που ήταν μέρος της «Αραβικής Άνοιξης» ήταν σίγουρα γεγονότα μεγάλης σημασίας και σε πολλές περιπτώσεις κατάφεραν να πετάξουν την τυραννία έξω από αυτές τις χώρες. Η “Αραβική Άνοιξη” στην περίπτωση της Αιγύπτου δημιούργησε ένα ισλαμικό κράτος και στην συνέχεια μια στρατιωτική δικτατορία. Άλλες χώρες τα κατάφεραν κάπως καλύτερα. Αυτό δείχνει ότι οι άνθρωποι έχουν δύναμη στα χέρια τους και μπορούν να είναι οι ήρωες της ιστορίας σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, αλλά δεν ήταν σε θέση να πετύχουν ό, τι ήθελαν σε μακροπρόθεσμη βάση. Αυτή είναι μία από τις σημαντικότερες διαφορές μεταξύ της “Αραβικής Άνοιξης” και της “Κουρδικής Άνοιξης” του συριακού Κουρδιστάν, όπου η τελευταία θα μπορούσε να επιτύχει αυτό που ήθελε μακροπρόθεσμα – ή, τουλάχιστον, μέχρι στιγμής.
  2. Στο συριακό Κουρδιστάν ο λαός ήταν προετοιμασμένος και ήξερε τι ήθελε. Ο λαός πίστευε ότι η επανάσταση πρέπει να ξεκινήσει από τη βάση της κοινωνίας και όχι από την κορυφή. Πρέπει να είναι μια κοινωνική, πολιτιστική και εκπαιδευτική, καθώς και πολιτική επανάσταση. Πρέπει να είναι εναντίον του κράτους, της επιβολής του και της εξουσίας. Θα πρέπει να είναι οι άνθρωποι στις κοινότητες που έχουν τον τελευταίο λόγο και ισχύ στη λήψη αποφάσεων. Αυτές είναι οι τέσσερις αρχές του Tev-Dem. Πρέπει να δοθούν τα εύσημα σε όλους όσους είναι πίσω από αυτές τις μεγάλες ιδέες και συμμετέχουν στις προσπάθειες που καταβάλλονται για να τεθούν αυτές οι αρχές σε εφαρμογή, είτε πρόκειται για τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν και τους συντρόφους του, ή οποιονδήποτε άλλον. Επιπλέον, οι άνθρωποι στο συριακό Κουρδιστάν έχουν δημιουργήσει πολλές τοπικές ομάδες με διαφορετικά ονόματα για τις επαναστατικές τους δράσεις. Στις υπόλοιπες χώρες της “Αραβικής Άνοιξης”, οι άνθρωποι δεν είχαν καταρτιστεί ανάλογα και γνώριζαν μόνο ότι ήθελαν να απαλλαγούν από τη κυβέρνηση τους, αλλά όχι από το ίδιο το σύστημα. Επίσης, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων πίστευαν ότι η μόνη επανάσταση που μπορούσε να συμβεί ήταν η επανάσταση από τα πάνω. Έτσι δεν είχε υπάρξει κάποια ιδιαίτερη πρωτοβουλία για την δημιουργία τοπικών ομάδων, εκτός από μια μικρή μειοψηφία των αναρχικών και ελευθεριακών.

Η Δημοκρατική Αυτοδιοίκηση (Δ.Α.)

Ύστερα από αρκετή σκληρή δουλεία, διαβουλεύσεις και σκέψη, το Tev-Dem έφτασε στο συμπέρασμα πως και τα Τρώα καντόνια του Κουρδιστάν χρειαζόντουσαν Δ.Α. Στα μέσα Ιανουαρίου του 2014, η λαϊκή συνέλευση εξέλεξε τη δική της Δ.Α., με πλήρη αυτονομία, με σκοπό να υλοποιήσει την εκτέλεση των αποφάσεων που πάρθηκαν από το “Σπίτι του Λαού” (η κύρια επιτροπή του Tev-Dem) και να αναλάβει ορισμένες από τις εργασίες διαχείρισης στις τοπικές ομάδες, τους δήμους, τις υπηρεσίες εκπαίδευσης και υγείας, το εμπόριο και τις επιχειρηματικές οργανώσεις, τα συστήματα άμυνας και το δικαστικό σώμα, κλπ. Η Δ.Α. αποτελείται από 22 άνδρες και γυναίκες με το καθένα από αυτούς να έχει δύο αναπληρωτές (έναν άνδρα και μια γυναίκα). Σχεδόν οι μισοί από τους εκπροσώπους είναι γυναίκες. Είναι οργανωμένοι έτσι ώστε να μπορούν να συμμετέχουν όλοι οι άνθρωποι από διαφορετικά υπόβαθρα, εθνικότητες, θρησκείες και των δύο φύλων. Αυτό έχει δημιουργήσει μια πολύ καλή ατμόσφαιρα ειρήνης, αδελφοσύνης, ικανοποίησης και ελευθερίας.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα, αυτή η διοίκηση έχει κάνει αρκετά πράγματα, μεταξύ άλλων είναι η έκδοση ενός Κοινωνικού Συμβολαίου, ενός Δίκαιου των Μεταφορών, καθώς και ενός προγράμματος ή σχεδίου για το Tev-Dem. Στο Κοινωνικό Συμβόλαιο, η πρώτη σελίδα αναφέρει, “οι περιοχές της αυτο-διαχειριζόμενης δημοκρατίας δεν αποδέχονται τις έννοιες του κρατικού εθνικισμού, της στρατιωτικής, θρησκευτικής ή συγκεντρωτικής διαχείρισης και της κεντρικής αρχής, αλλά δέχονται όλες τις μορφές έκφρασης και οργάνωσης που συμβαδίζουν με τις παραδόσεις της δημοκρατίας και του πλουραλισμού, όντας ανοικτές προς όλες τις κοινωνικές ομάδες, τις πολιτιστικές ταυτότητες, την αθηναϊκού τύπου δημοκρατία, καθώς και το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση της κάθε διαφορετικής εθνικής ομάδας μέσω των δικών της οργανώσεων”. Υπάρχουν πολλά διατάγματα στο κοινωνικό Συμβόλαιο, μερικά από αυτά να είναι εξαιρετικά σημαντικά για την κοινωνία, συμπεριλαμβανομένων:

1) Διαχωρισμό κράτους και θρησκείας.
2) Απαγόρευση των γάμων σε άτομα κάτω των 18 ετών.
3) Αναγνώριση, προστασία και εφαρμογή των δικαιωμάτων των γυναικών και των παιδιών.
4) Απαγόρευση κλειτοριδεκτομής.
5) Απαγόρευση της πολυγαμίας.
6) Η επανάσταση πρέπει να γίνει από το κάτω και να είναι βιώσιμη.
7) Ελευθερία, ισότητα, ισότητα στις ευκαιρίες χωρίς διακρίσεις.
8) Ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών.
9) Αναγνώριση όλων των γλωσσών που ομιλούνται από τον λαό και αναγνώριση ως επίσημες. γλώσσες της Al Jazera τα αραβικά και τα κουρδικά της Συρίας.
10) Παροχή μιας αξιοπρεπούς ζωής στους κρατούμενους και δημιουργία φυλακών που αποτελούν ένα μέρος αποκατάστασης και αλλαγής.
11) Κάθε ανθρώπινο ον έχει το δικαίωμα να ζητά άσυλο και οι πρόσφυγες δεν μπορούν να επιστραφούν χωρίς τη συγκατάθεσή τους.

Η οικονομική κατάσταση στο καντόνι της Al Jazera

Ο πληθυσμός της Jazera είναι πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Ο πληθυσμός αυτός αποτελείται από κούρδους, καθώς και άραβες, χριστιανούς, τσετσένους, yazidis, τουρκομάνους, ασσύριους, χαλδαίους και αρμένιους. Το 80% του πληθυσμού είναι κούρδοι. Υπάρχουν πολλά αραβικά και yazidi χωριά, και έως και 43 χριστιανικά χωριά ακόμα.

Η Αλ Jazera είναι μεγαλύτερη σε μέγεθος από το Ισραήλ και την Παλαιστίνη μαζί. Στη δεκαετία του 1960, το συριακό καθεστώς εφάρμοσε μια πολιτική στην κουρδική περιοχή που ονομάζεται “Greenbelt”, την οποία το κόμμα του Μπάαθ συνέχισε όταν ήρθε στην εξουσία. Η πολιτική αυτή δήλωνε ότι οι συνθήκες για τους κούρδους θα ήταν χειρότερες από αυτές του συριακού λαού σε σχέση με την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή, καθώς και την εκπαίδευση. Ο κύριος στόχος της πολιτικής Greenbelt ήταν το να φέρει άραβες από διαφορετικές περιοχές για να εγκατασταθούν σε περιοχές των κούρδων και να κατασχέσει κουρδικά εδάφη τα οποία στη συνέχεια θα διανέμονταν στους νεοαφειχθέντες άραβες. Εν ολίγοις, οι κούρδοι πολίτες υπό το καθεστώς Άσαντ έρχονταν σε δεύτερη μοίρα μετά τους άραβες και τους χριστιανούς.

Μια άλλη πολιτική που ακολουθούσε το συριακό καθεστώς στην Αl Jazera ήταν η υποχρέωση της περιοχής να παράγει αποκλειστικά σιτάρι και πετρέλαιο. Αυτό σήμαινε ότι η κυβέρνηση εξασφάλιζε ότι δεν θα υπήρχαν εργοστάσια, εταιρείες ή ο βιομηχανικός τομέας στην περιοχή. Η Αl Jazera παράγει το 70% του σιταριού της Συρίας και είναι πολύ πλούσια σε πετρέλαια, φυσικό αέριο και φωσφορικά άλατα. Έτσι, η πλειοψηφία των ανθρώπων ασχολούνταν με τη γεωργία στις μικρές πόλεις και τα χωριά, και ήταν έμποροι και καταστηματάρχες στις μεγαλύτερες πόλεις. Επιπλέον, πολλοί άνθρωποι είχαν προσληφθεί από την κυβέρνηση στον τομέα της εκπαίδευσης, της υγείας και των τοπικών αρχών, ενώ επίσης σε στρατιωτικές υπηρεσίες ως στρατιώτες και ως μικροί εργολάβοι στους δήμους.

Η κατάσταση επιδεινώθηκε από το 2008, καθώς το καθεστώς Άσαντ εξέδωσε ένα ειδικό διάταγμα με το οποίο απαγόρευε την κατασκευή των μεγάλων κτιρίων, με την δικαιολογία της ιδιαίτερα τεταμένης κατάστασης που ο πόλεμος (αναφερόμενος στο συνεχή πόλεμο στην περιοχή) δημιουργούσε στην περιοχή και επίσης επειδή η περιοχή είναι απομακρυσμένη και βρίσκεται στα σύνορα. Επί του παρόντος, η κατάσταση είναι αρκετά άσχημη. Υπάρχουν κυρώσεις που επιβάλλονται τόσο από την Τουρκία όσο και από την Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν (KRG) στο ιρακινό Κουρδιστάν (θα εξηγήσω παρακάτω). Η ζωή στην Al Jazera είναι πολύ απλή και το βιοτικό επίπεδο είναι πολύ χαμηλό, αλλά δεν υπάρχει φτώχεια. Οι άνθρωποι, σε γενικές γραμμές, είναι ευτυχισμένοι δίνοντας προτεραιότητα σε όσα έχουν ήδη καταφέρει.

Στο δυτικό Κουρδιστάν υπάρχουν τα βασικά αναγκαία μέσα για να καλύψουν τις βασικές ανάγκες της κοινωνίας, το οποίο είναι ιδιαίτερα σημαντικό, ιδίως αυτή την περίοδο, έτσι ώστε να αποφευχθεί η πείνα και οι άνθρωποι να μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους και να αντισταθούν στο μποϊκοτάζ της Τουρκίας και του KRG. Έτσι οι άνθρωποι στο δυτικό Κουρδιστάν έχουν στην κατοχή τους μεγάλες ποσότητες σιταριού για να μπορέσουν να παρασκευάσουν ψωμί και αρτοσκευάσματα. Ως αποτέλεσμα αυτού, το ψωμί διανέμεται σε σχεδόν μηδενική τιμή. Επίσης το πετρέλαιο είναι φθηνό και, όπως λένε, “η τιμή του είναι ίση με την τιμή του νερού”. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν το πετρέλαιο για τα πάντα, στο σπίτι, στην οδήγηση οχημάτων και για την τροφοδότηση μικρών εξοπλισμών που απαιτούνται για ένα ευρύ βιομηχανικό φάσμα. Για να μπορέσουν να εκμεταλλευθούν στο έπακρο το υπάρχον πετρέλαιο, το Tev-Dem επανεκκίνησε την λειτουργία μερικών πετρελαιοπηγών και αποθηκών διύλισης. Αυτή τη στιγμή παράγουν περισσότερο πετρέλαιο από ότι χρειάζεται η περιοχή, έτσι ώστε να είναι σε θέση να εξάγουν μέρος του και επίσης να αποθηκεύσουν όσο τυχόν περισσεύει.

Η ηλεκτρική ενέργεια αποτελεί ένα από τα βασικότερα προβλήματα μιας, και στο μεγαλύτερο βαθμό παράγεται από την γειτονική περιοχή που βρίσκεται υπό τον έλεγχο της ISIS, γι αυτό τον λόγο η ηλεκτρική παροχή διαρκεί μόνο 6 ώρες τη μέρα, όμως είναι δωρεάν για όλους τους ανθρώπους. Το πρόβλημα της ενέργειας λύθηκε εν μέρει από το Tev-Dem μέσω της πολύ φτηνής πώλησης ντίζελ σε οποιονδήποτε έχει στην κατοχή του μια γεννήτρια ικανή να παρέχει ενέργεια στις κοντινές γειτονιές σε ένα εξίσου χαμηλό κόστος.

Όσον αφορά τις τηλεπικοινωνίες, όλα τα κινητά τηλέφωνα χρησιμοποιούν είτε το δίκτυο της Τουρκίας ή της KRG, ανάλογα με την περιοχή. Οι σταθερές γραμμές ελέγχονται από το Dev-Tem και την Λ.Α. και φαίνεται να λειτουργούν ικανοποιητικά, ενώ αυτές επίσης είναι δωρεάν. Τα μαγαζιά και οι αγορές στις πόλεις συνήθως ανοίγουν από τις 11 το πρωί μέχρι το βράδυ. Πολλά από τα προϊόντα γειτονικών χωρών εισάγονται λαθραία στην περιοχή, ενώ άλλα προϊόντα έρχονται από άλλα μέρη της Συρίας, αλλά είναι ιδιαίτερα ακριβά λόγω των υψηλών φόρων που καταβάλλονται στις συριακές δυνάμεις ή τις ομάδες των τρομοκρατών που ελέγχουν την εισαγωγή προϊόντων στην περιοχή της Al Jazera.

Η πολιτική κατάσταση στην Al Jazera

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, ο στρατός του Άσαντ αποσύρθηκε από την περιοχή, αλλά ένα μέρος των στρατευμάτων του εξακολουθεί να παραμένει σε ελάχιστες πόλεις στην Al Jazera. Το καθεστώς εξακολουθεί να έχει τον έλεγχο σε περισσότερη από την μισή έκταση της κύριας πόλης (Al-Hasakah), ενώ η άλλη μισή βρίσκεται υπό τον έλεγχο του PDU. Οι κυβερνητικές δυνάμεις παραμένουν στην δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της περιοχής (Qamishli) όπου και έχουν υπό τον έλεγχο τους μια μικρή περιοχή στο κέντρο της πόλης. Ωστόσο, στην κατεχόμενη περιοχή, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων δεν χρησιμοποιούν τα γραφεία και τα κέντρα υπηρεσιών. Οι καθεστωτικές δυνάμεις σε αυτή την πόλη είναι περίπου 6 με 7 χιλιάδες και έχουν μόνο τον έλεγχο του αεροδρομίου και του ταχυδρομείου.

Και τα δυο μέρη φαίνεται να αναγνωρίζουν τις θέσεις, τη δύναμη και την εξουσία του άλλου μέρους και αποφεύγουν τυχόν μάχες και συρράξεις. Προσωπικά αποκαλώ αυτή την κατάσταση, πολιτική “δεν υπάρχει ούτε ειρήνη, ούτε και πόλεμος”. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως δεν υπήρξε καμία σύγκρουση σε αυτές τις περιοχές, μιας και έχουν συμβεί μια σειρά συγκρούσεων που είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών ανθρώπων και από τις δυο πλευρές, όμως μέχρι τώρα οι επικεφαλείς των αραβικών φυλών κάνουν τις δύο πλευρές να συνυπάρχουν.

Και οι δύο πλευρές έχουν επωφεληθεί από την απόσυρση του συριακού στρατού, ενώ η μη διαμάχη με τους κούρδους διαδηλωτές και τις στρατιωτικές δυνάμεις εξοικονομεί πολλά έξοδα και δαπάνες. Επίσης, η κυβέρνηση δεν χρειάζεται να προστατεύσει την περιοχή από τις άλλες αντιμαχόμενες δυνάμεις, μιας και αυτό το κάνουν οι κουρδικές δυνάμεις αντ ‘αυτού. Επίσης, με την απόσυρση από την κουρδική εδάφη, ο Άσαντ έχει απελευθερώσει δυνάμεις που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ενάντια σε άλλους αντιπάλους. Δεύτερον, με τις δυνάμεις του Άσαντ να αποχωρούν από το Κουρδιστάν, ο κουρδικός λαός πλέον είναι αυτός που προστατεύει και υπερασπίζεται την περιοχή. Πράγματι, οι διάφορες μονάδες υπεράσπισης του λαού προστατεύουν τους δικούς τους ανθρώπους από οποιαδήποτε επίθεση ή οποιαδήποτε δύναμη, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας, πολύ καλύτερα από ό, τι ο συριακός στρατός.

Οι κούρδοι έχουν επίσης επωφεληθεί με τους ακόλουθους τρόπους:

  1. Έχουν σταματήσει να πολεμούν με την κυβέρνηση με αποτέλεσμα να μην κινδυνεύει πια η γη και η περιουσία τους, σώζοντας έτσι πολλές ζωές και έτσι οι άνθρωποι δεν αναγκάζονται να ζουν σε ένα διαρκές καθεστώς πολέμου. Αυτό έχει δημιουργήσει μια ευκαιρία για όλους να ζουν ειρηνικά και χωρίς φόβο όταν εργάζονται στα μαγαζιά τους.
  2. Η κυβέρνηση εξακολουθεί να πληρώνει σχεδόν όλους τους μισθούς των παλιών εργαζομένων της, προς το παρόν, οι οποίοι και εργάζονται υπό τον έλεγχο της Δ.Α. . Αυτό προφανώς βοηθά την οικονομική κατάσταση που επικρατεί εκεί.
  3. Η κατάσταση αυτή επέτρεψε στους ανθρώπους να διαχειρίζονται τη ζωή τους και να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις. Σημαίνει, επίσης, ότι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να ζουν υπό την οργάνωση της κοινωνίας από το Tev-Dem και της Λ.Α.. Όσο περισσότερο καιρό διαρκέσει αυτό, τόσο πιο πιθανό είναι να μπορέσουν να οργανωθούν καλύτερα και να ισχυροποιήσουν την οργάνωση και τις θέσεις τους.
  4. Αυτό δίνει την ευκαιρία στην PDU και την WDU να πολεμήσουν ομάδες τρομοκρατών, ιδιαίτερα την ISIS, όπως και όταν αυτό χρειάζεται.

Στην Al Jazera, υπάρχουν πάνω από 20 κόμματα μεταξύ των οποίων το κουρδικό και το χριστιανικό, η πλειοψηφία των οποίων αντιτίθενται στο PYD, το Tev-Dem και την Δ.Α. ο καθένας για τους δικούς του λόγους (σχετικά με αυτό θα αναφερθώ αργότερα), αρνούμενοι να συμμετάσχουν στο Tev-Dem ή την Δ.Α. Ωστόσο είναι απολύτως ελεύθεροι να συνεχίσουν κανονικά τις δράσεις τους χωρίς κανέναν περιορισμό. Η μοναδική απαγόρευση είναι η δημιουργία πολιτοφυλακών κάτω από τον έλεγχο τους.

Γυναίκες και ο ρόλος των γυναικών

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι γυναίκες και ο ρόλος τους στο Tev-Dem, το PYD και τη Δ.Α. είναι ιδιαίτερα σημαντικός, έχοντας αρκετές γυναίκες σε σημαντικές θέσεις και σε όλα τα επίπεδα των διαφόρων εγχειρημάτων που συμβαίνουν αυτή την περίοδο στην περιοχή. Υπάρχει ένα σύστημα που ονομάζεται κοινοί αρχηγοί και κοινοί διοργανωτές. Αυτό σημαίνει ότι σε όλες τις υψηλόβαθμες θέσεις στην διοίκηση ή σε κάποιο στρατιωτικό τμήμα πρέπει να υπάρχει και μια γυναίκα. Εκτός από αυτό, οι γυναίκες έχουν τις δικές τους ένοπλες δυνάμεις. Υπάρχει απόλυτη ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών. Οι γυναίκες αποτελούν μια σημαντική δύναμη και συμμετέχουν σε μεγάλο βαθμό σε κάθε τμήμα στις διάφορες κεντρικές συνελεύσεις των “σπιτιών του λαού”, στις επιτροπές, στις ομάδες και τις κοινότητες. Οι γυναίκες στο δυτικό Κουρδιστάν δεν αποτελούν μόνο το μισό πληθυσμό της κοινωνίας, αλλά και το πιο αποτελεσματικό και σημαντικό μέρος αυτής της κοινωνίας, στο βαθμό που αν οι γυναίκες σταματήσουν να εργάζονται ή αποσυρθούν από τις παραπάνω ομάδες, η κουρδική κοινωνία μπορεί κάλλιστα να καταρρεύσει. Υπάρχουν πολλές επαγγελματίες γυναίκες στην πολιτική και στον στρατό, που ήταν με το ΡΚΚ στα βουνά για μεγάλο χρονικό διάστημα. Είναι πολύ σκληρές, πολύ αποφασισμένες, πολύ δραστήριες, πολύ υπεύθυνες και εξαιρετικά γενναίες.

Η σημασία της ισότιμης συμμετοχής των γυναικών στην ανοικοδόμηση της κοινωνίας και σε όλα τα ζητήματα έχει ληφθεί σοβαρά υπόψη από τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν και τους υπόλοιπους ηγέτες του PKK και του PYD, στο βαθμό που οι γυναίκες στο δυτικό Κουρδιστάν (συριακό Κουρδιστάν) θεωρούνται σχεδόν ιερές. Είναι μέρος των ιδεών του Οτσαλάν, ένα όνειρο και πεποίθηση ότι, εάν θέλουμε να δούμε το καλύτερο της ανθρώπινης φύσης, τότε η κοινωνία θα πρέπει να επιστρέψει σε μια μητριαρχική βάση, αλλά, προφανώς με έναν διαφορετικό πιο εξελιγμένο (μη κυριαρχικό) τρόπο.
Αν και η θέση των γυναικών είναι αυτή που περιγράφτηκε παραπάνω και αν και έχουν απόλυτη ελευθερία, οι σεξουαλικές και ερωτικές σχέσεις για τις γυναίκες που συμμετέχουν στον αγώνα είναι εξαιρετικά σπάνιες. Οι γυναίκες και οι άνδρες με τους οποίους μιλήσαμε πιστεύουν πως οι ερωτικές σχέσεις στην παρούσα φάση δεν είναι σκόπιμες, δεδομένου του ότι όλοι τους εμπλέκονται άμεσα στην επανάσταση και πρέπει να δώσουν τα πάντα για την επανάσταση, προκειμένου αυτή να πετύχει. Όταν ρώτησα, αν δύο άτομα σε στρατιωτική υπηρεσία ή ευαίσθητες θέσεις είναι ερωτευμένοι ο ένας με το άλλο, τι θα συνέβαινε, μου είπαν ότι, προφανώς, κανείς δεν μπορεί να το εμποδίσει αυτό, αλλά θα πρέπει να μετακινηθούν σε πιο κατάλληλες θέσεις ή τμήματα.

Το παραπάνω μπορεί να είναι δύσκολο να το καταλάβουν οι άνθρωποι στην Ευρώπη, το πως είναι δυνατόν οι άνθρωποι να ζουν χωρίς το σεξ, την ερωτική αγάπη και τις σχέσεις. Αλλά, για μένα, αυτό είναι απολύτως κατανοητό. Πιστεύω ότι είναι επιλογή τους και, αν οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να επιλέξουν, τότε η απόφαση τους θα πρέπει να γίνει σεβαστή. Ωστόσο, υπάρχει μία ενδιαφέρουσα παρατήρηση που έκανα και που ήταν έξω από τα στρατιωτικά σώματα, το Tev-Dem και τα υπόλοιπα μέρη. Δεν έχω δει ούτε μία γυναίκα να εργάζεται σε κάποιο κατάστημα, πρατήριο καυσίμων, αγορά, καφετέρια ή εστιατόριο. Όμως, οι γυναίκες και τα ζητήματα των γυναικών στο συριακό Κουρδιστάν είναι πραγματικά πάρα πολύ πιο αναπτυγμένα από ότι στο ιρακινό Κουρδιστάν, όπου εδώ και 22 χρόνια έχουν τους δικούς τους κανόνες και έτσι πολύ περισσότερες ευκαιρίες. Λέγοντας τα παραπάνω οφείλω επίσης να πω, πως δεν υπάρχει ένα ειδικό ή ανεξάρτητο κίνημα των γυναικών στο συριακό Κουρδιστάν.

Οι Κομμούνες

Οι κομμούνες είναι ο πιο δραστήριος πυρήνας στο Σπίτι του Λαού και έχουν δημιουργηθεί παντού. Έχουν τη δική τους εβδομαδιαία συνέλευση για να συζητήσουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Η κάθε κομμούνα έχει τον αντιπρόσωπο της στο Σπίτι του Λαού και στην γειτονιά, το χωριό ή την πόλη που δραστηριοποιούνται.

Παρακάτω παραθέτω το πως το Tev-Dem έχει περιγράψει αυτές τις κομμούνες στο καταστατικό του:

“ Οι κομμούνες είναι τα μικρότερα κύτταρα και το πιο ενεργό μέρος στην κοινωνία, οι οποίες και σχηματίζονται ουσιαστικά εντός της κοινωνίας και στα βασικά τους χαρακτηριστικά γνωρίσματα συμπεριλαμβάνεται η ελευθερία των γυναικών, η οικολογία και η υιοθέτηση της άμεσης δημοκρατίας”.
«Οι κομμούνες βασίζονται στην αρχή της άμεσης συμμετοχής του λαού στα χωριά, στο δρόμο και τις γειτονιές και τις πόλεις. Είναι το μέρος όπου οι άνθρωποι οικιοθελώς αυτοοργανώνονται με γνώμονα τις απόψεις τους, δημιουργώντας την ελεύθερη βούλησή τους και ξεκινώντας τις δραστηριότητές τους σε ολόκληρες κατοικημένες περιοχές, έχοντας την ευκαιρία να συζητήσουν για όλα τα ζητήματα που τους αφορούν και να βρουν τον τρόπο να τα λύσουν”.
“Οι κομμούνες έχουν ως βασικό τους μέλημα την ανάπτυξη και την προώθηση των διάφορων επιτροπών και ομάδων. Συζητούν και προσπαθούν να βρουν λύσεις σε κοινωνικά θέματα, πολιτικά, εκπαιδευτικά, ασφάλειας, αυτοάμυνας και αυτο-προστασίας μέσω της δύναμης των ίδιων των ανθρώπων και όχι κάποιου κράτους. Οι κομμούνες δημιουργούν τη δική τους δύναμη μέσω της δημιουργίας οργανώσεων με τη μορφή των αγροτικών κοινοτήτων στα χωριά, αλλά επίσης και κομμούνων, συνεταιρισμών και ενώσεων στις γειτονιές”.
“Δημιουργούνται κομμούνες στο δρόμο, τα χωριά και τις πόλεις με τη συμμετοχή όλων των κατοίκων. Οι Κομμούνες έχουν μια εβδομαδιαία συνέλευση όπου λαμβάνουν όλες τους τις αποφάσεις ανοιχτά, από όλους τους ανθρώπους που βρίσκονται στην κομμούνα και είναι άνω των 16 ετών. “

Βρεθήκαμε σε μια συνέλευση μιας κομμούνας που βρίσκεται στη γειτονιά Cornish στην πόλη Qamishli. Υπήρχαν 16-17 άτομα στη συνέλευση, η πλειοψηφία από αυτούς ήταν νέες γυναίκες. Πήραμε μέρος σε μια ενδιαφέρουσα και διεξοδική συζήτηση σχετικά με τις δραστηριότητές και τα καθήκοντά τους. Μας είπαν ότι στη γειτονιά τους έχουν 10 κομμούνες και ο αριθμός των μελών της κάθε Κομμούνα είναι 16 άτομα. Μας είπαν: «Εμείς ενεργούμε με τον ίδιο τρόπο όπως και οι εργαζόμενοι στις κοινότητες, συμπεριλαμβανομένων διάφορων συναντήσεων με ανθρώπους της γειτονιάς, παρακολουθώντας τις εβδομαδιαίες συνελεύσεις, ελέγχοντας για τυχόν προβλήματα στην περιοχή, προστατεύοντας τους ανθρώπους της κοινότητας και προσπαθώντας να τους βοηθήσουμε να επιλύσουν τα προβλήματα τους, συλλέγοντας τα σκουπίδια στην περιοχή, προστατεύοντας το περιβάλλον και συμμετέχοντας στην μεγαλύτερη συνέλευση της περιοχής για να αναφέρουμε όσα συνέβησαν την περασμένη εβδομάδα”.

Σε απάντηση σε μία από τις ερωτήσεις μου, επιβεβαίωσαν ότι κανείς, συμπεριλαμβανομένων όλων των πολιτικών κομμάτων, δεν παρεμβαίνει στη διαδικασία λήψης αποφάσεών τους και ότι όλες τους οι αποφάσεις παίρνονται συλλογικά. Ανέφεραν μερικά πράγματα που είχαν κάνει πρόσφατα, περιγράφοντας μια απόφαση σχετικά με το ακόλουθο συμβάν, όπου μας είπαν “ένας από αυτούς είχε στην κατοχή του ένα μεγάλο κομμάτι γης σε μια κατοικημένη περιοχή το οποίο θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε για να κάνουμε ένα μικρό πάρκο. Πήγαμε στο Δήμαρχο της πόλης για να του αναφέρουμε την απόφασή μας και να ζητήσουμε οικονομική βοήθεια. Ο δήμαρχος μας είπε ότι είχαν μόνο 100$ για να μας προσφέρουν. Πήραμε τα χρήματα και συλλέγοντας άλλα 100$ από τους ανθρώπους της περιοχής ξεκινήσαμε να οικοδομούμε ένα ωραίο πάρκο”. Μας έδειξαν το πάρκο και μας είπαν “πολλοί από εμάς εργαστήκαμε συλλογικά σε αυτό, για να ολοκληρωθεί χωρίς να χρειάζονται περισσότερα χρήματα”. Ενώ επίσης ένα άλλο παράδειγμα που μας είπαν, “Ο δήμαρχος ήθελε να ξεκινήσει ένα έργο στη γειτονιά. Του είπαμε ότι δεν μπορούμε να το δεχτούμε μέχρι να πάρουμε γνώμες από όλους. Είχαμε μια συνέλευση όπου συζητήσαμε σχετικά με αυτό, όπου και το έργο απορρίφθηκε ομόφωνα. Υπήρχαν άνθρωποι που δεν μπορούσαν να παρευρεθούν στη συνέλευση, και έτσι πήγαμε να τους δούμε στα σπίτια τους για να μας πουν τη γνώμη τους. Όλοι στην κοινότητα είπαμε όχι στο σχέδιο”.

Μας ρώτησαν για τις τοπικές ομάδες και τις κομμούνες στο Λονδίνο. Τους είπα ότι έχουμε πολλές ομάδες, αλλά δυστυχώς δεν είναι ενωμένες, προοδευτικές και με τέτοιο αίσθημα δέσμευσης όσο οι δικές τους. Τους είπα ότι είναι μίλια μπροστά από εμάς. Από τα πρόσωπά τους μπορούσα να δω την έκπληξη, την αναστάτωση και την απογοήτευση τους για την απάντησή μου. Θα μπορούσα να καταλάβω τα συναισθήματά τους, μιας και οι ίδιοι αναρωτιούνται πως γίνεται σε μια τόσο καθυστερημένη περιοχή (στμ με την μαρξιστική έννοια του όρου) σαν τη δική τους, να είναι μπροστά από εμάς, ενώ εμείς ζούμε στη χώρα που είχε αιώνες πριν τη βιομηχανική επανάσταση !!!!!

Τα κουρδικά και χριστιανικά αντίπαλα κόμματα

Πιο πάνω ανέφερα πως υπάρχουν περισσότερα από 20 κουρδικά πολιτικά κόμματα. Λίγα έχουν προσχωρήσει στην Δ.Α., αλλά δεκαέξι από αυτά δεν έκαναν κάτι τέτοιο. Μερικά έχουν αποσυρθεί από την πολιτική, ενώ άλλα ένωσαν τις δυνάμεις τους για να δημιουργήσουν ένα μεγαλύτερο κόμμα. Υπάρχουν τώρα δώδεκα από αυτά τα οποία έχουν συσπειρωθεί κάτω από την επωνυμία “Πατριωτική Συνέλευση του Κουρδιστάν στη Συρία”. Αυτή η οργάνωση, περισσότερο ή λιγότερο, μοιράζεται τους ίδιους στόχους και στρατηγικές. Η πλειοψηφία των κομμάτων στο πλαίσιο της παρούσας συσπείρωσης υποστηρίζει τον Μασούντ Μπαρζανί, ως πρόεδρο της περιφερειακής κυβέρνησης του Κουρδιστάν (KRG), ο οποίος είναι επίσης ο ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (KDP – Partiya Demokrata) στο ιρακινό Κουρδιστάν.

Υπάρχει μια αιματηρή ιστορία μεταξύ του KDP και του ΡΚΚ, που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1990. Υπήρξαν σφοδρές μάχες μεταξύ των δύο ομάδων στο ιρακινό Κουρδιστάν, με αποτέλεσμα χιλιάδες νεκρούς και από τις δύο πλευρές και αυτό είναι μια πληγή, η οποία δεν έχει ακόμα επουλωθεί. Πρέπει να αναφέρω ότι η κυβέρνηση της Τουρκίας είχε βάλει και αυτή το χέρι της στη μάχη, καθώς υποστήριζε το KDP, βοηθώντας το να επιτεθεί το ΡΚΚ στα σύνορα Ιράκ-Τουρκίας για τους δικούς της λόγους.
Υπάρχει και μια άλλη διαφορά μεταξύ του Μπαρζανί και της οικογένειάς του με τον πρώην επικεφαλή του ΡΚΚ, Αμπντουλάχ Οτσαλάν, η οποία έχει να κάνει ως προς την θέση του κούρδου ηγέτη ως εθνικού ηγέτη των κούρδων. Ενώ ο κουρδικός λαός στο δυτικό Κουρδιστάν (συριακό Κουρδιστάν) έχει καταφέρει να οργανώσει συλλογικά την κοινωνία, προστατεύοντάς την από τον πόλεμο και δημιουργώντας τη δική τους Δ.Α., ακόμη δεν έχουν και πολύ καλές σχέσεις με το KDP.
Το ΡΚΚ και το PYD είναι ένθερμοι υποστηρικτές των αλλαγών που λαμβάνουν χώρα στο συριακό Κουρδιστάν. Όμως, αυτό σίγουρα δεν είναι επωφελές για την Τουρκία ή για τη KRG, οι οποίες και παραμένουν εξαιρετικά κοντά μεταξύ τους.

Το παραπάνω είναι μια εξήγηση ως προς το γιατί το KDP στο ιρακινό Κουρδιστάν είναι δυσαρεστημένο με αυτά που συμβαίνουν στο δυτικό Κουρδιστάν και αντιτίθενται τόσο στη Δ.Α. και το Tev Dem. Το KDP κοιτάζει τα όσα συνέβησαν εκεί ως μια μεγάλη επιχείρηση, η οποία είτε δεν πρέπει να λειτουργήσει καθόλου, είτε το KDP πρέπει να έχει το μεγαλύτερο μερίδιο. Το KDP εξακολουθεί να βοηθά μερικούς κούρδους στο δυτικό Κουρδιστάν οικονομικά και εκπαιδεύοντας τους στα όπλα, σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει παραστρατιωτικές ομάδες για μερικά από τα πολιτικά κόμματα, προκειμένου να αποσταθεροποιήσουν την περιοχή και τα σχέδιά της. Η Πατριωτική Συνέλευση του Κουρδιστάν στη Συρία, που έχει συσταθεί από τα δώδεκα πολιτικά κόμματα που αναφέρθηκαν πριν, είναι πολύ κοντά στο KDP.

Η συνάντησή μας με τα κόμματα της αντιπολίτευσης στο Tev-Dem κράτησε για πάνω από δύο ώρες και υπήρχαν εκπρόσωποι σχεδόν από όλα τα κόμματα. Ξεκινήσαμε ρωτώντας τους πώς αντιμετωπίζουν το PYD, την Δ.Α. και τo Tev-Dem. Αν έχουν ελευθερία; Εάν κάποιο από τα μέλη ή τους υποστηρικτές τους είχαν συλληφθεί από τη PDU και την WDU; Εάν έχουν την ελευθερία να οργανωθούν, να αναπτύξουν και να οργανώσουν άλλες δραστηριότητες; Καθώς και πολλά περισσότερα ερωτήματα που τέθηκαν. Η απάντηση σε κάθε ερώτηση ήταν θετική. Δεν έγιναν συλλήψεις, δεν υπάρχουν περιορισμοί στην ελευθερία ή την οργάνωση διαδηλώσεων. Αλλά όλοι τους μοιράζονται την άποψη πως δεν θέλουν να λάβουν μέρος στο Δ.Α.

Έχουν κατά κύριο λόγο τρεις διαφορές με το PYD και τη Δ.Α. Πιστεύουν ότι το PYD και το Tev-Dem έχουν προδώσει τον κουρδικό λαό. Για λόγους όπως το γεγονός πως μισό από το al-Hasakah είναι υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης και ότι οι δυνάμεις της κυβέρνησης είναι ακόμη στην πόλη του Qamishli, αν και οι ίδιοι παραδέχθηκαν ότι αυτές οι δυνάμεις είναι αναποτελεσματικές και ελέγχουν μόνο ένα μικρό ποσοστό της γης. Η άποψή τους είναι ότι αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα και πως το PYD και το Tev-Dem έκαναν ένα άσχημο συμβιβασμό με το συριακό καθεστώς.

Τους είπαμε ότι θα πρέπει να σκεφτούν ότι το PYD και η πολιτική του Tev-Dem είναι η πολιτική του “δεν υπάρχει ειρήνη, ούτε και πόλεμος” έτσι ώστε να εξισορροπήσει την κατάσταση, η οποία έχει υπάρξει επιτυχής μέχρι τώρα προς όφελος όλων στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης και εξαιτίας των λόγων που ήδη αναφέρθηκαν παραπάνω. Τους είπαμε επίσης ότι θα πρέπει να γνωρίζουν καλύτερα από εμάς ότι ο διωγμός του στρατού του Άσαντ και από τις δύο πόλεις είναι κάτι σχετικά εύκολο για το PYD χωρίς να χρειαστεί να θυσιαστούν πολλοί μαχητές τους, αλλά τι θα συμβεί μετά από αυτό;!! Εμείς τους είπαμε ότι ξέρουμε ότι ο Άσαντ δεν θέλει να εγκαταλείψει το al-Hasakah και, ως εκ τούτου, ο πόλεμος θα ξεκινήσει και πάλι με δολοφονίες, διώξεις, βομβαρδισμούς και καταστροφή πόλεων και χωριών. Επίσης, αυτό ανοίγει την πόρτα για την ΙSIS και το al-Nusra να ξεκινήσουν μια επίθεση σε όλες αυτές τις περιοχές. Ενώ θα υπήρχε επίσης το ενδεχόμενο μιας γενικευμένης σύρραξης μεταξύ του στρατού του Άσαντ, του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (Free Syrian Army) και των υπόλοιπων τρομοκρατικών οργανώσεων στην περιοχή, που θα είχε ως συνέπεια να χαθεί ότι έχει επιτευχθεί μέχρι τώρα. Πράγμα για το οποίο δεν είχαν καμία απάντηση.

Αυτά τα κόμματα δεν θέλουν να ενταχθούν στην Δ.Α. και η επόμενη εκλογή αυτού του σώματος θα λάβει χώρα σε λίγους μήνες, αν η κατάσταση παραμένει η ίδια. Οι λόγοι τους γι αυτή την στάση είναι, πρώτον, ότι κατηγορούν το PYD πως συνεργάστηκε με το καθεστώς, χωρίς να έχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν αυτή την κατηγορία. Δεύτερον, υποστηρίζουν πως οι επόμενες εκλογές δεν θα είναι μια ελεύθερη εκλογή αφού το PYD δεν είναι ένα δημοκρατικό κόμμα, αλλά ένα γραφειοκρατικό κόμμα. Αλλά γνωρίζουμε ότι το PYD έχει σχεδόν τους ίδιους αριθμούς και θέσεις όπως και κάθε άλλο μέρος στη Δ.Α. οπότε η δήλωση είναι λανθασμένη. Τους είπαμε ότι αν πιστεύουν στην εκλογική διαδικασία θα πρέπει να συμμετέχουν, αν θέλουν να δουν μια διοίκηση με περισσότερη δημοκρατία και λιγότερη γραφειοκρατία. Ενώ αυτοί με την σειρά τους είπαν ότι το PYD είχε αποσυρθεί από το κουρδικό Εθνικό Συνέδριο του KRG, το οποίο έλαβε χώρα το περασμένο έτος στην πόλη Irbil, και είχε ως κύριο θέμα το κουρδικό ζήτημα. Αλλά όταν αργότερα ελέγξαμε αυτόν τον ισχυρισμό με τους ανθρώπους στο PYD και το Tev-Dem, μας είπαν ότι έχουν στοιχεία για ένα έγγραφο που δείχνει ότι δεσμεύονται σε αυτή την συμφωνία (σχετικά με την συμμετοχή τους στο συνέδριο και την ενασχόληση τους με το θέμα), ενώ η αντιπολίτευση δεν δεσμεύτηκε.

Επίσης τα κόμματα της αντιπολίτευσης θέλουν να δημιουργήσουν το δικό τους στρατό, πράγμα που δεν επιτρέπεται από το PYD. Όταν αναφέραμε αυτό το θέμα στο PYD και το Tev-Dem μας είπαν ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα μπορούσαν να έχουν τους δικούς τους μαχητές, αλλά θα πρέπει να είναι υπό τον έλεγχο των μονάδων του WDU και του PDU. Μας είπαν πως η κατάσταση είναι πολύ ευαίσθητη και πολύ τεταμένη, και μπορεί να προκαλέσει εσωτερικές μάχες και ότι αυτό αποτελεί ένα μεγάλο φόβο για τους ίδιους, με αποτέλεσμα να μην τους δίνεται η πολυτέλεια να επιτρέψουν κάτι τέτοιο να συμβεί. Το PYD είπε πως απλά δεν θέλει την ίδια αποτυχία να επαναληφθεί στο δυτικό Κουρδιστάν, αναφερόμενο στο πείραμα του ιρακινού Κουρδιστάν στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, το οποίο διήρκεσε μέχρι το τέλος του αιώνα, όπου και υπήρχαν τόσες πολλές μάχες μεταξύ των διαφόρων κουρδικών οργανώσεων καθ’ολη την διάρκεια του. Στο τέλος, το PYD και το Tev-Dem μας ζήτησε να επιστρέψουμε στα κόμματα της αντιπολίτευσης έχοντας την εξουσιοδότηση να τους προσφέρουμε, για λογαριασμό του PYD και του Tev-Dem, οτιδήποτε θεωρούσαν πως στερούνταν εκτός από την δημιουργία στρατιωτικών δυνάμεων υπό τον δικό τους έλεγχο.

Λίγες μέρες αργότερα είχαμε μια άλλη συνάντηση που κράτησε σχεδόν τρεις ώρες στην πόλη Qamishli με τους επικεφαλείς τριών κουρδικών κομμάτων: του Δημοκρατικού Κόμματος του Κουρδιστάν της Συρίας (KDPS – Partiya Demokrat ένα Kurdistanê Li Sûriyê), του Κόμματος Δημοκρατικής Ισότητας στη Συρία (Partiya Wekhevî ya Demokrat Kurdi Li Sûriyê) και του κουρδικού Πατριωτικού Κόμματος της Δημοκρατίας στη Συρία. Στη συνάντηση μας επανέλαβαν περισσότερο ή λιγότερο τα λόγια των συναδέλφων τους, κοινώς την άρνηση τους να ενωθούν με τη Δ.Α. και το Tev-Dem και να αναπτύξουν την κουρδική κοινωνία. Είχαμε μια μακρά συζήτηση μαζί τους, προσπαθώντας να τους πείσουμε ότι, αν ήθελαν το κουρδικό ζήτημα να επιλυθεί, έχοντας μια ισχυρή δύναμη στη χώρα και αποφεύγοντας τον πόλεμο, τότε θα πρέπει να είναι ανεξάρτητοι από τη KRG και το KDP και θα πρέπει να δουλέψουν για το συμφέρον του λαού του δυτικού Κουρδιστάν. Την περισσότερη ώρα οι ίδιοι παρέμεναν σιωπηλοί και δεν είχαν καμία απάντηση στις προτάσεις μας.

Λίγες μέρες αργότερα, συναντηθήκαμε επίσης με εκπρόσωπους από διάφορα χριστιανικά πολιτικά κόμματα και τον Οργανισμού Χριστιανικής Νεολαίας στο Qamishli. Κανένα από αυτά τα κόμματα δεν έχουν προσχωρήσει στη Δ.Α. ή στο Tev-Dem για τους δικούς τους λόγους, αλλά παραδέχθηκαν ότι οι σχέσεις τους με τη Δ.Α. και το Tev-Dem είναι πολύ καλές και δεν έχουν κάποιο πρόβλημα με τις πολιτικές τους. Επίσης, αναγνωρίζουν το γεγονός πως η ασφάλειά τους, καθώς και η προστασία από το συριακό στρατό και τις τρομοκρατικές ομάδες οφείλεται στις δυνάμεις του WDU και του PDU που θυσίασαν τη ζωή τους για την επίτευξη όλων των παραπάνω για όλους στην περιοχή. Ωστόσο, οι άνθρωποι από τον Οργανισμό Χριστιανικής Νεολαίας στο Qamishli δεν ήταν ευχαριστημένοι με τη Δ.Α. και το Tev-Dem. Αναφερόμενοι στην μη αρκετή παροχή ηλεκτρικής ενέργειας και στο γεγονός πως δεν υπάρχουν πολλά πράγματα για την νεολαία που να μπορεί να κάνει ή να εμπλακεί στη πόλη. Εξαιτίας αυτού είπαν ότι θα αναζητήσουν μια εναλλακτική λύση από τη Δ.Α. και το Tev-Dem, έτσι ώστε, εάν η κατάσταση παραμείνει ίδια, τότε δεν θα έχουν άλλη επιλογή από το να μεταναστεύσουν στην Ευρώπη. Ο επικεφαλής ενός από τα πολιτικά κόμματα που ήταν παρόντα στη συνεδρίαση απάντησε σε αυτούς λέγοντας “Τι είναι αυτά που λες, παιδί μου; Είμαστε στη μέση ενός πολέμου, μπορείτε να δείτε τι συνέβη στις υπόλοιπες κύριες πόλεις στη Συρία; Μπορείτε να δείτε πόσες γυναίκες, άνδρες, ηλικιωμένοι και παιδιά χάνουν τη ζωή τους καθημερινά; !!! Υπάρχει ένα ζήτημα το οποίο είναι πολύ σημαντικό στη ζωή. Η ηλεκτροδότηση στη παρούσα φάση δεν είναι το πρωτεύουν ζήτημα, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε άλλα μέσα αντ ‘αυτού. Αυτό που είναι σημαντικό τώρα είναι το να μπορεί να κάθεται κανείς στο σπίτι του χωρίς το φόβο πως θα χάσει τη ζωή του, να μπορούμε να αφήσουμε τα παιδιά μας στους δρόμους να παίζουν χωρίς να φοβόμαστε πως θα τα απαγάγουν ή θα σκοτωθούν. Να μπορούμε να πάμε στις δουλείες μας, χωρίς κανείς να μας περιορίζει, χωρίς να έχουμε κάποιον να μας επιτίθεται ή να μας προσβάλλει …. θέλουμε ειρήνη, ελευθερία, και κοινωνική δικαιοσύνη …… “. Τα μέλη των άλλων πολιτικών κομμάτων συμφώνησαν και αναγνώρισαν με την σειρά τους τα παραπάνω.

Πριν αφήσουμε την περιοχή αποφασίσαμε να μιλήσουμε με τους καταστηματάρχες, τους επιχειρηματίες, όσους είχαν έναν πάγκο στην αγορά και τους απλούς ανθρώπους να ακούσουμε τις απόψεις τους, οι οποίες ήταν πολύ σημαντικές για εμάς. Όλοι φαίνονταν να έχουν μια πολύ θετική άποψη και γνώμη για τη Δ.Α. και το Tev-Dem. Ήταν χαρούμενοι για την ύπαρξη της ειρήνης, της ασφάλειας και της ελευθερίας και της δική τους επιχείρησης, χωρίς οποιαδήποτε παρέμβαση από κάποιο κόμμα ή πλευρά.

Η αισχρή και ντροπιαστική Τάφρος

Πέρυσι η KRG και η ιρακινή κυβέρνηση συμφώνησαν, υποτίθεται για λόγους ασφαλείας, να σκάψουν μια τάφρο 35 χιλιομέτρων, πάνω από δύο μέτρα βάθους και περίπου δύο μέτρα πλάτους, στα ιρακινοσυριακά σύνορα του Κουρδιστάν. Η τάφρος χωρίζει την Αl Jazera στο δυτικό Κουρδιστάν από το ιρακινό Κουρδιστάν στο νότο. Ο ποταμός Τίγρης καλύπτει πέντε χιλιόμετρα από αυτά τα σύνορα, έτσι ώστε να μην υπάρχει ανάγκη για ένα ρήγμα εκεί. Τα επόμενα δώδεκα χιλιόμετρα κατασκευάστηκαν από την KRG, με τα υπόλοιπα δεκαοκτώ χιλιόμετρα να χτίζονται από την ιρακινή κυβέρνηση.

Τόσο η KRG όσο και η ιρακινή κυβέρνηση ισχυρίζονται πως η τάφρος ήταν ένα αναγκαίο μέτρο, λόγω των φόβων για την ειρήνη και την ασφάλεια στις περιοχές του Ιράκ, καθώς και της περιοχή του Κουρδιστάν. Αλλά υπάρχουν αρκετές ερωτήσεις σχετικά με αυτούς τους φόβους τις οποίες και υποβάλουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Τι φοβούνται; Από ποιον; Από το ISIS; Είναι αδύνατο ομάδες όπως το ISIS να εισβάλουν στο Ιράκ ή στη KRG μέσω του τμήματος της Συρίας, μιας και αυτό προστατεύεται από τις δυνάμεις της PDU και της WDU και επίσης η Al Jazera έχει εκκαθαριστεί από τις δυνάμεις του ISIS εντελώς. Ωστόσο, η πλειοψηφία του κουρδικού λαού γνωρίζει ότι υπάρχουν δύο λόγοι για το σκάψιμο της τάφρου. Ο πρώτος, είναι η παρεμπόδιση των σύριων που εγκαταλείπουν τον πόλεμο να φτάσουν στο ιρακινό Κουρδιστάν. Επίσης, ο επικεφαλής του KRG, Μασούντ Μπαρζανί, όπως εξηγήθηκε παραπάνω, ανησυχεί για το ΡΚΚ και το PYD και ως εκ τούτου ο ίδιος και η KRG θέλουν να σταματήσουν αυτούς ή οποιονδήποτε άλλο από τη Δ.Α. να εισέλθουν στο δικό τους τμήμα του Κουρδιστάν. Δεύτερον, η τάφρος θα αυξήσει την αποτελεσματικότητα των κυρώσεων που χρησιμοποιούνται κατά του δυτικού Κουρδιστάν έτσι ώστε   να καταφέρουν να ασκήσουν τη μεγαλύτερη δυνατή πίεση που μπορούν και το δυτικό Κουρδιστάν να ενδώσει στους όρους της KRG. Ωστόσο, μεταξύ της επιλογής της παράδοσης και της πείνας για τους κούρδους του συριακού Κουρδιστάν, έχω την αίσθηση ότι μάλλον θα επιλέξουν την πείνα. Αυτός είναι ο λόγος που η πλειοψηφία των κούρδων, όπου και αν ζουν, ονομάζουν την τάφρο ως “αισχρή τάφρο”…

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αυτές οι κυρώσεις έχουν παραλύσει τη ζωή των κούρδων στη Al Jazera, όπου οι άνθρωποι αυτή την στιγμή έχουν βασικές ελλείψεις σχεδόν στα πάντα, συμπεριλαμβανομένης του ιατρικού εξοπλισμού, των χρημάτων, των γιατρών, νοσοκόμων, εκπαιδευτικών, τεχνικών και ειδικών στις βιομηχανικές περιοχές, ιδιαίτερα στα κοιτάσματα πετρελαίου και στα συστήματα διύλισης που χρειάζεται να λειτουργήσουν. Στην Αλ Jazera, υπάρχουν χιλιάδες τόνοι σιταριού, που οι κάτοικοι είναι διατεθειμένοι με μεγάλη χαρά να πωλήσουν για $ 200 έως $ 250 τον τόνο στην ιρακινή κυβέρνηση, την στιγμή που αυτή πληρώνει $ 600 έως $ 700 για κάθε τόνο σιταριού αλλού. Υπάρχουν άνθρωποι στο δυτικό Κουρδιστάν, οι οποίοι δεν καταλαβαίνουν γιατί η KRG, ως μια κουρδική κυβέρνηση αυτοδιοίκησης, και ο πρόεδρος της Μασούντ Μπαρζανί, (ο οποίος αποκαλεί τον εαυτό του ένα μεγάλο κούρδο ηγέτη) θέλουν να λιμοκτονήσουν τους δικούς τους ανθρώπους σε ένα άλλο μέρος του Κουρδιστάν.

Στο Qamishli, το Tev-Dem κάλεσε μια μεγάλη ειρηνική διαδήλωση το Σάββατο 9 Μάη του 2014. Μερικές χιλιάδες άτομα πήραν μέρος και εναντιώθηκαν σε εκείνους που έσκαψαν αυτή την αισχρή τάφρο. Υπήρχαν πολλές δυναμικές ομιλίες από διαφορετικούς ανθρώπους και οργανώσεις, όπως το Σπίτι του Λαού και πολλές άλλες ομάδες και επιτροπές. Καμία από τις ομιλίες τους δεν δημιούργησε περισσότερη ένταση στις διαφορετικές ομάδες που συμμετείχαν. Οι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν κυρίως στην βάση της αδελφότητας, των καλών σχέσεων και της συνεργασίας μεταξύ των δύο πλευρών των συνόρων, με σκοπό τη συμφιλίωση μεταξύ όλων των διαφορετικών πλευρών και την ειρήνη και την ελευθερία στις ομιλίες τους. Στο τέλος έγινε μια μεγάλη ανοικτή γιορτή στο δρόμο, με τους ανθρώπους να χορεύουν και να τραγουδούν γεμάτοι χαρά.

Προσδοκίες και Φόβοι

Είναι πολύ δύσκολο να γνωρίζουμε ποια κατεύθυνση θα πάρει το μαζικό κίνημα των λαού του δυτικού Κουρδιστάν, αλλά αυτό δεν μας περιορίζει από το να έχουμε προσδοκίες και να αναλύουμε τους βασικούς παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν την κατεύθυνση αυτού του κινήματος και το μέλλον του. Η ολοκληρωτική νίκη ή ήττα αυτού του μεγάλου εγχειρήματος/πειράματος της περιοχής, τουλάχιστον για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, εξαρτάται από τόσους πολλούς παράγοντες που μπορούν να διαιρεθούν σε εσωτερικούς (εσωτερικά ζητήματα και προβλήματα μέσα στο ίδιο το κίνημα και με την KRG) και εξωτερικούς παράγοντες.
Ωστόσο, ότι και αν συμβεί στο τέλος θα πρέπει να το δεχτούμε, αλλά αυτό που είναι σημαντικό είναι: η αντίσταση, η μη παραίτηση, η εμπιστοσύνη και η πίστη στην πραγματοποίηση των αλλαγών. Απορρίπτοντας το παρόν σύστημα και αρπάζοντας τις ευκαιρίες που γεννιούνται, αυτό είναι το πιο σημαντικό, κατά τη γνώμη μου, από την προσωρινή νίκη, γιατί όλα αυτά είναι τα βασικά σημεία που απαιτούνται για την επίτευξη του τελικού στόχου.

Οι Εξωτερικοί Παράγοντες

Η κατεύθυνση του πολέμου και ο συσχετισμός δυνάμεων εντός της Συρίας

Ήταν αρκετά σαφές στην αρχή της εξέγερσης του λαού στη Συρία, ότι αν ο λαός της Συρίας επρόκειτο να επωφεληθεί από αυτή την εξέγερση, τότε η αναμενόμενη πτώση του καθεστώτος Άσαντ δεν θα χρειαστεί πολύ καιρό για να συμβεί, όταν οι άνθρωποι είναι ενωμένοι και έχουν μεγάλη υποστήριξη τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας. Ωστόσο, μετά από λίγο, οι τρομοκρατικές ομάδες άρχισαν να αναμειγνύονται και να αλλάζουν την κατεύθυνση της εξέγερσης του λαού, όπως όλοι είδαμε και εξακολουθούμε να βλέπουμε μέσω των ΜΜΕ. Αυτό συνέβη επειδή ο Άσαντ ήταν αρκετά έξυπνος ώστε να εφαρμόσει μια σειρά από πολιτικές που επηρεάζουν άμεσα την κατεύθυνση της εξέγερσης του λαού και ισχυροποιούν το καθεστώς.

Πρώτον, απέσυρε όλες τις δυνάμεις του στις τρεις κουρδικές περιοχές/ καντόνια της Afrin, Kobany και Al Jazera, εκτός από μερικές χιλιάδες στην περιοχή Al Jazeera, όπως εξήγησα προηγουμένως. Προφανώς, σημαντικό ρόλο στην απόσυρση των στρατευμάτων έπαιξε η πίεση από τους κούρδους διαδηλωτές.
Δεύτερον, άνοιξε τα σύνορα της Συρίας στις τρομοκρατικές οργανώσεις έτσι ώστε αυτές να κάνουν ότι θέλουν. Όλοι γνωρίζουμε πλέον το τι συνέβη τότε. Με τον τρόπο αυτό, ο Άσαντ κατάφερε να αποδυναμώσει και να απομονώσει τους διαδηλωτές που εναντιωνόντουσαν στο καθεστώς του και έστειλε επίσης ένα μήνυμα προς τη λεγόμενη “διεθνή κοινότητα”, λέγοντας τους ότι δεν υπήρχε εναλλακτική λύση για τον ίδιο και το καθεστώς του, εκτός από τις τρομοκρατικές ομάδες. Μήπως οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, οι δυτικές χώρες και ο υπόλοιπος κόσμος θα ήθελαν πραγματικά κάτι τέτοιο; Φυσικά, σε κάποιο βαθμό, η απάντηση είναι όχι. Όλα εξαρτώνται από τα συμφέροντά τους. Οι παραπάνω πολιτικές έχουν δουλέψει πολύ καλά και άλλαξαν την κατεύθυνση της μάχης εντελώς.

Έτσι, υπήρχε η δυνατότητα ο Άσαντ να παραμείνει στην εξουσία, τουλάχιστον για ένα μικρό χρονικό διάστημα μετά από διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ, τον ΟΗΕ, το Ηνωμένο Βασίλειο και των πρακτόρων τους μέχρι τις επόμενες εκλογές. Σε αυτή την περίπτωση, θα μπορούσε να έχει πάρει ένα μάθημα και να αλλάξει την πολιτική του απέναντι στον κουρδικό λαό, αλλά υπό τους δικούς του όρους και προϋποθέσεις και όχι με τον τρόπο που ο κουρδικός λαός θέλει.
Αν ο Άσαντ είχε ηττηθεί στον πόλεμο κατά των τρομοκρατικών ομάδων, με την υποστήριξη των ΗΠΑ, του ηνωμένου βασιλείου, της ΕΕ και της «διεθνούς κοινότητας», και ερχόντουσαν αυτές οι ομάδες στην εξουσία, σίγουρα δεν θα υπήρχε οποιοδήποτε μέλλον είτε για τη Δ.Α. ή το Tev Dem . Αν οι σύγχρονες δυνάμεις, όπως τα κόμματα ή οργανώσεις που απαρτίζουν το Ελεύθερο Συριακό Στρατό (FSA), δεν καταφέρουν να ανέλθουν στην εξουσία, τότε ο κουρδικός λαός θα βρεθεί σε δυσχερή θέση μιας και οι τρομοκρατικές ομάδες δεν έχουν απολύτως καμία θετική άποψη για το κουρδικό ζήτημα. Φυσικά, υπάρχουν και άλλοι πιθανοί τρόποι για τον τερματισμό της εξουσίας του Άσαντ συμπεριλαμβανομένων των δολοφονιών ή μέσω ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος …

O ρόλος και η επιρροή των γειτονικών χωρών της περιοχής

Ήταν πολύ σαφές ότι οι απλοί άνθρωποι στη Συρία ξεκίνησαν την εξέγερση λόγω της υφιστάμενης καταστολής, καταπίεσης, της έλλειψης ελευθερίας και κοινωνικής δικαιοσύνης, της διαφθοράς, των διακρίσεων, της απουσίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τις μη αναγνώρισης των δικαιωμάτων των εθνικών μειονοτήτων, όπως των κούρδων, του λαού του Τουρκμενιστάν και άλλων. Η ζωή για την πλειοψηφία των ανθρώπων ήταν πραγματικά εξαθλιωτική, με πολύ χαμηλά εισοδήματα, ενώ το κόστος ζωής αυξάνεται συνεχώς, με αρκετούς άστεγους ανθρώπους, καθώς και με μια πολύ υψηλή ανεργία όλα τα παραπάνω πυροδότησαν την “Αραβική Άνοιξη”.

Ωστόσο, οι διαμαρτυρίες, οι διαδηλώσεις και η εξέγερση έχουν εκτραπεί από τους γειτονικούς ηγέτες σε έναν πόλεμο μεσολάβησης μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ και της Τουρκίας με την υποστήριξη των ΗΠΑ και των δυτικών χωρών από τη μια πλευρά και το καθεστώς Άσαντ, το Ιράν και τη Χεζμπολά από την άλλη. Η ιρακινή κυβέρνηση δεν έχει ανακοινώσει την υποστήριξή της στο καθεστώς του Άσαντ, αλλά ήθελε και εξακολουθεί να θέλει ο Άσαντ να παραμείνει στην εξουσία, λόγω της στενής σχέσης μεταξύ σιιτών και αλεβίτων και επίσης, επειδή το Ιράν είναι ο στενότερος σύμμαχος του Ιράκ, ενώ το Ιράν είναι στενά συνδεδεμένο με τη Συρία. Και από εκεί και πέρα υπάρχει και η στάση της KRG ως προς αυτό που συμβαίνει στη Συρία, λόγω της σχεδόν ταύτισης απόψεων της KRG και ιδιαίτερα του προέδρου της Μασούντ Μπαρζανί, με την Τουρκία. Ανακοίνωσαν, από την αρχή, την υποστήριξή τους στη συριακή αντιπολίτευση στο καθεστώς του Άσαντ. Πρέπει να σημειώσουμε εδώ τα “δυο μέτρα και σταθμά” και την υποκρισία της KRG, όπου από την μια είναι εναντίον του Άσαντ και υποστηρίζουν την αντιπολίτευση, αλλά από την άλλη είναι κατά των κούρδων της Συρίας και του λαϊκού μαζικού κινήματος τους, το οποίο είναι μια από τις κύριες δυνάμεις εναντίον του Άσαντ.

Προφανώς κάθε μια από αυτές τις χώρες επηρεάζουν την κατάσταση καθώς μερικοί από αυτούς υποστηρίζουν το καθεστώς Άσαντ και άλλοι υποστηρίζουν την συριακή αντιπολίτευση. Αυτό που είναι σημαντικό εδώ είναι να αναφέρουμε το γεγονός ότι καμία από αυτές τις χώρες είναι φίλοι ή έστω κοντά στο κουρδικό έθνος, σε οποιοδήποτε μέρος του Κουρδιστάν, είτε το συριακό Κουρδιστάν ή του Ιράκ, του Ιράν ή του τουρκικού Κουρδιστάν. Ποτέ δεν είχαν μια θετική άποψη για το κουρδικό ζήτημα και ποτέ, πραγματικά, δεν θέλησαν να επιλύσουν αυτό το ζήτημα, αλλά είχαν μια θετική άποψη για τα κουρδικά εθνικιστικά πολιτικά κόμματα, όταν αυτά εργάζονται και αγωνίζονται προς το συμφέρον τους.

Ο ρόλος της Κίνας και της Ρωσίας

Παρά το γεγονός ότι η Ρωσία δεν είναι τόσο μεγάλη και ισχυρή όσο ήταν κάποτε, εξακολουθεί να ανταγωνίζεται τις ΗΠΑ και τις δυτικές χώρες σε δύναμη, με σκοπό να ικανοποιήσει τα διάφορα συμφέροντά της. Δεν αποτελεί έκπληξη που βλέπουμε τώρα ότι η Ρωσία δεν μπορεί να καταλήξει σε συμφωνία με τη Δύση σχετικά με το καθεστώς του Άσαντ. Υπάρχει, επίσης, το γεγονός ότι η Συρία, ακόμα και όταν ο πατέρας του Άσαντ ήταν στην εξουσία, ήταν πάντα στο σοβιετικό στρατόπεδο. Ενώ επίσης η Ρωσία έχει πολύ καλές σχέσεις με το Ιράν, το οποίο είναι ο κύριος σύμμαχος της Συρίας.

Όσον αφορά την Κίνα, έχει και αυτή τα δικά της συμφέροντα στην περιοχή, ειδικά στο Ιράν. Ως εκ τούτου, η Κίνα προσπαθεί να προστατεύσει τα συμφέροντά της, δεδομένου ότι δεν είναι προς όφελός της να δει το καθεστώς Άσαντ να πέφτει, διότι ξέρει ότι μετά θα ακολουθήσει το Ιράν. Έτσι, τα συμφέροντα και η υποστήριξη της Συρίας από την Ρωσία και την Κίνα κάνουν τον πόλεμο να διαρκεί περισσότερο από το αναμενόμενο. Από τα παραπάνω, μπορούμε να δούμε πώς δύο ισχυρές χώρες θα αντιμετώπιζαν το κουρδικό ζήτημα στη Συρία, ειδικά την Δ.Α. και το Tev-Dem. Κατά τη γνώμη μου, οι επιχειρήσεις και τα κέρδη θα καθορίσουν τελικά το κατά πόσον θα υποστηρίξουν τον κουρδικό λαό στο μέλλον.

Προς το παρόν, δεν υπάρχει καμία υποστήριξη στην Δ.A και το Tev-Dem από την Κίνα, τη Ρωσία ή από τις χώρες των ΗΠΑ και της δύσης, ενώ οι κούρδοι στη Συρία είναι η κύρια αντιπολίτευση και πολεμούν κατά των τρομοκρατικών δυνάμεων όπως το ISIS, μέσα από τις δυνάμεις της PDU και της WDU. Αυτές οι μονάδες αγωνίζονται συνεχώς ενάντια σε αυτές τις τρομοκρατικές ομάδες στις κουρδικές περιοχές της Αl Jazera και Kobani.
Μπορούμε να δούμε εδώ την υποκρισία των ΗΠΑ, των δυτικών χωρών και των υπόλοιπων εμπλεκόμενων. Ξεκίνησαν έναν πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, ενώ ο κουρδικός λαός στη Συρία αγωνίζεται σοβαρά ενάντια στις τρομοκρατικές οργανώσεις, αλλά οι παραπάνω χώρες δεν υποστηρίζουν τους κούρδους στον αγώνα τους. Οι κυριότεροι λόγοι γι αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι οι εξείς:

  1. Ο αγώνας τους ενάντια στην τρομοκρατία δεν είναι αληθινός, αφού οι ίδιοι ή οι σύμμαχοι τους είναι αυτοί που δημιούργησαν και υποστηρίζουν τις τρομοκρατικές ομάδες.
  2. Πολεμούν τους ανθρώπους που ασπάζονται το Ισλάμ, αντί για την ίδια τη θρησκεία και το ιερό της βιβλίο το κοράνι.
  3. Μπορεί στο μέλλον να χρειαστούν ξανά αυτές τις οργανώσεις.
  4. Δεν θέλουν να αλλάξουν ή να επανεξετάσουν την εξωτερική πολιτική τους.
  5. Οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο υποστηρίζουν, οικονομικά και ηθικά, όλες τις αντιδραστικές θρησκείες με το πρόσχημα των ίσων ευκαιριών, της ελευθερίας και της αναγνώρισης των διαφορετικών πολιτισμών. Πράγμα που αναιρείται μόνο και μόνο από τα περισσότερα από εκατό δικαστήρια ισλαμιστών στο Ηνωμένο Βασίλειο.
  6. Το βασικό θέμα είναι ότι το μαζικό δημοκρατικό κίνημα του συριακού Κουρδιστάν, συμπεριλαμβανομένου της Δ.Α., δεν δημιουργεί κάποια θρησκευτική ή εθνικιστική ή φιλελεύθερη εξουσία. Ξέρουν ότι οι άνθρωποι σε αυτό το μέρος του κόσμου έχουν δημιουργήσει μια εξουσία του λαού και έχουν αποδείξει ότι μπορούν να οργανώνονται μέσω της άμεσης δημοκρατίας, χωρίς κυβέρνηση και χωρίς την υποστήριξη από τις ΗΠΑ, τις χώρες της δύσης και των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, όπως το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα και CBE (Κεντρική Τράπεζα της Ευρώπης).

Οι Εσωτερικοί Παράγοντες

Με τον όρο “εσωτερικοί παράγοντες”, αναφέρομαι σε οτιδήποτε μπορεί να συμβεί εντός του ίδιου του δυτικού Κουρδιστάν, το οποίο συμπεριλαμβάνει τα ακόλουθα:

Έναν εμφύλιο πόλεμο μεταξύ του κουρδικού λαού. Εδώ δεν εννοώ μόνο έναν πόλεμο μεταξύ των πολιτικών κομμάτων στο εσωτερικό του δυτικού Κουρδιστάν, αλλά έναν πόλεμο μεταξύ της KRG στο ιρακινό Κουρδιστάν και των δυνάμεις της PDU, WDU και του ΡΚΚ. Υπάρχει μια πολύ στενή σχέση μεταξύ του ΡΚΚ και PYD που βρίσκονται πίσω από αυτό το πείραμα στο δυτικό Κουρδιστάν, στο οποίο παρείχαν την υποστήριξη τους. Ανέφερα προηγουμένως ότι υπήρξε μια ιστορία αιματοχυσίας μεταξύ του ΡΚΚ και του KDP και επίσης μια οξεία διαφορά μεταξύ τους πάνω στο θέμα της κουρδικής ηγεσίας.

Ωστόσο, εδώ και κάποιο καιρό ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν, στα τελευταία βιβλία και μηνύματα του, έχει καταγγείλει και απορρίψει το κράτος και την εξουσία. Αλλά μέχρι τώρα δεν έχω ακούσει ότι έχει απορρίψει τη δική του εξουσία και ότι έχει αποτρέψει τους ανθρώπους, που εργάζονται σκληρά για να του δώσουν μια ιερή θέση, να τον αποκαλούν “μεγάλο ηγέτη”. Η στάση του Οτσαλάν δεν μπορεί να είναι σωστή, εκτός αν ο ίδιος απορρίπτει επίσης τη δική του εξουσία και την ηγεσία του. Αυτή τη στιγμή η κατάσταση επιδεινώνεται και η σχέση του KRG με το PYD και ΡΚΚ χειροτερεύει επίσης, οπότε υπάρχει η πιθανότητα μιας μεταξύ τους πολεμικής διαμάχης, κυρίως επειδή η KRG βρίσκεται διαρκώς όλο και πιο κοντά στις θέσεις της Τουρκίας. Μόλις αυτός ο πόλεμος ξεκινήσει, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ISIS και οι υπόλοιπες δυνάμεις θα ταχθούν με το μέρος της KRG και της Τουρκίας. Ο μόνος τρόπος για να σταματήσει αυτό που συμβαίνει είναι μέσα από μαζικές διαμαρτυρίες, διαδηλώσεις και μαζικές καταλήψεις στο ιρακινό Κουρδιστάν και από τους φίλους του κουρδικού λαού της Συρίας σε άλλες περιοχές.

Αποδυνάμωση του TevDem

Όπως εξηγήθηκε παραπάνω, το Tev-Dem δημιούργησε αυτές τις δομές στο συριακό Κουρδιστάν, με τις ομάδες, επιτροπές, κομμούνες καθώς και τη Βουλή του Λαού που είναι η ψυχή και το μυαλό του μαζικού κινήματος. Ενώ επίσης το Tev-Dem έπαιξε καθοριστικό ρόλο και στη δημιουργία της Δ.Α. Σε γενικές γραμμές, είναι η ύπαρξη του Tev-Dem που κάνει τη διαφορά και επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό το τι μπορεί να συμβεί εκεί, το οποίο μπορεί να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για την υπόλοιπη περιοχή. Είναι δύσκολο για μένα να δω την ισορροπία μεταξύ της δύναμης του Tev-Dem και της Δ.Α, στο μέλλον. Έχω την εντύπωση ότι όσο αυξάνεται η δύναμη της Δ.Α. τόσο μειώνεται η δύναμη του Tev-Dem, ενώ επίσης το αντίθετο θα μπορούσε να συμβεί επίσης.
Έχω θίξει αυτό το συγκεκριμένο θέμα με τους συντρόφους του Tev-Dem, οι οποίοι διαφωνούσαν μαζί μου, καθώς πιστεύουν ότι όσο πιο ισχυρή γίνεται η Δ.Α., τόσο πιο ισχυρό θα γίνεται και το Tev-Dem. Ο λόγος τους γι ‘αυτό ήταν ότι θεωρούν τη Δ.Α. ως ένα εκτελεστικό όργανο, που αναλαμβάνει την εκτέλεση και την εφαρμογή του συνόλου των αποφάσεων που λαμβάνονται από το Tev-Dem και τα διάφορα όργανα του. Ωστόσο, δεν μπορώ να συμφωνήσω ή να διαφωνήσω μαζί τους, διότι μόνο το μέλλον θα δείξει την κατεύθυνση που θα πάρει ολόκληρο το κίνημα και η κοινωνία.

Το PYD και οι κομματικές του δομές

Το PYD και το ΡΚΚ βρίσκονται πίσω από το μαζικό δημοκρατικό κίνημα, ενώ είναι πολιτικά κόμματα πληρώντας όλες τις προϋποθέσεις ενός πολιτικού κόμματος: ιεραρχική οργάνωση, ηγέτες που καθοδηγούν τους ανθρώπους, με όλες τις εντολές να ξεκινούν από τους ηγέτες και να κατευθύνονται προς τα κάτω. Δεν έχει υπάρξει κάποια μεγάλη διαβούλευση με τα μέλη αυτών των κομμάτων, όταν πρόκειται για τη λήψη μιας απόφασης σχετικά με σημαντικά ζητήματα. Είναι πολύ καλά πειθαρχημένοι, έχοντας κανόνες και εντολές, μυστικά και μυστικές σχέσεις με τα διάφορα κόμματα και μέρη, σε διάφορα μέρη του κόσμου.

Από την άλλη πλευρά, μπορώ να δω το Tev-Dem ως το ακριβώς αντίθετο. Πολλοί άνθρωποι μέσα σε αυτό το κίνημα δεν ήταν μέλη του PKK ή του PYD και πιστεύουν ότι η επανάσταση πρέπει να ξεκινήσει από τη βάση της κοινωνίας και όχι από την κορυφή, δεν πιστεύουν στις κρατικές δομές ούτε στην εξουσία και συμμετέχουν όλοι από κοινού στις συνελεύσεις για να πάρουν τις δικές τους αποφάσεις για όλα τα ζητήματα που τους αφορούν, με γνώμονα το συμφέρον του λαού της περιοχής όπου βρίσκονται. Μετά από αυτό, ζητούν από τη Δ.Α. να εκτελέσει τις αποφάσεις τους. Υπάρχουν πολλές περισσότερες διαφορές μεταξύ του PYD και ΡΚΚ και του Tev-Dem.

To κύριο ερώτημα εδώ είναι το εξής: Πως μπορεί να επιτευχθεί μια μέση λύση/συμβιβασμός μεταξύ των (κομματικών) δομών του PKK και του PYD και της (μη ιεραρχικής, αμεσοδημοκρατικής) φύσης του TevDem; Θα ακολουθήσει το TevDem το PKK και το PYD ή το ανάποδο, ή ποιος θα ελέγχει ποιον;

Αυτό το ερώτημα αυτή την στιγμή δεν μπορώ να το απαντήσω και θα πρέπει να περιμένουμε το μέλλον για να δούμε σχετικά. Ωστόσο πιστεύω πως η απάντηση θα έρθει στο κοντινό μέλλον.

Ο φόβος της ιδεολογίας και οι ιδεολόγοι που μπορούν να γίνουν ιερείς

Η ιδεολογία είναι μια συγκεκριμένη πεποίθηση. Βλέποντας κάποιο ζήτημα μόνο μέσα από την ιδεολογική σκοπιά, μπορεί να αποτελέσει μια καταστροφή, καθώς αυτό παρέχει μια έτοιμη λύση ή απάντηση, αλλά δεν συνδέεται με την πραγματικότητα της υπάρχουσας κατάστασης. Τις περισσότερες φορές, οι ιδεολόγοι απλά κοιτάζουν τα λόγια των παλαιών βιβλίων που γράφτηκαν πριν από πολύ καιρό αναζητώντας λύσεις σε ζητήματα και καταστάσεις, μα τα οποία τα εν λόγω βιβλία δεν συσχετίζονται άμεσα.
Οι ιδεολόγοι μπορεί να γίνουν επικίνδυνοι, όταν θέλουν να επιβάλουν τις ιδέες τους, που λαμβάνονται από ότι έχει γραφτεί σε παλιά βιβλία, σχετικά με την παρούσα κατάσταση ή για τους υπόλοιπους από εμάς. Μπορεί να είναι πολύ στενόμυαλοι, πολύ επίμονοι, να κολλήσουν με τις ιδέες τους και να χάσουν την επαφή με την πραγματικότητα. Δεν έχουν σεβασμό για τους άλλους ανθρώπους που δεν συμμερίζονται την ίδια γνώμη με τον αυτούς. Οι διάφοροι ιδεολόγοι έχουν πολλά κοινά σημεία μεταξύ τους από τα θρησκευόμενα άτομα μέχρι τους μαρξιστές και τους κομμουνιστές. Εν ολίγοις, οι ιδεολόγοι πιστεύουν ότι η ιδεολογία και η θεωρία δημιουργεί την εξέγερση και τις επαναστάσεις, αλλά για τους μη-ιδεολόγους ανθρώπους σαν κι εμένα, το ακριβώς αντίθετο είναι που συμβαίνει.

Είναι πολύ λυπηρό το γεγονός ότι βρήκα πολλούς ιδεολόγους μεταξύ των μελών του PYD και του Tev-Dem, ειδικά όταν οι συζητήσεις μας είχαν ως θέμα τις ιδέες του Αμπντουλάχ Οτσαλάν. Αυτοί οι άνθρωποι είναι πολύ κολλημένοι με τις αρχές του Οτσαλάν, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιούν συνεχώς παραπομπές από τις ομιλίες και τα βιβλία του στις συζητήσεις μας. Έχουν απόλυτη πίστη σε αυτόν και, ως ένα βαθμό, αυτή η πίστη φτάνει στο σημείο να γίνεται ιερή. Μια τέτοια πίστη προς κάποιον ηγέτη καθώς και ο φόβος προς το πρόσωπο του, αποτελούν κάτι το πολύ τρομακτικό που σίγουρα θα έχει αρνητικές συνέπειες. Για μένα, τίποτα δεν μπορεί και πρέπει να είναι ιερό και τα πάντα θα πρέπει να τίθενται στην κρίση και την αμφισβήτηση των ανθρώπων απορρίπτοντας τα αν αυτό είναι σκόπιμο. Αυτό που θεωρώ ακόμα πιο επίφοβο είναι αυτό που είδα στην Βουλή των Παιδιών και των Κέντρων Νεότητας, όπου τα παιδιά διδάσκονται για τις νέες ιδέες, την επανάσταση και πολλά θετικά πράγματα που πρέπει να αναπτύξουν προκειμένου να είναι χρήσιμα μέλη της κοινωνίας τα παιδιά. Ωστόσο, εκτός από τα παραπάνω, τα παιδιά διδάσκονται την ιδεολογία και τις αρχές του Οτσαλάν και πόσο μεγάλος ηγέτης του κουρδικού λαού είναι. Κατά τη γνώμη μου, τα παιδιά δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να μεγαλώσουν πιστεύοντας σε μια τέτοια ιδεολογία. Δεν θα πρέπει να έχουν καμία απολύτως διδασκαλία σχετικά με τη θρησκεία, την εθνικότητα, τη φυλή ή το χρώμα. Θα πρέπει να είναι απαλλαγμένα από αυτές τις αντιλήψεις και να μπορέσουν να αποφασίσουν οι ίδιοι για τους εαυτούς τους όταν πια θα είναι ενήλικες.

Ο Ρόλος των Κομμούνων

Παραπάνω αναφέρθηκα στις κομμούνες και τον ρόλος τους. Τα καθήκοντα των κομμούνων θα πρέπει να αλλάξουν, μιας και ο ρόλος τους δεν θα πρέπει να περιορίζεται στο να συμμετέχουν στην επίλυση των διάφορων προβλημάτων, που έχουν δημιουργηθεί και απλά να λαμβάνουν αποφάσεις σχετικά με τα όσα διαδραματίζονται εκεί. Οι κομμούνες πρέπει να αυξήσουν τους ρόλους, τα καθήκοντα και τις αρμοδιότητές τους. Είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχουν εργοστάσια, εταιρείες, ούτε βιομηχανικά τμήματα. Αλλά η Αl Jazera είναι ένα γεωργικό καντόνι και περιλαμβάνει πολλούς ανθρώπους σε χωριά και μικρές πόλεις και το σιτάρι είναι το κύριο προϊόν στην Al Jazera. Αυτό το καντόνι είναι επίσης πολύ πλούσιο σε πετρέλαιο, φυσικό αέριο και φωσφορικά άλατα, αν και πολλές από τις πετρελαιοφόρες περιοχές δεν αξιοποιούνται, λόγω του πολέμου και της έλλειψης συντήρησης, ακόμη και πριν από την εξέγερση.

Έτσι, τα παραπάνω αποτελούν περαιτέρω περιοχές όπου οι κομμούνες μπορούν να εμπλακούν σχετικά με τον έλεγχο, τη χρήση και τη διανομή των προϊόντων στους ανθρώπους ανάλογα με τις ανάγκες τους. Ότι απομένει, μετά τη διανομή, τα μέλη των κομμούνων θα μπορούν να αποφασίσουν και να συμφωνήσουν σχετικά με το αν θα το πουλήσουν ή ανταλλάξουν με απαραίτητες προμήθειες και προϊόντα για τους ανθρώπους ή απλά αν θα το αποθηκεύσουν για μελλοντική χρήση. Αν οι κοινότητες δεν αυξήσουν τα καθήκοντα τους και απλά διατηρήσουν τις τωρινές δραστηριότητες τους, προφανώς, τα καθήκοντά τους θα είναι ανολοκλήρωτα.

Τα συμπέρασμα και η άποψη μου

Υπάρχουν τόσες πολλές διαφορετικές απόψεις και γνώμες από την δεξιά, την αριστερά, τους αυτονομιστές, τους τροτσκιστές, τους μαρξιστές, τους κομμουνιστές, τους σοσιαλιστές, τους αναρχικούς και ελευθεριακούς σχετικά με το μέλλον του πειράματος στο δυτικό Κουρδιστάν και μάλιστα οι περισσότερες από αυτές αξίζει να αναφερθούν. Προσωπικά ως αναρχικός, δεν βλέπω τα γεγονότα αυτά ως κάτι μαύρο ή άσπρο, δεν έχω μια έτοιμη λύση για αυτούς τους ανθρώπους και επίσης δεν πρόκειται να ανατρέξω σε κάποιο παλιό θεωρητικό βιβλίο για να αναζητήσω τις λύσεις, είτε για τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα τώρα ή για την περαιτέρω έκβαση τους. Πιστεύω ότι τα ίδια τα γεγονότα και η κάθε ξεχωριστή κατάσταση δημιουργούν τις ιδέες και τις αντιλήψεις, και όχι το αντίθετο. Κοιτάζοντας τες με ανοιχτό μυαλό και συνδέοντας τες με πολλούς παράγοντες και αιτίες σχετικά με την ύπαρξη και την εξήγηση τους.

Ωστόσο, πρέπει να αναφέρω μερικά πράγματα που θεωρώ πως συσχετίζονται με κάθε εξέγερση και επανάσταση, καθώς είναι πολύ σημαντικά για μένα. Πρώτον, η επανάσταση δεν εκφράζει την οργή, δεν έχει δημιουργηθεί από κάποια εντολή, δεν είναι κάτι που μπορεί να συμβεί μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες και δεν είναι ένα στρατιωτικό πραξικόπημα, όπως το πραξικόπημα των μπολσεβίκων και η συνωμοσία των πολιτικών. Επίσης, δεν είναι μόνο η διάλυση της οικονομικής υποδομής της κοινωνίας και η κατάργηση των κοινωνικών τάξεων. Τα παραπάνω αποτελούν απόψεις και γνώμες των αριστερών, μαρξιστών, κομμουνιστών και των κομμάτων τους. Πρόκειται για τους ορισμούς της επανάστασης. Βλέπουν την επανάσταση με αυτόν τον τρόπο επειδή είναι δογματικοί και προσδίδουν τις σχέσεις των υπαρχόντων τάξεων με έναν μηχανιστικό τρόπο. Γι ‘αυτούς, όταν η επανάσταση συμβεί και ως επακόλουθό της η ταξική κοινωνία καταργηθεί, τότε φτάνουμε στο τέλος της ιστορίας και στο σημείο όπου ο σοσιαλισμός μπορεί να εδραιωθεί. Κατά τη γνώμη μου, ακόμη και αν η επανάσταση είναι επιτυχής, η εξουσία και η επιθυμία προς αυτήν προφανώς δεν θα διαλυθούν, αλλά θα συνεχίσουν σε κάποιο βαθμό να υπάρχουν και να διαχέονται μέσα στην οικογένεια, μέσα στα εργοστάσια και τις επιχειρήσεις, στα σχολεία, τα πανεπιστήμια και σε πολλά άλλα μέρη και όργανα της κοινωνίας. Πέραν από τις υπόλοιπες διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών και της κυριαρχίας των ανδρών πάνω στις γυναίκες στο σοσιαλισμό. Επιπλέον, ένας ατομικιστικός και άπληστος πολιτισμός θα εξακολουθεί να παραμένει, με τη χρήση βίας μέσω διάφορων μέσων και συνηθειών που συναντιούνται στην καπιταλιστική κοινωνία, οι οποίες δεν μπορούν να εξαφανιστούν σε σύντομο χρονικό διάστημα και ούτε μέσω της χρήσης όπλων. Στην πραγματικότητα, πρόκειται να μείνουν μαζί μας για πολύ καιρό και θα μπορούσαν να είναι μια σημαντική απειλή για την επανάσταση.

Έτσι, ο μετασχηματισμός των οικονομικών υποδομών της κοινωνίας και η επίτευξη της νίκης ενάντια στην ταξική κοινωνία δεν μπορεί ούτε να δώσει καμία εγγύηση ότι η επανάσταση συνέβη και ολοκληρώθηκε ούτε ότι θα διατηρηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Εγώ, ως εκ τούτου, πιστεύω ότι πρέπει να υπάρξει μια επανάσταση στην κοινωνική ζωή, στον πολιτισμό, την παιδεία μας, τη νοοτροπία των ατόμων και της ατομικής συμπεριφοράς και σκέψης. Οι επαναστάσεις στις προαναφερόμενες κοινωνικές σφαίρες δεν είναι απλώς αναγκαίες, αλλά πραγματικά απαραίτητες και πρέπει να συμβούν πριν ή παράλληλα με την αλλαγή της οικονομικής υποδομής της κοινωνίας. Δεν πιστεύω ότι αυτό το έργο έχει πραγματοποιηθεί και μπορούμε απλά να προχωρήσουμε σε κάποια επαναστατική περίοδο όπου απλά θα συμβεί κάποιος μετασχηματισμός των οικονομικών υποδομών της κοινωνίας. Η επανάσταση πρέπει να αντανακλά όλες τις πτυχές της ζωής της κοινωνίας και των μελών της. Για μένα, οι άνθρωποι δυσανασχετούν με το ισχύον σύστημα και πιστεύουν στην αλλαγή αυτή. Επιθυμούν και έχουν μια τάση για εξέγερση. Η συνειδητοποίηση της εκμετάλλευσης που υφίσταται ο καθένας καθώς και η νοοτροπία της αντίστασης είναι εξαιρετικά σημαντικά χαρακτηριστικά για τη δημιουργία και την διατήρηση της επανάστασης.

Πως τα παραπάνω συνδέονται με το πείραμα του λαού του δυτικού Κουρδιστάν;

Aυτό το πείραμα έχει υπάρξει για πάνω από δύο χρόνια και υπάρχει ένας ολόκληρος λαός που έχει αποτελέσει μέρος του. Είναι αντάρτες ή ήδη έχουν αποκτήσει την τάση προς εξέγερση, ζουν σε αρμονία και μέσα σε μια ελεύθερη ατμόσφαιρα και γίνονται μέρος μιας νέας κουλτούρας και πολιτισμού: ένας πολιτισμού μιας ζωής ειρηνικής και ελεύθερης, με μια κουλτούρα ανοχής όπου οι άνθρωποι γνωρίζουν και να δίνουν και όχι μόνο να λαμβάνουν, όπου οι άνθρωποι είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση και αμφισβητούν το υπάρχον, πιστεύουν στην βάση της εθελοντικής εργασίας προς όφελος της κοινότητας, πιστεύουν στην αλληλεγγύη και στο να ζουν ο ένας για τον άλλον. Εν τω μεταξύ, είναι αλήθεια ότι η ζωή είναι πολύ δύσκολη και υπάρχει έλλειψη πολλών βασικών και αναγκαίων πόρων και το βιοτικό επίπεδο είναι χαμηλό, αλλά οι άνθρωποι εκεί ζουν ευχάριστα και είναι ευτυχισμένοι και πάντα σε εγρήγορση και με ένα χαμόγελο, όντας πολύ απλοί και ταπεινοί και ενώ το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών είναι μικρό.

Όλα αυτά έχουν, κατ ‘αρχάς, βοηθήσει τους ανθρώπους να ξεπεράσουν τις δυσκολίες στη ζωή τους και τις κακουχίες. Δεύτερον, τα γεγονότα, η προσωπική τους ιστορία και το σημερινό περιβάλλον στο οποίο ζουν έχει διδάξει τους ανθρώπους έτσι ώστε, στο μέλλον, να μην ανεχτούν μια δικτατορία και να αντισταθούν στην καταστολή και την καταπίεση, προσπαθώντας να διατηρήσουν ό,τι είχαν καταφέρει να δημιουργήσουν, έχοντας το πνεύμα της ανυπακοής και της πρόκλησης, χωρίς να δέχονται πια άλλους ανθρώπους να λαμβάνουν τις αποφάσεις για αυτούς. Για όλους αυτούς τους λόγους, οι άνθρωποι θα αντιστέκονται και δεν θα παραδοθούν, προσπαθώντας να σταθούν και πάλι στα πόδια τους, να αγωνιστούν για τα δικαιώματά τους και να αντισταθούν στην επιβολή και επιστροφή στην κουλτούρα και τον πολιτισμό στον οποίο ζούσαν στο παρελθόν.

Το δεύτερο σημαντικό σημείο είναι ότι κάποιοι άνθρωποι μας λένε ότι, ενώ αυτό το κίνημα έχει από πίσω του τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν, το PKK και PYD, στη συνέχεια, αν οι άνθρωποι προσπαθούν να εκτρέψουν αυτό το πείραμα, το πείραμα θα τερματιστεί ή ένας δικτάτορας θα πάρει την εξουσία. Λοιπόν αυτό είναι δυνατό και μπορεί να συμβεί. Αλλά ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, δεν νομίζω ότι οι άνθρωποι στη Συρία ή στο δυτικό Κουρδιστάν μπορεί, πλέον, να ανεχθούν μια δικτατορία ή μια κυβέρνηση μπολσεβίκικου τύπου. Πιστεύω ότι αυτές οι μέρες έχουν περάσει, όπου η συριακή κυβέρνηση μπορούσε να σφάξει 30.000 ανθρώπους στην πόλη του Aleppo μέσα σε λίγες ημέρες. Επίσης, ο κόσμος έχει αλλάξει και δεν είναι όπως ήταν.
Το μόνο που θέλω να προσθέσω είναι ότι αυτό που συνέβη στο δυτικό Κουρδιστάν δεν ήταν ιδέα του Οτσαλάν, όπως πολλοί άνθρωποι θέλουν να μας πουν. Στην πραγματικότητα αυτές οι ιδέες είναι πολύ παλιές και ο Οτσαλάν ανέπτυξε αυτές τις σκέψεις στη φυλακή, ερχόμενος σε επαφή με τις ιδέες αυτές μέσα από την ανάγνωση εκατοντάδων βιβλίων, αναλύοντας τις εμπειρίες των εθνικιστικών κινημάτων, των κομμουνιστικών κινημάτων και των κυβερνήσεων τους καθώς και τους λόγους των αποτυχιών τους, όπου τελικώς δεν μπόρεσαν να εκπληρώσουν τους σκοπούς τους. Έτσι μέσα από αυτή του τη μελέτη πείστηκε ότι το κράτος κάτω από οποιαδήποτε μορφή του παραμένει ο ίδιος θεσμός, ο οποίος και δεν μπορεί να εξαλειφθεί απλά με την αντικατάσταση του με κάποια άλλη μορφή κράτους. Για αυτή του τη διαπίστωση θα μπορούσα να πω πως δίνω εύσημα στον Αμπντουλάχ Οτσαλάν.

Ιούλιος 2014

Αναδημοσίευση από: http://halastor.blogspot.gr/2014/11/to.html

 

Συνέντευξη της Aναρχικής Επαναστατικής Δράσης (DAF) στο Κομπάνι

DAF

Συνέντευξη με την Αναρχική Επαναστατική Δράση (DAF) στην εφημερίδα Meydan

μετάφραση: αναρχική συλλογικότητα Οκτάνα

Εδώ και δύο χρόνια, στη Ροτζάβα του ανατολικού Κουρδιστάν, οικοδομούνται τα θεμέλια της κοινωνικής επανάστασης. Έχοντας αυτό κατά νου, είναι δύσκολο να αγνοήσουμε το γεγονός ότι η βάση της επίθεσης εναντίον του Κομπάνι είναι οι πολιτικές σκοπιμότητες του Τουρκικού Κράτους και του διεθνούς καπιταλισμού. Οι Abdülmelik Yalcin and Merve Dilber από την Αναρχική Επαναστατική Δράση (Revolutionary Anarchist Action) βρέθηκαν στο Suruc στα σύνορα με το Κομπάνι, από τη πρώτη μέρα της αντίστασης εναντίον των προσπαθειών συσκότισης της επανάστασης του λαού, σε ένδειξη αλληλεγγύης με τους ανθρώπους της περιοχής. Μιλήσαμε μαζί τους για την αντίσταση του Κομπάνι και για την Επανάσταση στη Ροτζάβα.

Από την αρχή της αντίστασης στο Κομπάνι, οργανώσατε πολλές διαδηλώσεις, μοιράσατε κείμενα και αφίσες. Επίσης συμμετείχατε στην «ανθρώπινη αλυσίδα ελέγχου των συνόρων» που οργανώθηκε στα χωριά του Suruc κοντά στα σύνορα με το Κομπάνι. Ποιος ήταν ο σκοπός που πήγατε εκεί; Μπορείτε να μας πείτε τι ζήσατε εκεί;

M.D: Εξαιτίας της Επανάστασης στη Ροτζάβα τα σύνορα μεταξύ των περιοχών του Κουρδιστάν που βρίσκονται σε συριακά και τουρκικά εδάφη άρχισαν να εξαφανίζονται. Το τουρκικό κράτος μάλιστα προσπάθησε να χτίσει ένα τείχος προκειμένου να σταματήσει αυτό το φαινόμενο. Εν μέσω ενός πολέμου προς όφελος του παγκόσμιου καπιταλισμού και των κρατών της περιοχής, οι Κούρδοι της Συρίας κατάφεραν να κάνουν το άλμα προς τη κοινωνική επανάσταση. Εξαιτίας αυτού του άλματος γεννήθηκε ένα αληθινό μέτωπο για την ελευθερία του λαού και στο Κομπάνι ξεκίνησε μια πλήρης επίθεση εναντίον της επανάστασης από το ISIS, ενός βίαιου μηχανισμού δημιούργημα του παγκόσμιου καπιταλισμού. Σαν αναρχικοί επαναστάτες, όταν αντιληφθήκαμε την κατάσταση στο Κομπάνι και σε όλη τη Ροτζάβα, ήταν αδύνατον να μην εμπλακούμε άμεσα σ’ αυτή. Ενώ τα σύνορα μεταξύ κρατών καταργούνται, είναι ζωτικό να δείξεις αλληλεγγύη στους ανθρώπους που αντιστέκονται στο Κομπάνι. Είμαστε στον 15ο μήνα της Επανάστασης της Ροτζάβα. Σ’ αυτούς τους 15 μήνες, οργανώσαμε πολλές συλλογικές πορείες, μοιράσαμε πολλά κείμενα και κάναμε αφισοκολλήσεις. Κατά τη διάρκεια του τελευταίου κύματος επιθέσεων εναντίων της επανάστασης στο Κομπάνι, αυτή η προηγούμενη δράση μας συνεχίστηκε σταθερά. Παρόλα αυτά έπρεπε να πάμε στα σύνορα με το Κομπάνι για να χαιρετήσουμε την μάχη του κουρδικού λαού για λευτεριά εναντίον των επιθέσεων της συμμορίας του ISIS. Τη νύχτα της 24ης Σεπτεμβρίου ξεκινήσαμε απ’ τη Κωνσταντινούπολη για τα σύνορα με το Κομπάνι. Έπειτα συναντήσαμε τους συντρόφους που έφτασαν λίγο αργότερα και μαζί  ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε την ανθρώπινη αλυσίδα – φύλακα των συνόρων στο χωριό Boydê στα ανατολικά του Κομπάνι. Υπήρχαν εκατοντάδες εθελοντές σαν εμάς που ήρθαν από διαφορετικές περιοχές της Ανατολίας και της Μεσοποταμίας στα σύνορα με σκοπό να σχηματιστεί μια ανθρώπινη αλυσίδα μήκους 25Κm κατά μήκους της συνοριογραμμής, σε διαφορετικά χωριά όπως Boydê, Bethê, Etmankê and Dewşan. Ένας από τους στόχους της ανθρώπινης αλυσίδας ήταν να σταματήσει άντρες, όπλα και εφοδιασμό που προορίζονταν για το ISIS από το τουρκικό Κράτος, το οποίο υποστηρίζει το ISIS όπως είναι σε όλους γνωστό. Στα χωριά των συνόρων η ζωή έχει μετατραπεί σε μια κοινοτική ζωή, παρά τις συνθήκες πολέμου. Άλλος ένας στόχος της ανθρώπινης αλυσίδας ήταν να δράσουμε αλληλέγγυα προς τους ανθρώπους του Κομπάνι, οι οποίοι ήταν εγκλωβισμένοι στα σύνορα για βδομάδες και οι οποίοι δέχονταν επιθέσεις και από τις τουρκικές δυνάμεις της στρατιωτικής αστυνομίας (jandarma). Στις πρώτες μέρες που ήμασταν εκεί καταφέραμε να κόψουμε τα σύρματα και να περάσουμε στο Κομπάνι μαζί με ανθρώπους που ήρθαν απ’ τη Κωσταντινούπολη.

Μπορείτε να μας πείτε τι έγινε αφού περάσατε τα σύνορα για το Κομπάνι;

Α.Υ: Από τη στιγμή που περάσαμε τα σύνορα, μας υποδέχτηκαν με τεράστιο ενθουσιασμό. Στα χωριά του Κομπάνι που βρίσκονται στα σύνορα, όλοι, νέοι και γέροι, ήταν στους δρόμους. Οι αντάρτες των YPG και YPJ χαιρέτησαν τη παραβίαση των συνόρων πυροβολώντας στον αέρα. Πορευτήκαμε στους δρόμους του Κομπάνι και αργότερα συνομιλήσαμε με ανθρώπους απ’ τη περιοχή και με αντάρτες των YPG και YPJ που υπερασπίζονται την επανάσταση. Είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι σύνορα μεταξύ ανθρώπων, τα οποία τα κράτη δημιούργησαν συντρίβονται μ’ αυτό το τρόπο. Αυτή η ενέργεια η οποία συνέβη σε συνθήκες πολέμου, δείχνει για άλλη μια φορά ότι τις εξεγέρσεις και τις επαναστάσεις δεν μπορούν να τις σταματήσουν τα σύνορα των κρατών.

Υπήρξαν αρκετές ειδήσεις για ανθρώπους που συμμετείχαν στην «ανθρώπινη αλυσίδα ελέγχου των συνόρων» και για τον τοπικό πληθυσμό κοντά στα σύνορα που δέχτηκαν επιθέσεις από τη στρατιωτική αστυνομία και από απλούς μπάτσους. Τι προσπαθεί το Τουρκικό Κράτος να πετύχει με την επιβολή αυτού του κλίματος εκφοβισμού στα σύνορα; Τι πιστεύετε γι’ αυτό;

Α.Υ: Ναι, είναι αλήθεια ότι η πολιτική του Τούρκικου Κράτους είναι να επιτεθεί στον καθένα που συμμετέχει στην αλυσίδα των συνόρων και στους ανθρώπους που ζουν στα χωριά των συνόρων, καθώς και στον καθένα απ’ το Κομπάνι που προσπαθεί να περάσει τα σύνορα. Κάποιες φορές αυτές οι επιθέσεις συμβαίνουν αραιά και κάποιες φορές κρατάν για μέρες. Είναι φανερό ότι κάθε επίθεση έχει τη δική της αιτία καθώς και το δικό της σκοπό. Παρατηρήσαμε ότι κατά τη διάρκεια κάθε στρατιωτικής επίθεσης, φορτηγά μετέφεραν υλικό στη άλλη πλευρά των συνόρων. Δεν είμαστε σίγουροι για το ακριβές περιεχόμενο αυτών των αποστολών προς το ΙSIS. Παρόλα αυτά μπορούσαμε να καταλάβουμε από την ισχύ των επιθέσεων ότι κάποιες φορές γινόταν προκειμένου να μπορέσει κόσμος να περάσει τα σύνορα και να προσχωρήσει στο ISIS, κάποιες για να σταλούν πολεμοφόδια και κάποιες για παροχή ειδών πρώτης ανάγκης προς το ISIS. Αυτές οι αποστολές μερικές φορές γινόταν με οχήματα με επίσημους αριθμούς κυκλοφορίας και κάποιες φορές από συμμορίες που έκαναν λαθρεμπόριο με κρατική αρωγή. Αυτές οι κρατικά χρηματοδοτούμενες συμμορίες, έκλεβαν την ιδιοκτησία των ανθρώπων απ’ το Κομπάνι, που περίμεναν στα σύνορα. Η στρατιωτική αστυνομία, απ’ την άλλη, προκειμένου να επιτρέψει τους ανθρώπους να περάσουν τα σύνορα τους ζητούσε τεράστια προμήθεια. Βέβαια οι πολιτικές του κράτους εναντίον του τοπικού πληθυσμού είναι οι ίδιες για χρόνια. Εξαιτίας όμως των πολεμικών συνθηκών, αυτές οι πολιτικές έγιναν πολύ περισσότερο φανερές τώρα. Οι επιθέσεις στα σύνορα διεξάγονται με σκοπό να τρομοκρατήσουν τους ανθρώπους της αλυσίδας ελέγχου των συνόρων και των ανθρώπων των χωριών των συνόρων.

Παρόλο που το τουρκικό κράτος το αρνείται, ήταν περισσότερο ή λιγότερο γνωστό ότι υποστηρίζει το ISIS. Παρόλα αυτά, μας λέτε ότι τώρα ότι υπάρχουν άτομα που περνούν τα σύνορα για να εισχωρήσουν στο ISIS. Έτσι είναι φανερό σ’αυτή τη περιοχή ότι το τουρκικό κράτος υποστηρίζει τον ISIS. Πως λειτουργεί αυτή η στήριξη στα σύνορα;

M.D: Το τουρκικό κράτος αρνούταν πεισματικά ότι στηρίζει το ISIS. Παρόλα αυτά, σε κάθε άρνησή του, μια νέα αποστολή οργανωνόταν στα σύνορα. Πολλές απ’αυτές τις αποστολές ήταν τόσο μεγάλες που δεν περνούσαν απαρατήρητες. Για παράδειγμα, διάφορα οχήματα έφεραν ‘’πακέτα βοήθειας’’ στα σύνορα. Υπήρξαμε μάρτυρες στην αποστολή δεκάδων ‘’οχημάτων υπηρεσίας’’ με μαύρα παράθυρα που πέρασαν τα σύνορα. Κανείς δεν αναρωτιέται πραγματικά τι υπήρχε μέσα σ’αυτά τα οχήματα. Όλοι γνωρίζουμε ότι οι ανάγκες του ISIS ικανοποιήθηκαν μέσω αυτού του δρόμου.

Μπορείτε να μας εξηγήσετε την ιστορική αλλά και σε πραγματικό χρόνο σημασία για τους αναρχικούς επαναστάτες να αγκαλιάσουν την αντίσταση στο Κομπάνι και την επανάσταση στη Rojava, ειδικά σ’αυτή τη χρονική περίοδο;

Α.Υ: Η αντίσταση στο Κομπάνι και η επανάσταση στη Rojava δεν πρέπει να αναλύεται ξεχωριστά από την μακρά ιστορία αγώνων των Κούρδων για ελευθερία. Στην περιοχή που ζούμε, ο αγώνας των Κούρδων για ελευθερία ονομαζόταν ‘’Το Κουρδικό ζήτημα’’. Για χρόνια, παρουσιαζόταν λανθασμένα ως ένα πρόβλημα που δημιουργείται από τους ανθρώπους και όχι από το κράτος. Το επαναλαμβάνουμε: αυτός είναι ο αγώνας των Κούρδων για ελευθερία. Το μοναδικό πρόβλημα εδώ είναι το κράτος. Οι Κούρδοι μάχονται για την ανάγκη της ύπαρξης τους ενάντια στις καταστροφικής και αντιδραστικής πολιτικής που ασκεί διαχρονικά η δημοκρατία της Τουρκίας και ενάντια σε άλλες πολιτικές δυνάμεις της περιοχής, για εκατοντάδες χρόνια. Αυτός ο αγώνας δίνεται ενάντια στο κράτος και τον καπιταλισμό με την οργανωμένη δύναμη του λαού. Το σλόγκαν ”Το PKK είναι οι άνθρωποι, οι άνθρωποι είναι εδώ” κάνει ξεκάθαρο, σε κάθε άτομο, ποιος είναι ο πολιτικός φορέας και ποιος είναι η οργανωμένη δύναμη. Από τότε που παγιώσαμε την αντίληψή μας στον αγώνα, σε διάφορα επίπεδα, η σχέση μας με τους Κούρδους και τη κουρδική κοινωνία αλλά και την οργάνωση των Κούρδων διατρέχεται από αμοιβαία εμπιστοσύνη. Βασίζουμε αυτή τη σχέση πάνω στην οπτική που έχουν οι Κούρδοι για τον αγώνα. Στον αγώνα των ανθρώπων για ελευθερία, τα αναρχικά κινήματα πάντα λειτουργούσαν καταλυτικά. Σε μια εποχή που ο σοσιαλισμός δεν υπήρχε στην Ευρώπη, όταν δεν υπήρχαν θεωρίες που ονομάζονταν ‘’Το δικαίωμα των εθνών να επιλέγουν το πεπρωμένο τους’’ το αναρχικό κίνημα έπαιρνε διαφορετικές μορφές σε διαφορετικές περιοχές του κόσμου στον αγώνα των ανθρώπων για ελευθερία. Για να το κατανοήσουμε αυτό αρκεί να δούμε την επιρροή του αναρχισμού στους λαικούς αγώνες  σ’ένα μεγάλο γεωγραφικό εύρος απ’την Ινδονησία μέχρι το Μεξικό. Επίσης, ούτε η επανάσταση στη Rojava ούτε η επανάσταση των Ζαπατίστας στη Τσιάπας ταιριάζει με τον κλασσικό ορισμό του αγώνα των εθνών για ελευθερία. Το έθνος ως πολιτικός όρος εμπεριέχει εν γένει την έννοια του κράτους. Ως εκ τούτου, όταν αναλογιζόμαστε τον αγώνα του λαού για αυτοοργάνωση εκτός κράτους, πρέπει να κρατήσουμε απόσταση απ΄τη λογική του έθνους. Απ’την άλλη πλευρά, η προσέγγισή μας δεν αποσκοπεί στο να ταυτίσει ή να παρομοιάσει την αντίσταση στο Κομπάνι με άλλα ιστορικά παραδείγματα. Σήμερα, διάφορες ομάδες μνημονεύουν διάφορες ιστορικές περιόδους και παρομοιάζουν την αντίσταση στο Κομπάνι με αυτές. Παρόλα αυτά, πρέπει να γίνει γνωστό ότι η αντίσταση στο Κομπάνι είναι η αντίσταση στο Κομπάνι, το ίδιο και η επανάσταση στη Rojava. Αν κάποιος θέλει να συσχετίσει την επανάσταση στη Rojava, που έβαλε τις βάσεις για την κοινωνική επανάσταση, μπορεί να διερευνήσει την κοινωνική επανάσταση που πραγματοποιήθηκε στην Ιβηρική χερσόνησο.

Παρόλο που η αντίσταση στο Κομπάνι λαμβάνει χώρα εκτός των ορίων του τουρκικού κράτους, διαδηλώσεις αλληλεγγύης συμβαίνουν σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Ποια είναι η εκτίμησή σας για την επιρροή της αντίστασης στο Κομπάνι -στην πραγματικότητα της επανάστασης στη Rojava- ιδιαίτερα στην περιοχή της Ανατολίας αλλά επίσης και στη Μέση Ανατολή και σε παγκόσμιο επίπεδο; Τι αποτελέσματα πιστεύετε ότι θα έχει η επιρροή αυτή;

Μ.D: Τα καλέσματα για serhildan (κούρδικη λέξη για την εξέγερση) εισακούστηκαν στην Ανατολία, ειδικά στις πόλεις που ανήκουν στο Κουρδιστάν. Ξεκινώντας απ΄την πρώτη νύχτα των διαδηλώσεων όλοι στους δρόμους χαιρέτιζαν την κουρδική αντίσταση και την εξέγερση στη Rojava ενάντια στις ομάδες του ISIS και τον υποστηρικτή τους, το τουρκικό κράτος. Ειδικότερα στις πόλεις του Κουρδιστάν, το κράτος επιτέθηκε στην εξέγερση με τις δυνάμεις καταστολής και τις παρακρατικές του οργανώσεις. Το κράτος με τις οργανώσεις Hizbulkontra (σύνθετη λέξη για να προσδιορίσει ταυτόχρονα τις λέξεις Hezbollah και Contra-T.N) τρομοκρατούσε το Κουρδιστάν και δολοφόνησε 43 αδέρφια μας. Αυτές οι επιθέσεις καταδεικνύουν πόσο πολύ φοβάται το τουρκικό κράτος την εξέγερση στη Rojava και την πιθανότητα ότι μια τέτοια επανάσταση θα μπορούσε να επεκταθεί και εντός του τουρκικού κράτους. Επιτιθέμενοι με την απελπισία που προκαλεί ο φόβος, το τούρκικο κράτος και ο παγκόσμιος καπιταλισμός έχουν έναν ακόμα φόβο  στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Στη Μέση Ανατολή, παρόλα τα σχέδια λεηλασίας και κατασκευασμένης βίας, η κοινωνική επανάσταση κατάφερε να κερδίσει έδαφος. Το γεγονός αυτό κατάφερε να ανατρέψει τα σχέδια του παγκόσμιου καπιταλισμού και των περιφερειακών, της περιοχής, κρατών. Τα παραπάνω προκάλεσαν τέτοια αναστάτωση που παρ’όλη τη διαφθορά, η κοινωνική επανάσταση κατάφερε να εδραιωθεί στη Rojava. Αυτή η επανάσταση έδωσε απάντηση στις αμφιβολίες για το αν η επανάσταση μπορεί να συμβεί σ’αυτή τη περιοχή αλλά και παγκόσμια. Ενίσχυσε την εμπιστοσύνη στην ιδέα της επανάστασης ιδιαίτερα στους ανθρώπους της περιοχής αλλά και σε παγκόσμια κλίμακα. Ο στόχος όλων των κατά τόπους κοινωνικών επαναστάσεων στην ιστορία είναι να επιτευχθεί μια παγκόσμια κοινωνική επανάσταση. Με βάση τη διεθνιστική αντίληψη καλέσαμε όλες τις αναρχικές ομάδες παγκοσμίως να δράσουν αλληλέγγυα προς την κουρδική αντίσταση στο Κομπάνι και την επανάσταση στη Rojava. Με το κάλεσμα μας για αλληλεγγύη , αναρχικοί από διαφορετικά μέρη του κόσμου από τη Γερμανία ως την Αθήνα, τις Βρυξέλλες, το Άμστερνταμ, το Παρίσι και την Νέα Υόρκη πραγματοποίησαν διαδηλώσεις. Χαιρετίζουμε για ακόμη μια φορά όλες τις αναρχικές οργανώσεις που έλαβαν το κάλεσμα μας, οργάνωσαν διαδηλώσεις αλληλεγγύης καθώς και αυτούς που έμειναν εδώ μαζί μας στην ανθρώπινη αλυσίδα ελέγχου των συνόρων.

Ξεκινώντας απ’τις πρώτες μέρες της επίθεσης του ISIS, τα τούρκικα ΜΜΕ που συνεργάζονται με το τούρκικο κράτος κατασκεύασαν ένα σωρό από ‘’ειδήσεις’’ που δήλωναν πως το Κομπάνι κινδυνεύει να χάσει. Παρόλα αυτά, αυτό που καταλαβαίνουν τώρα, σχεδόν ένα μήνα μετά, είναι το εξής: Το Κομπάνι δεν θα πέσει! Ναι το Κομπάνι δεν έπεσε ούτε θα πέσει. Εμείς, ως η εφημερίδα Meydan, χαιρετίζουμε την αλληλεγγύη σας στο Κομπάνι. Υπάρχει κάτι που θα θέλατε να προσθέσετε;

M.D: Εμείς, ως επαναστάτες αναρχικοί, υπήρξαμε μάρτυρες, ζήσαμε και ακόμα βιώνουμε την αήττητη εμπιστοσύνη μας στην επανάσταση, ακόμα και στην περίπτωση πολέμου στην περιοχή μας. Αυτό που συμβαίνει στη Rojava είναι κοινωνική επανάσταση! Αυτή η επανάσταση, όπου τα σύνορα δεν υφίστανται, τα κράτη καθίστανται αδύναμα, τα σχέδια του παγκόσμιου καπιταλισμού διαταράσσονται, θα επεκταθεί στην περιοχή μας. Καλούμε κάθε καταπιεζόμενο να κοιτάξει με τη ματιά του καταπιεζόμενου. Με βάση τα παραπάνω τους καλούμε να υποστηρίξουν τον οργανωμένο αγώνα για κοινωνική επανάσταση. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος για να γονιμοποιηθούν οι σπόροι που εμφυτεύτηκαν στη Rojava και να ζήσουμε την διευρυμένη κοινωνική επανάσταση.
Ζήτω η αντίσταση στο Κομπάνι! Ζήτω η επανάσταση στη Rojava!

An Interview with Revolutionary Anarchist Action on Kobanê: “We are Kawa against Dehaks”

Αναδημοσίευση από Eagainst.comhttp://eagainst.com/articles/%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-a%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA/

Η απεικόνιση των κουρδισσών μαχητριών στα μέσα ενημέρωσης

kurdish

της Dilar Dirik

Στον απόηχο της δολοφονίας των κουρδισσών Sakine Cansiz, Fidan Dogan και Leyla Saylemez στις 9 Ιανουαρίου του 2013 στο Παρίσι, τα κυρίαρχα μέσα μαζικής ενημέρωσης επικεντρώθηκαν ξαφνικά σε ένα για πολύ καιρό ξεχασμένο, αλλά συναρπαστικό θέμα: τον αξιοσημείωτο ρόλο των γυναικών στο κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα.

Τα τελευταία δύο χρόνια οι κούρδοι κατέλαβαν τον έλεγχο του Δυτικού Κουρδιστάν (συριακό Κουρδιστάν ή Ροτζάβα) και σταδιακά εγκαθίδρυσαν δομές δυαδικής εξουσίας στη διάρκεια του συριακού εμφυλίου πολέμου. Από την αρχή οι γυναίκες συμμετείχαν ως ενεργά μέλη της Επανάστασης στη Ροτζάβα μέσω του κοινωνικού και πολιτικού ακτιβισμού τους, αλλά αυτό που εξέπληξε περισσότερο τα κυρίαρχα δυτικά μέσα ενημέρωσης ήταν ότι οι γυναίκες συμμετείχαν στις  μάχες ή στο πεδίο των μαχών ισότιμα. Αυτές οι γυναίκες, οι οποίες πολεμούν ενάντια στο καθεστώς του Άσαντ, καθώς και σε ομάδες τζιχαντιστών, τονίζουν κατ’ επανάληψη ότι ο αγώνας τους είναι ένας πολυμέτωπος αγώνας για την ελευθερία τους, σαν κούρδισσες και σαν γυναίκες. Αν και η ύπαρξη γυναικών μαχητριών αποτελεί φυσικό στοιχείο της πολιτικής δράσης σε ολόκληρο το Κουρδιστάν εδώ και δεκαετίες, ο κόσμος μόλις τώρα αρχίζει να συνειδητοποιεί τον ισχυρό ρόλο των γυναικών στο κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα. Ειδικά το τελευταίο διάστημα το γυναικείο κίνημα έχει εξάψει τη φαντασία των κυρίαρχων μέσων με διάφορους τρόπους, που κυμαίνονται μεταξύ δέους,  συγκαταβατικού οριενταλισμού μέχρι καθαρού σεξισμού.

Τα περισσότερα άρθρα σχετικά με τις κούρδισσες μαχήτριες είναι τουλάχιστον απλοϊκά, μισογυνιστικά, οριενταλιστικά και πατερναλιστικά. Αντί να προσπαθήσουν να κατανοήσουν το φαινόμενο σε όλη του την πολυπλοκότητα, αυτά τα άρθρα συχνά καταφεύγουν σε σκανδαλιστικές ανακοινώσεις για να εκμεταλλευτούν την κατάπληξη του κοινού σχετικά με το γεγονός ότι «οι φτωχές γυναίκες στη Μέση Ανατολή» μπορούν με κάποιο τρόπο να είναι μαχήτριες. Ως εκ τούτου, αντί να αναγνωρίσουν την πολιτιστική επανάσταση που συνιστούν οι ενέργειες αυτών των γυναικών σε μια κατά τα άλλα συντηρητική, πατριαρχική κοινωνία, πολλοί δημοσιογράφοι την πατάνε με τις ίδιες πολυχρησιμοποιημένες κατηγοριοποιήσεις: τη στιγμή που τα κρατικά μέσα ενημέρωσης, ιδιαίτερα στην Τουρκία και το Ιράν, απεικονίζουν τις γυναίκες αντάρτισσες ως «σατανικές τρομοκράτισσες πόρνες», ως ερωτικά παιχνίδια των αντρών μαχητών, οι οποίες μισούν την οικογένεια και έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης αναφέρονται συχνά σε αυτές τις γυναίκες ως «καταπιεσμένα θύματα που αναζητούν διέξοδο από την οπισθοδρομική κουλτούρα τους», οι οποίες διαφορετικά θα αντιμετώπιζαν μια ζωή γεμάτη από εγκλήματα τιμής και παιδικούς γάμους. Εκτός του ότι αγνοούν πλήρως τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εναντίον των Κούρδων, γεγονός που προκάλεσε αυτή την αντίσταση, οι ανακοινώσεις αυτές όχι μόνο δεν βασίζονται σε γεγονότα, αλλά διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα σκόπιμα. Πράγματι, οι κούρδισσες αντιμετωπίζουν μια πολύ πατριαρχική κοινωνία με πολύ μεγάλη βία κατά των γυναικών, αλλά τα κίνητρα αυτών των γυναικών που αγωνίζονται είναι πολύ διαφορετικά, πολύπλοκα και – λαμβάνοντας υπόψη τις κοινωνικές δομές του Κουρδιστάν και της Μέσης Ανατολής – επαναστατικά με πολλούς τρόπους. Ανεξάρτητα αν συμφωνούν ή όχι  με τους σκοπούς τους, είναι άδικο και προβληματικά απλοϊκό να ονομάζουν την επιλογή αυτών των γυναικών να γίνουν αντάρτισσες ως «διέξοδο». Αυτές οι γυναίκες μάχονται ενεργά ενάντια στην πατριαρχία – πώς μπορεί αυτό να θεωρηθεί «διέξοδος»;! Διερευνώντας τους λόγους αυτής της διαστρεβλωμένης απεικόνισης αποκαλύπτεται ότι η αναγνώριση τους ως δρώντα υποκείμενα θα έθετε το σύστημα σαφώς σε κίνδυνο…

Το γεγονός ότι οι Κούρδισσες παίρνουν τα όπλα, τα παραδοσιακά σύμβολα της ανδρικής εξουσίας, είναι από πολλές απόψεις μια ριζική παρέκκλιση από την παράδοση. Γι’ αυτό το λόγο είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η κριτική των κυρίαρχων μέσων για τη συμμετοχή των Κουρδισσών στη μάχη δεν γίνεται σε πασιφιστική βάση, αλλά στη βάση ουσιοκρατικών, δυαδικών αντιλήψεων για το τι συνιστά να είσαι «γυναίκα». Το να μάχεσαι θεωρείται «μη-γυναικείο», διαπερνά κοινωνικά όρια, κλονίζει τα θεμέλια του κατεστημένου. Οι γυναίκες μαχήτριες κατηγορούνται για παραβίαση της «ιερότητας της οικογένειας», επειδή τολμούν να βγουν από την αιώνια φυλακή που έχει καθοριστεί για αυτές, επειδή ανατρέπουν το σύστημα, την πατριαρχική, γυναικοκτονική τάξη, επιλέγοντας την ενεργή συμμετοχή από το να παραμένουν θύματα. Ο πόλεμος θεωρείται ανδρική υπόθεση, που ξεκινά, καθοδηγείται, και τελειώνει από τους άνδρες. Οπότε είναι η λέξη «γυναίκες» στην έκφραση «γυναίκες που μάχονται» που προκαλεί αυτή τη γενική δυσφορία. Παρόλο που είναι οι ίδιοι οι παραδοσιακοί έμφυλοι ρόλοι που συχνά φυσικοποιούνκαι εξιδανικεύουν τις γυναίκες ως αγίες, η τιμωρία είναι άγρια, όταν οι γυναίκες παραβιάζουν αυτούς τους ρόλους που τους έχουν ανατεθεί. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλές γυναίκες αγωνίστριες σε όλον τον κόσμο υπόκεινται σε σεξουαλική βία ως μαχήτριες στον πόλεμο και ως πολιτικές κρατούμενες. Όπως έχουν επισημάνει πολλές φεμινίστριες, ο βιασμός και η σεξουαλική βία σπάνια έχει σχέση με τη σεξουαλική επιθυμία, αλλά είναι εργαλεία εξουσίας για να κυριαρχήσει και να επιβληθεί η θέληση κάποιου πάνω σε κάποιον άλλο άνθρωπο. Στο πλαίσιο των γυναικών μαχητριών ο στόχος της σεξουαλικής βίας, σωματικής ή λεκτικής, είναι να τις τιμωρήσει, επειδή εισέρχονται σε μια σφαίρα που διασφαλίζει τα προνόμια των ανδρών.

Μια σύντομη ματιά στην απεικόνιση των κουρδισσών μαχητριών από τα τουρκικά και ιρανικά μέσα ενημέρωσης αποκαλύπτει τίτλους όπως «έμεινε έγκυος», «απελπισμένες βουνίσιες γυναίκες», «η πραγματικότητα των βιασμών στα βουνά», «δες ποιανού είναι ερωμένη», «δεν ήταν παρθένα», κ.λπ. Το γεγονός αυτό εκθέτει τη σεξιστική νοοτροπία που κρύβεται πίσω από αυτούς τους ισχυρισμούς, οι οποίοι αξιοποιούν τις συνήθεις συντηρητικές κοινωνικές αξίες, όπως η υπεράσπιση της «τιμής» μιας οικογένειας, και συνδυάζουν το μισογυνισμό με τα ρατσιστικά στερεότυπα της κουρδικής κουλτούρας για να την παρουσιάσουν ως οπισθοδρομική. Αντί να εξοργίζονται με τους βιασμούς και τη σεξουαλική βία από το στρατό και τους φρουρούς των φυλακών (ειδικά στα παιδιά που είναι στη φυλακή), τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ασχολούνται με την παρθενία αυτών των γυναικών. Αυτή η μέθοδος σεξιστικής προπαγάνδας έχει στόχο κατά κύριο λόγο να απονομιμοποιήσει το κίνημα των γυναικών και να συγκαλύψει τη ριζοσπαστική πραγματικότητα, η οποία θα μπορούσε να αμφισβητήσει, να ταράξει και να τραυματίσει τα υπερ-αρρενοποιημένα ετεροπατριαρχικά συστήματα, εναντίον των οποίων αγωνίζονται αυτές οι γυναίκες. Έχει ως στόχο να αποσπάσει την προσοχή από το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κουρδισσών συμμετέχουν στον αγώνα από πεποίθηση, από επιθυμία να καταπολεμήσουν την καταπίεση, ότι η ενεργή συμμετοχή τους είναι συνειδητή, με σκοπό να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Γίνεται φανερό ότι η συζήτηση γύρω από την «εργαλειοποίηση του θύματος» είναι μια προσπάθεια να απορρίψει τη συνειδητότητα ​​αυτών των αγωνιζόμενων γυναικών. Ένας ψευτο-επιστήμονας ακαδημαϊκός ισχυρίζεται επιπλέον: «Καθότι οι γυναίκες είναι πιο συναισθηματικές από τους άνδρες, είναι πιο εύκολο να τις ελέγξεις». Αν το κουρδικό κίνημα είχε σκοπό τη στρατολόγηση γυναικών αποκλειστικά ως φυσικού εργαλείου πολέμου ή ως αντικείμενα του σεξ, γιατί να βασιζόταν κατά ένα μεγάλο ποσοστό στην εκλεπτυσμένη φεμινιστική ιδεολογία και σε εκπαιδευτικά σεμινάρια για να τις κινητοποιήσει; Δεν θα ήταν καλύτερα σε αυτή την περίπτωση, για το PKK και τα παραρτήματά του για παράδειγμα, να μην υπήρχε μια ιδεολογική ηγεσία που να λέει «ο άνθρωπος είναι ένα σύστημα. Το αρσενικό έχει γίνει καθεστώς και το μετατρέπει σε κυρίαρχη κουλτούρα. Η ταξική και η έμφυλη καταπίεση αναπτύσσονται από κοινού. Η αρρενωπότητα έχει δημιουργήσει το κυρίαρχο φύλο, την κυρίαρχη τάξη και το κυρίαρχο κράτος. Όταν ο άνθρωπος αναλύεται σε αυτό το πλαίσιο, είναι σαφές ότι η αρρενωπότητα πρέπει να εκλείψει. Πράγματι, το να σκοτώσεις τον κυρίαρχο άνθρωπο είναι η θεμελιώδης αρχή του σοσιαλισμού. Αυτό σημαίνει η δύναμη του να σκοτώνεις: να σκοτώνεις τη μονόπλευρη κυριαρχία, την ανισότητα και τη μισαλλοδοξία. Επιπλέον σημαίνει να σκοτώνεις το φασισμό, τη δικτατορία και το δεσποτισμό»; Ο ισχυρισμός ότι η κινητοποίηση των γυναικών είναι ένας ύπουλος τρόπος στρατολόγησης αποφεύγει να θέσειτην εμπλοκή της φεμινιστικής φιλοσοφίας του κινήματος, η οποία διακηρύσσει ρητά τη χειραφέτηση των γυναικών ως θεμελιώδη αρχή.

Ένας άλλος τρόπος άρνησης της σημασίας των κουρδισσών μαχητριών είναι ο ισχυρισμός ότι καταφεύγουν στα βουνά προκειμένου να «ξεφύγουν» από την καταπιεστική κουλτούρα τους. Τόσο τα δυτικά όσο και τα κρατικά μέσα ενημέρωσης έχουν επανειλημμένα αναπαράξει αυτόν τον ισχυρισμό, πιθανότατα χωρίς να έχουν μιλήσει ποτέ έστω και με μία κούρδισσα μαχήτρια. Ακόμη και αν δεχτούμε την υπόθεση, για χάρη της συζήτησης, ότι τα βουνά αποτελούν «διέξοδο» για τις γυναίκες, γιατί δεν ρωτάμε ποιοι κοινωνικο-οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες, που διαιωνίζονται από αυτά τα κράτη, έχουν συμβάλει στην απόφαση μιας γυναίκας να διαλέξει μια ζωή που θα μάχεται για την ελευθερία από τη ζωή ενός απλού ανθρώπου; Γιατί οι γυναίκες βρίσκουν την ελευθερία, που διαφορετικά δεν θα είχαν στη ζωή τους, στον αγώνα; Το να παραπλανάσαι από την παλιά κρατική προπαγάνδα, η οποία αναφέρεται συχνά στις γυναίκες μαχήτριες ως θύματα σε σύγχυση ή εύκολες στρατολογίες, είναι πολύ τεμπέλικο και προβληματικό και απλοποιεί ένα πολύ σύνθετο φαινόμενο. Οι κούρδισσες που παίρνουν τα όπλα έχουν υψηλό επίπεδο πολιτικής συνείδησης, η οποία ενισχύεται περαιτέρω από εκπαιδευτικά σεμινάρια. Δηλώνοντας ότι η κινητοποίηση των αναλφάβητων γυναικών της υπαίθρου, χωρίς ιδιαίτερο εκπαιδευτικό υπόβαθρο, είναι ενδεικτικό της επιπολαιότητας του γυναικείου κινήματος και της έλλειψης «συνθετότητας», ακόμα και αυτοαποκαλούμενες φεμινίστριες συγγραφείς πατρονάρουν με προβληματικό τρόπο γυναίκες από αυτά τα κοινωνικά στρώματα. Δεν είναι μόνο ότιαυτές οι «εξηγήσεις» είναι εγγενώς σοβινιστικές ή σεξιστικές, αλλά και ότιαυτού του είδους τα επιχειρήματα δεν μπορούν να εξηγήσουν πώς το κουρδικό κίνημα δημιούργησε ένα λαϊκό φεμινιστικό κίνημα βάσης, το οποίο αμφισβήτησε την παράδοση και μετασχημάτισε την κοινωνία σε εντυπωσιακό εύρος, ενδυναμώνοντας τις γυναίκες στην ευρύτερη κοινωνία σε αξιοσημείωτο βαθμό.

Περιέργως, παρόλο που το γυναικείο κίνημα δείχνει να εμφανίζεται σήμερα στην ημερήσια διάταξη, τα κίνητρα και οι ιδεολογίες πίσω από το κίνημα αποσιωπούνται επίτηδες. Για παράδειγμα, ενώ ορισμένα άρθρα άρχισαν να θαυμάζουν τη δύναμη και το θάρρος των γυναικών που μάχονται εναντίον του καθεστώτος και των δυνάμεων της Αλ-Κάιντα στο δυτικό Κουρδιστάν, οι ίδιοι οι συγγραφείς συχνά δεν αναφέρουν ότι οι γυναίκες αυτές λένε ρητά ότι η ιδεολογία του Αμπντουλάχ Οτσαλάν είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από αυτό το κίνημα.

Παράγοντες που επιβάλλονται, όπως η απελπισία, ο παραλογισμός ή η σύγχυση σχετικά με τις δράσεις των κουρδισσών μαχητριών και η εξάπλωση της προπαγάνδας για τη σεξουαλική εκμετάλλευση αποτελούν έμφυλα εργαλεία πολέμου που χρησιμεύουν για να απονομιμοποιήσουν τον ενδυναμωτικό τους αγώνα. Γιατί, πριν καν μιλήσουν με αυτές τις γυναίκες, φαίνεται να έχουν όλοι έτοιμες εξηγήσεις για τη συμμετοχή των κουρδισσών; Από πού προέρχεται αυτός ο έντονος φόβος για τις αποφάσεις αυτών των γυναικών; Αν θέλουμε να κατανοήσουμε την παράξενη και διαστρεβλωμένη απεικόνιση των κουρδισσών μαχητριών στα μέσα ενημέρωσης, πρέπει να αναρωτηθούμε: «Ενάντια σε ποιον αγωνίζονται αυτές οι γυναίκες;» Η απάντηση θα μας προσφέρει σημαντικές πληροφορίες. Οι κούρδισσες μαχήτριες (αυτή τη στιγμή) αγωνίζονται ενάντια στο  τουρκικό κράτος, τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ με την υπερ-αρρενωπή στρατιωτική δομή, και ενάντια σε έναν πρωθυπουργό που ζητά από τις γυναίκες να κάνουν τουλάχιστον τρία παιδιά, ενάντια στο ιρανικό καθεστώς, το οποίο αρνείται την ιδιότητα του ανθρώπου στις γυναίκες, στο όνομα του Ισλάμ υποτίθεται, και ενάντια στους τζιχαντιστές της Αλ-Κάιντα που διακηρύσσουν ότι είναι «επιτρέψιμο (halal)» να βιάζουν κούρδισσες ενώ τους υπόσχονται 72 παρθένες στον παράδεισο για τις βάρβαρες πράξεις τους. Επιπλέον όμως αυτές οι γυναίκες μάχονται ενάντια στη βάναυση πατριαρχία μέσα στην ίδια κουρδική κοινωνία. Ενάντια στον παιδικό γάμο, στους εξαναγκαστικούς γάμους, στα εγκλήματα «τιμής», στην ενδοοικογενειακή βία, στην κουλτούρα του βιασμού. Δεν είναι περίεργο λοιπόν που οι οπλισμένες κούρδισσες θεωρούνται τεράστια απειλή! Η προσπάθεια να υπονομευτεί η συμμετοχή αυτών των γυναικών μέσω λεκτικών και σωματικών σεξουαλικών επιθέσεων είναι μια τεχνική επιβίωσης των πατριαρχικών δομών, εναντίον των οποίων αυτές οι γυναίκες παίρνουν τα όπλα. Η αποδοχή των γυναικών ως εχθρό τους στη μάχη κάνει αυτά τα εύθραυστα, γεμάτα τεστοστερόνη τάγματα να χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους …

Μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: Kurdish Question

Αναδημοσίευση από:  http://www.fylosykis.gr/2014/10/%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B4%CE%B9%CF%83%CF%83%CF%8E%CE%BD-%CE%BC%CE%B1%CF%87%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%B9%CF%8E/

Άθεοι εν μέσω φονταμενταλιστών – Συζητήσεις με τον Cyrille Gallion σε Αθήνα (Αυτόνομο Στέκι) και Πάτρα (Επί τα Πρόσω)

cyrille

 

Ο Σιρίλ Γκαγιόν είναι ιστορικός, αρθρογράφος στην ιστορική ελευθεριακή εφημερίδα Le Monde Libertaire, συγγραφέας του βιβλίου “Η Μονοθεϊστική Πανούκλα”. Το βιβλίο συνάντησε αντιδράσεις αλλά και αποδοχή όταν κυκλοφόρησε στη Γαλλία, ξαναθέτοντας στο επίκεντρο προβληματισμούς γύρω από το θρησκευτικό ζήτημα και την πολιτική των ιερατείων, που στην Γαλλία είχαν ξεχαστεί εδώ και καιρό.
Ενεργός στο ελευθεριακό/αναρχικό κίνημα στη Γαλλία για πάνω από 20 χρόνια, υπήρξε μέλλος της Fédération Anarchiste μέχρι το 1997 και του αναρχοσυνδικαλιστικού σωματείου της CNT Γαλλίας μέχρι το 2010.
Παρά τις διαφωνίες του με τις οργανώσεις αυτές και λόγω της ανόδου του Εθνικού Μετώπου της Λεπέν, αποφάσισε πρόσφατα να συμμετάσχει ξανά τόσο στην Ομοσπονδία όσο και στη CNT- Solidarité Ouvrière, όπως και πολλοί άλλοι, προκειμένου να αντιμετωπιστεί πιο συλλογικά η ακροδεξιά απειλή.
Έχει εργαστεί ως καθαριστής και κηπουρός, ενώ τα τελευταία χρόνια εργάζεται στις υπηρεσίες κατ’οίκον φροντίδας των ηλικιωμένων, αγωνιζόμενος ταυτόχρονα ενάντια στην ολοένα και αυξανόμενη κακομεταχείρισή τους.
Είναι μαραθωνοδρόμος αλλά και ντράμερ σε stoner/metal συγκρότημα.

Την Τετάρτη 29/10ου θα βρίσκεται στο Αυτόνομο Στέκι στην Αθήνα και την 1/11ου στην Πάτρα στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο “Επί τα Πρόσω”, όπου με αφορμή το βιβλίο του, θα μιλήσει σε εκδηλώσεις με τίτλο: “Άθεοι εν μέσω φονταμενταλιστών”.
Διοργάνωση: Εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες.

Καμπάνια: Ενισχύστε οικονομικά τους Κούρδους αντάρτες και αντάρτισσες στη Συρία

Στηρίζουμε την καμπάνια  Arms For Rojava.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: ΝΕΟΣ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ (τσεκαρισμένος) ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ

Kαμπάνια οικονομικής ενίσχυσης των Κούρδων ανταρτών/ισσών

(από transition-europe.org)

kampania_kobane_1

 

kampania_kobane_2

Aλληλεγγύη στον αγώνα των Κούρδων στη Συρία

(αναδημοσίευση από eleftheriakoi.blogspot.gr)

Τους τελευταίους μήνες στη βόρεια Συρία, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία, δυο κόσμοι συγκρούονται μετωπικά. Με το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, ο πρόεδρος Άσαντ απέσυρε από τη βόρεια Συρία τα περίσσοτερα στρατεύματα με σκοπό να αντιμετωπίσει την εξέγερση που είχε ξεσπάσει νοτιότερα στη χώρα. Σε αυτή τη στιγμή, οι Κούρδοι της Συρίας ξεσηκώθηκαν σχηματίζοντας στις περιοχές που ελέγχουν τρία καντόνια (περιφέρειες) και συγκροτώντας ένοπλα σώματα αυτοάμυνας με τη συμμετοχή αντρών και γυναικών.

Η μορφή αυτής της οργάνωσης στις κουρδικές περιοχές δεν προέκυψε ξαφνικά. Ένα τμήμα των Κούρδων της Τουρκίας και της Συρίας έχει πλέον αναθεωρήσει το αίτημα για έθνος-κράτος και έχει περάσει έμπρακτα στην προσπάθεια διαμόρφωσης περιφερειακών κουρδικών ομοσπονδιών (πρωτίστως σε Τουρκία και Συρία), οι οποίες στη συνέχεια θα συνενωθούν μεταξύ τους. Προς αυτήν την κατεύθυνση, έχει αναβαθμιστεί ιδιαίτερα ο ρόλος των τοπικών συμβουλίων και συνελεύσεων αλλά και η ίση συμμετοχή των γυναικών.

Το κουρδικό κίνημα έχει αποκτήσει έντονα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά, τα οποία δεν βρίσκονται πλέον σε αντιπαράθεση με τους άλλους λαούς των κρατών της περιοχής αλλά μόνο με τα ίδια τα κυρίαρχα κράτη και τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ τους.

Ωστόσο, το τελευταίο διάστημα, οι κουρδικές περιοχές, με κύριο σημείο την πόλη Κομπάνι, δέχονται αφόρητες πιέσεις από τους ισλαμιστές τζιχαντιστές της ISIS. Τα σχετικά πρόσφατα γεγονότα με τη σφαγή εκατοντάδων Γεντίζι από τους τζιχαντικές αποτελούν ένα από τα πιο αποτρόπαια γεγονότα που προηγήθηκαν τις επίθεσής τους στην κουρδική πόλη. Οι κουρδικές ομάδες αυτοάμυνας είναι εκείνες που έχουν αναχαιτήσει, όσο κανείς άλλος, την επέλαση των ισλαμιστών τζιχαντιστών προς τα δυτικά.

Έτσι, λοιπόν, εκεί, στα ανατολικά της Μεσογείου, συγκρούονται ανοιχτά και αιματηρά δύο κόσμοι: από τη μία πλευρά ο σκοταδισμός και η κανιβαλιστική βία των ισλαμιστών τζιχαντιστών, που επιχειρούν να διαμορφώσουν μια μαύρη τρύπα στη γεωγραφία του πλανήτη, και από την άλλη πλευρά προοδευτικές δυνάμεις και κοινωνίες, όπως εκείνες των Κούρδων της βόρειας συριακής και της νοτιοανατολικής τουρκικής επικράτειας, που αγωνίζονται για τον αυτοκαθορισμό του λαού τους και για την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων και των δύο φύλων.

Σε αυτή τη βίαιη διελκυστίνδα, το ρόλο του ξενοδόχου πάντοτε διεκδικούν τα κράτη, τόσο τα επιτόπια πόσο δε μάλλον οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Ο χαμαιλεοντικός ρόλος των κρατών και των μεγάλων δυνάμεων φαίνεται ξεκάθαρα για άλλη μια φορά σε αυτήν την περίπτωση. Η Τουρκία φαίνεται πως ενισχύει με προσεκτικό υπόγειο τρόπο τους τζιχαντιστές, προκειμένου να πολεμήσει το κουρδικό αντάρτικο και την όποια προοπτική αυτονομίας των περιοχών της που βρίσκονται στο έδαφός της.

Από την άλλλη πλευρά, οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση (με κυρίαρχες χώρες τη Γερμανία και τη Γαλλία) επιχειρούν με τη συνδρομή βομβαρδισμών από αέρος, εκπαίδευσης Κούρδων ανταρτών ή διάθεσης όπλων και πυρομαχικών, να πλήξουν τις θέσεις των τζιχαντιστών και να ενισχύσουν στρατιωτικά τους εμπόλεμους Κούρδους.
Δεν θα ήταν καθόλου σοβαρό να επικρίνει κάποιος τους Κούρδους των περιοχών αυτών για το γεγονός ότι μπορεί να δέχονται ξένη βοήθεια, όταν έξω από την πόλη βρίσκονται οι άλλοι με τα μαχαίρια και χαντζάρες επιχειρώντας να την καταλάβουν καταστρέφοντας οτιδήποτε και σφάζοντας οποιονδήποτε.

Αυτό ασφαλώς δεν σημαίνει πως ο χαμαιλεοντικός χαρακτήρας των κρατών αυτών μπορεί σήμερα να παραβλεφθεί. Η περίπτωση της Ουκρανίας, όπου οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση υποστήριξαν ανοιχτά τη συγκρότηση κυβέρνησης από κρυπτό- και φανερούς ναζί, είναι χαρακτηριστική. Εκεί, οι «δημοκρατικές/προοδευτικές» δυνάμεις της Δύσης υποστήριξαν καθάρματα που χαιρετούν ναζιστικά, επιτρέποντας στον νεο-τσάρο Πούτιν να κάνει και μαθήματα «δημοκρατίας» και «διεθνούς νομιμότητας».

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στον πλανήτη είναι κάτι ανεξέλεγκτο και απρόβλεπτο. Καμία από τις
λεγόμενες μεγάλες δυνάμεις δεν μπορεί να ελέγξει τους λαούς και τις εξελίξεις, ενώ ο χαμαιλεοντισμός τους περιπλέκει ακόμα πιο πολύ τα πράγματα, με τραγικές συνέπειες για τους λαούς και τις κοινωνίες.

Την ίδια στιγμή που οι δυνάμεις του σκοταδισμού, μέσα από τον εθνικισμό και τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό, εξαπλώνονται και ζητούν να χυθεί το αίμα των λαών, σε περιοχές του πλανήτη που μέχρι πριν λίγο καιρό δεν υπήρχε κάτι το ιδιαίτερα εμφανές για να το διαβλέψει ο καθένας, εμφανίζονται έντονα προοδευτικά αλλά και ριζοσπαστικά ρεύματα, που επαναφέρουν δυναμικά το ζήτημα της κοινωνικής ελευθερίας και πάλι στην αντζέντα της ανθρώπινης ιστορίας.

Σε αυτά τα κινήματα, οι αναρχικοί συμμετέχουν με όλες τους τις δυνάμεις και προωθούν την οριζόντια οργάνωσή τους και τον αυτοκαθορισμό των κοινωνιών. Ορισμένοι μάλιστα από τους Τούρκους συντρόφους βρέθηκαν στην Κομπάνι προκειμένου να σταθούν αλληλέγγυοι στον αγώνα των Κούρδων μαχητών και των κατοίκων της περιοχής.

Είμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα των Κούρδων εξεγερμένων εκατέρωθεν των τουρκοσυριακών συνόρων.

Προτάσσουμε τη διεθνιστική αλληλεγγύη των εξεγερμένων και αντιστεκόμενων ως βάση μιας νέας ανθρωπότητας που θα εξοβελίσει από την ιστορία το σκοταδισμό και τη βαρβαρότητα των κρατών, των αφεντικών, των φασιστών και των φονταμενταλιστών.

Προτάσσουμε τον αυτοκαθορισμό των λαών και την αυτοδιεύθυνση των κοινωνιών, μακριά από κάθε λογική ανεύρεσης του «καλύτερου» νταβατζή «για το καλό της πατρίδας».

Ενώνουμε τη φωνή και τη δράση μας με τη φωνή και τη δράση του αγωνιζόμενου κουρδικού λαού.

«Οποιοσδήποτε αποκαλείται επαναστάτης πρέπει να νοιώσει κάθε σφαίρα που πέφτει στην Κόμπανι σαν μια σφαίρα που πέφτει στον ίδιο, ως εκ τούτο αυτό είναι το κάλεσμά μας στον καθέναν, και πρωτίστως στους επαναστάτες, να υπερασπιστούν την αντίσταση της Κόμπανι»
(απόσπασμα από συνέντευξη μέλους της «Αναρχικής Επαναστατικής Δράσης» στην Τουρκία)

ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών

ΝΕΟΣ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ:

Μπορεί να γίνει μονάχα μεταφορά από το λογαριασμό (και μέσω ibanking) στο λογαριασμό σε Γερμανία, που παρεπιπτωντος έχει αλλάξει μετά από μπλοκάρισμα. Ο καινούργιος είναι

Receiver: MD
IBAN: DE98 5005 0201 1243 1674 49
BIC: HELADEF1822

το καλύτερο θα ήταν να μαζευτεί μεγαλύτερο ποσό από φίλους, συντρόφους κτλ και να γίνει μεταφορά μέσο western union. Είναι πολύ απλό, σχετικά ακριβό… τα 50ε κοστίζουν 7ε μεταφορικά. τα στοιχεία είναι

Michael Prütz
Greaferstr.14
10967 Berlin

μετά την αποστολή πρέπει να σταλεί μήνυμα στα αγγλικά (you got money from Greece) πως μπήκαν λεφτά από Ελλάδα στο 0049 172 9169800

Αναδημοσίευση από:  http://eagainst.com/articles/kampania-kobane/

ΚΡΑΤΟΣ, ΕΞΟΥΣΙΑ, ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ: ΕΝΑ ΣΥΝΤΟΜΟ ΣΧΟΛΙΟ (ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ)

cornelius-2-570x427
 Προσφάτως, ο Θεοφάνης Τάσης σε άρθρο του στην ‘Εφημερίδα των Συντακτών’ στο πλαίσιο αφιερώματος στον Καστοριάδη γράφει : ‘Όμως ο Καστοριάδης δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως αναρχικός για έναν επιπλέον λόγο: Στην περιγραφή της αυτόνομης κοινωνίας όπως αυτή αναπτύσσεται στο ‘Πάνω στο περιεχόμενο του Σοσιαλισμού’ συναντούμε την ύπαρξη Κράτους και κεντρικής κυβέρνησης’ 1 .
Δεν διαφωνούμε πως ο Καστοριάδης δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως αναρχικός και έχει εκφράσει και ο ίδιος ρητά τις διαφοροποιήσεις του στην συνέντευξη που παραχώρησε στην συντακτική ομάδα της Αναρχικής εφημερίδας της Θεσσαλονίκης ‘Εκτός Νόμου’ το 1991. Ωστόσο το να λέμε ότι ο Καστοριάδης υποστήριζε την ύπαρξη κράτους προκαλεί μία σοβαρή έκπληξη. Χωρίς να αναρωτηθούμε αν υπάρχει έλλειψη γνώσης ή σκοπιμότητα πίσω από αυτή την απόφανση πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι το Περιεχόμενο του Σοσιαλισμού είναι συλλογή κειμένων του Καστοριάδη από το 1952 έως το 1978, δηλαδή κειμένων προ και μετά της ρήξη με τον μαρξισμό. Γνωρίζουμε ότι ο μαρξισμός παραδέχεται του Κράτος και το προϋποθέτει, ωστόσο η ρήξη του Καστοριάδη με την μαρξική φιλοσοφία είναι και ρήξη με την έννοια του Κράτους και μάλιστα ριζική. Η άποψη λοιπόν που ζητά να επανοικειοποιηθεί ολόκληρο τον Καστοριάδη προς χάριν της κρατιστικής σκέψης είναι μία πρόκληση και πρόσκληση για σκέψη.
Χρησιμοποιούμε την λέξη ‘κράτος’ με την ευρεία της έννοια, όμως η έννοια αυτή δεν είναι πραγματικά τόσο ευρεία για να ενσωματώσει κάθε μορφή εξουσίας και κάθε μορφή πολιτικής θέσμισης που εμφανίστηκε στην Ιστορία. Για να αποφύγουμε το λάθος της ταύτισης του Κράτους με την Εξουσία, λάθος που είναι εντυπωμένο βαθιά στην νεώτερη πολιτική θεωρία και είναι δύσκολο να εντοπιστεί, όπως θα δούμε στα παρακάτω κεφάλαια, πρέπει καταρχάς να θέσουμε έναν γενικό ορισμό της έννοιας αυτής. Γενικό και όχι συγκεκριμένο γιατί κράτος υπάρχει από την εποχή της θεσμισμένης ιεραρχίας, από την εποχή των ιερατείων των Χαλδαίων (είναι ερώτημα κατά πόσο οι λίγο παλαιότεροι Σουμέριοι είχαν τέτοιο παντοδύναμο ιερατείο) σε πολυποίκιλλες μορφές και κάθε κράτος είναι συγκεκριμένο κοινωνικοϊστορικά. Παράλληλα όμως, υπήρξαν πολύ παλαιότερες αλλά και σύγχρονες των κρατών κοινωνίες δίχως κράτος. Κάποια γενικά χαρακτηριστικά μπορούν να βοηθήσουν στην διάκριση του κράτους και την εξουσίας.
Αναφέρει ο Καστοριάδης: ‘Κράτος υπάρχει εκεί που υπάρχει κρατικός μηχανισμός χωριστός από την κοινωνία και στην πράξη ανεξέλεγκτος, όπως τον βλέπουμε σήμερα ακόμα και στις λεγόμενες δημοκρατικές χώρες, δηλαδή τις χώρες όπου ισχύει ένα καθεστώς φιλελευθερης ολιγαρχίας.’2
Ο κρατικός μηχανισμός αναπτύσσεται ως μονοπωλιακός μηχανισμός αναπαραγωγής, διατήρησης, διανομής, της εξουσιαστικής κοινωνικής ομάδας και ενσωματώνει τις πολιτικές λειτουργίες της νομοθέτησης, της απόφασης, της εκτέλεσης και της δικαιοσύνης, διαχωρίζοντάς τες από το κοινωνικό σώμα και διατηρώντας το μονοπώλιο τόσο του νόμιμου λόγου όσο και της νόμιμης βίας. Ως τέτοιος ενσωματώνει τον κοινωνικό χρόνο και τον διαμορφώνει άνωθεν ως επίσημη κοινωνική χρονικότητα. Στην πραγματικότητα ενσωματώνει και μεγάλες περιοχές της οικονομικής σφαίρας, ακόμη και στις πλέον νεοφιλελευθερες πολιτικές, στο βαθμό που αποτελεί την θεσμική τους επικύρωση και στο βαθμό που αναπτύσσεται και ως οικονομική δραστηριότητα, τόσο εσωτερικής διαπλοκής όσο και εξωτερικής επιχειρηματικότητας.
Η νεωτερική πολιτική φιλοσοφία, επιχειρώντας την λεγόμενη ‘διάκριση των εξουσιών’ και την θέση συνταγματικών περιορισμών στον ‘ανεξέλεγκτο’ αυτό μηχανισμό, απλώς έθεσε σχηματικές διακρίσεις δικαιοδοσίας πίσω από τις οποίες η σύγκλιση και η διαπλοκή των κέντρων εξουσίας συνεχίζεται αδιάκοπα. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για πραγματικό διαχωρισμό της νομοθετικής, της εκτελεστικής και της δικαστικής εξουσίας (πόσω μάλλον της λεγόμενης 4ης, δημοσιογραφικής εξουσίας, η οποία ως τόσο ήδη θρυμματίζεται) καθώς οι κυβερνήσεις και οι κεφαλαιούχοι χρηματοδότες τους επικαλύπτουν τις επιμέρους εξουσίες, τόσο ως κράτος, όσο και ως εταίροι του κράτους, αλλά και ως παρακράτος. Η μονοπώληση της εξουσίας από το κράτος είναι ο πραγματικά προβληματικός διαχωρισμός που έχει επιβληθεί και στην βάση αυτού του διαχωρισμού της εξουσίας από την κοινωνία έχει στηθεί η ίδια η υπόσταση του κράτους. Δεν είναι όμως η μόνη ιστορική εναλλακτική. Για να μην ταξιδέψουμε σε άγνωστους πολιτισμούς, αλλά στον πλέον γνωστό μας άγνωστο, θα παραθέσουμε το παράδειγμα που ο Καστοριάδης αναφέρει, μιας αντίθετης αντίληψης.
‘Η ιδέα του «Κράτους» ως ενός θεσμού διακριτού και διαχωρισμένου από το σώμα των πολιτών δεν θα ήταν κατανοητή από έναν (αρχαίο) Έλληνα. Βεβαίως, η πολιτική κοινότητα υπάρχει σε ένα επίπεδο το οποίο δεν ταυτίζεται με τη συμπαγή, ‘εμπειρική’, πραγματικότητα των τόσο πολλών χιλιάδων ανθρώπων που συνέρχονται σε δεδομένο τόπο και δεδομένο χρόνο. […] Ωστόσο η διάκριση δεν γίνεται μεταξύ «Κράτους» και «πληθυσμού» αλλά μεταξύ του διαρκούς, συσσωματωμένου σώματος των αειθαλών και απρόσωπων Αθηναίων και απυτών που ζουν και αναπνέουν [στην πόλη].’3
Εδώ η διάσταση μεταξύ της φαντασιακής πολιτικής κοινότητας και της υπαρκτής δεν είναι μία διάκριση που επισυμβαίνει στο θεσμικό-κοινωνικό επίπεδο ως διάκριση δικαιοδοσίας και στεγανοποίηση της εξουσίας, αλλά στο επίπεδο του κοινωνικού φαντασιακού ως διάσταση μεταξύ του θεσμού και της πραγματικότητας. Αντιθέτως, η ύπαρξη των κρατικών θεσμών στηρίζεται σε μία ιεροποίηση της διάκρισης και μία ταυτόσημη σμίκρυνση των ορίων φαντασιακής πολιτικής κοινότητας στα όρια μίας ολιγαρχικής ελίτ ή ακόμη και μίας δυναστικής οικογένειας που ορίζει το θεσμικό επίπεδο. Ακόμη και στην αρχαία Αθήνα η φαντασιακή πολιτική κοινότητα ήταν εξαιρετικά περιορισμένη και περιελάμβανε μονάχα τους γηγενείς άνδρες, πράγμα για μας απαράδεκτο φυσικά, ωστόσο έστω και έτσι παραμένει πολύ πιο διευρυμένη από οποιαδήποτε κρατική θέσμιση, αφού καθένας μετείχε στην εξουσία. Στο σύγχρονο πρόταγμα της ελευθερίας τα όρια της φαντασιακής πολιτικής κοινότητας, δεν μπορούν παρά να περιλαμβάνουν ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Το νεωτερικό εθνοκράτος, θεμελιωμένο όχι στην Θεία αυθεντία, αλλά στην αυθεντία μίας υποτιθέμενης γενικής βούλησης, και συγκροτημένο με όρους εθνικής ομοιογένειας και καθετοποιημένης γραφειοκρατικής εξουσίας, υποτίθεται, σύμφωνα με τον κυρίαρχο ιδρυτικό μύθο, ότι αντιπροσωπεύει το έθνος, την κοινωνία νοούμενη ως ‘έθνος’, ενάντια στα ιδιωτικά και ξένα συμφέροντα που το επιβουλεύονται. Έχει ενδιαφέρον να επισημάνουμε δύο ιδιαίτερους εθνοκρατικούς θεσμούς που αποτελούν ενσωματώσεις κοινωνικών λειτουργιών στις τεχνικές της εξουσίας και είναι η κρατική υποχρεωτική παιδεία και η στρατιωτική θητεία, παρότι και τα δύο παραχωρούνται ξανά στο ιδιωτικό κεφάλαιο σήμερα. Όμως κατά τη διάρκεια της συγκρότησης των εθνοκρατών τον 19ο αιώνα, αυτοί οι δύο θεσμοί έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην εθνική και γλωσσική ομογενοποίηση των πληθυσμών, καθώς έστησαν έναν μηχανισμό εκπαίδευσης και επιβολής καθολικό και υποχρεωτικό από τη νεαρή ηλικία, αναλαμβάνοντας σε μεγάλο βαθμό πλευρές του εκκοινωνισμού που τυπικά ανήκαν στην οικογένεια. Το εθνοκράτος, ως ‘εκπρόσωπος’ της ‘ενιαίας’ βούλησης του λαού μπορεί να υποκαταστήσει την οικογένεια, ως διευρυμένο γένος καθώς στηρίζεται σε μία πιο εκλεπτυσμένη θεωρία πολιτικού πατερναλισμού.
Η κλασική φιλελεύθερη πολιτική θεωρία του Διαφωτισμού, όπως είδαμε, επικαλείται ένα υποθετικό ‘κοινωνικό συμβόλαιο’ που υποτίθεται ότι εξασφαλίζει τον περιορισμό της αυθαιρεσίας των κυβερνώντων και φυσικά τους δεσμεύει να λειτουργούν προς όφελος της γενικής κοινωνικής ευημερίας. Φυσικά, σαν ιδρυτικός μύθος, ο μύθος είναι εντελώς επίπλαστος. Παραπάνω προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσουμε την φιλοσοφική και ηθική έκπτωση του νεωτερικού εθνοκράτους παρουσιάσαμε πιο λεπτομερώς αυτή την μεταφυσική μυθολογία. Ωστόσο, το ‘κοινωνικό συμβόλαιο’ αποτελεί μία ισχυρότατη σημασία δικαίωσης της σημερινής κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας και ενσαρκώνεται θεσμικά στην μορφή του Συντάγματος4, ως του θεμελιώδους νόμου που εξασφαλίζει τους όρους και τα όρια της κρατικής κυβερνητικής εξουσίας, παρότι όλοι ξέρουμε ότι στην κοινωνική πραγματικότητα αυτά αποτελούν κενό γράμμα. Δεν είναι τυχαίο ότι η υπαρκτή εξουσία ξεπερνά αναιδώς και αφειδώς τα συνταγματικά της όρια όταν αυτό καταστεί αναγκαίο για την διατήρησή της χωρίς μεγάλο κόστος. Υπάρχει ένα λογικό και νοηματικό κενό πίσω από την ίδια την ιδέα μιας εθελούσιας παραχώρησης της κοινωνικής εξουσίας στο κράτος, μίας παραχώρησης που συνέβη άπαξ (δηλαδή δεν συνέβη ποτέ) αλλά νομιμοποιεί πλήρως τους κεντρικούς θεσμούς της κρατικής πλέον εξουσίας και ιδίως την ταύτιση της έννοιας της εξουσίας με το κράτος.
Το νεωτερικό εθνοκράτος, ωστόσο, αποτελεί μία κοινωνικοϊστορική μορφή όπου συνδυάζεται το ιστορικό ρεύμα του πολιτικού φιλελευθερισμού με το όμορο ιστορικό ρεύμα του οικονομικού καπιταλισμού. Σαν δίδυμα ρεύματα που ανήκουν στο ίδιο ευρύτερο ευρωδυτικό κοινωνικοϊστορικό πλαίσιο, ο πολιτικός φιλελευθερισμός και ο οικονομικός καπιταλισμός έχουν βαθιές ρίζες στον ύστερο Μεσαίωνα αλλά ξεσπούν και επιβάλλονται με τις επαναστάσεις του δεύτερου μισού του 18ου αιώνα, την Βιομηχανική, την Αμερικάνικη, τη Γαλλική, ως κυρίαρχες θεσμίσεις. Γκρεμίζουν τις παλιές κοινωνικές φαντασιακές σημασίες της φεουδαρχικής θεολογίας (στην περιφέρεια αυτής της δημιουργίας, στα Βαλκάνια π.χ., τέτοιες σημασίες επιβιώνουν ακόμη στο κοινωνικό φαντασιακό και στην πραγματική, αν όχι θεσμική, λειτουργία των κοινωνικών σχέσεων) και επιβάλλουν τον εμπορικό εξισωτισμό, την απεριόριστη ανάπτυξη, την ορθολογική κυριαρχία και την αυτονόμηση της οικονομίας και της τεχνικής ως κυρίαρχα φαντασιακά πρότυπα. Η παλαιά ταύτιση Κράτους- Εξουσίας αποκτά νέα φυσιοκρατικά και επιστημονικοφανή εργαλεία δικαίωσης με την μεταφυσική του Έθνους που επιβάλλεται ακόμη και σε πολυεθνικές κοινωνίες (π.χ. το Αμερικάνικο Έθνος, αυτή η πολύχρωμη και πολύβοη κατασκευή). Το νεωτερικό εθνοκράτος, είτε στην ‘δυτική’ είτε στην ‘σοσιαλιστική’ του εκδοχή, δεν μπορεί λοιπόν να διαχωριστεί από τους οικονομικούς μηχανισμούς του διεθνούς καπιταλισμού, παρότι θεωρητικά υποτίθεται ότι είναι απόλυτα διακριτό από την ‘αγορά’.
Συνεπώς, θα μπορούσαμε να πούμε ότι στη σημερινή εποχή ο κλονισμός των θεμελίων εγκυρότητας του Κράτους υπήρξε συνέπεια της πιστωτικής κρίσης του χρηματιστηριακού καπιταλισμού. Η διαπιστωμένη αυτονόμηση της οικονομικής σφαίρας στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, η οποία συνδυάζεται με την απόλυτη επιβολή των κυρίαρχων καπιταλιστικών φαντασιακών σημασιών της απεριόριστης ανάπτυξης και της διαρκούς συσσώρευσης κέρδους στην σφαίρα του πολιτικού και την βαθιά τους διείσδυση στο μάγμα του κοινωνικού φαντασιακού τόσο στο βάθος της συλλογικής ιδιοεικόνας της κοινωνίας όσο και στην επιφάνεια του πολιτικού και θεωρητικού λόγου, συνεπάγεται μία μεταφορά της εξουσιαστικής αυθεντίας στις οικονομικές δομές και την συνεπακόλουθη πρόσδεση των κρατικών θεσμών στο άρμα των κεφαλαιοκρατικών μηχανισμών. Η ‘ορθολογικότητα’ του καπιταλιστικού συστήματος ουσιαστικά είναι μία κακότεχνη εργαλειακή ορθολογικότητα οιωνεί αυτονομήσιμων δικτύων πολιτικής και οικονομικής εξουσίας και ένας διαπιστωμένος παραλογισμός5, ωστόσο επικυριαρχεί και ισχυροποιεί την εξίσου παράλογη ‘ορθολογικότητα’ του Κράτους.
Η εμφάνιση της δημοκρατίας, ως άμεσης δημοκρατίας, αποτελεί την εμφάνιση της πολιτικής, ως πραγματικής πολιτικής, πολιτικής με στόχο την ελευθερία. Η πολιτική, για τον Καστοριάδη, αποτελεί την ρητή αμφισβήτηση της κοινωνικής θέσμισης και την συνειδητή αυτοκριτική δραστηριότητα του συνόλου της κοινωνίας πάνω στο ζήτημα των νόμων και των θεσμών. Η πολιτική, με άλλα λόγια, δεν αποτελεί απλώς τη σφαίρα της ρητής εξουσίας, όπως το κρατικό, αλλά την έμπρακτη αμφισβήτηση των σημασιών στο επίπεδο της κοινωνίας.
Στο κοινωνικό επίπεδο αυτή η αμφισβήτηση πραγματώνεται με την δημιουργία ενός πραγματικά δημόσιου χώρου, χώρου λήψεως των πολιτικών αποφάσεων και τη γεφύρωση της αντίθεσης δημοσίου – ιδιωτικού με την έμπρακτη συμμετοχή των πολιτών στην λήψη των αποφάσεων και στην υλοποίησή τους. Η κοινωνική πραγματικότητα διαρθρώνεται έτσι σε έναν πόλο πλήρως ιδιωτικό, τον οίκο, σε έναν πόλο ιδιωτικό- δημόσιο, την αγορά και σε έναν χώρο πλήρως δημόσιο, την Εκκλησία του δήμου ή την συνέλευση. Ο δημόσιος χρόνος επίσης αποδίδεται, τουλάχιστον όσο αφορά το πολιτικό σώμα όμως το πολιτικό σώμα στο δικό μας πρόταγμα αγκαλιάζει εν δυνάμει όλη την ανθρωπότητα, αποδίδεται λοιπόν ο δημόσιος χρόνος στην πολιτική απόφαση και στην ατομική δημιουργία εντός του δημόσιου χώρου (η τραγωδία) όπως και στις συλλογικές διαδικασίες νομοθεσίας και απόδοσης δικαιοσύνης. Υπό αυτή την έννοια ο ιδιωτικός χρόνος είναι ο χρόνος της εργασίας, αντιστρόφως προς αυτό που συμβαίνει σήμερα ότι ο ιδιωτικός χρόνος έχει ταυτιστεί απόλυτα με τον ελεύθερο χρόνο. Ο ελεύθερος χρόνος, ο χρόνος της ελευθερίας, δεν μπορεί παρά να εμπεριέχει και μία διακριτή ιδιωτική διάσταση, όμως δεν μπορεί και να περιοριστεί στην ιδιωτική σφαίρα δίχως να πάψει να είναι ελεύθερος, καθώς η ελευθερία θεσμίζεται κοινωνικά και σαν νόημα δημόσιο τόσο ως χώρος όσο και ως χρόνος, όπως φανερώνουν οι πολύωρες, αλλά δημιουργικές και σοβαρότατες συνελεύσεις της άμεσης δημοκρατίας.
Παρόλο που η ριζική υποεξουσία, η εξουσία της γλώσσας και της παιδείας δεν μπορεί να καταργηθεί, ούτε φυσικά οι θεσμοί, ωστόσο η εν δυνάμει πλήρης και άμεση συμμετοχή της κοινωνίας στη λήψη και κυρίως, στην εκτέλεση των πολιτικών αποφάσεων, καταργεί το κράτος ως διαχωρισμένη εξουσία και την αυθεντία, ως ιερή εξουσία. Καταργεί επίσης κάθε έννοια αντιπροσώπευσης αναγνωρίζοντας κάθε άτομο ως αυτόνομο και την αυτονομία αυτή ως προϋπόθεση αλλά και βλέψη της αυτονομίας όλων, πράγμα που σημαίνει ότι κανείς δεν μπορεί ούτε να μιλήσει, ούτε να αποφασίσει εκ μέρους του. Ξανά, πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι αυτή η αυτονομία που πραγματώνεται από το άτομο κοινωνικά, ορίζει και έναν διαφορετικό κοινωνικό ιδιόχρονο, έναν συλλογικό χρόνο ο οποίος δεν μπορεί να διατεθεί ή να εκπροσωπηθεί δίχως να πληγεί η ελευθερία του ατόμου. Ο νόμος ισχύει για όλους όμως το περιεχόμενό του είναι προς συζήτηση και έτσι ο ίδιος ο νόμος, ως ουσία της θεσμίζουσας δραστηριότητας της πόλεως, τίθεται ρητά και συνειδητά υπό την επίδραση του Χρόνου. Η κοινωνία ανοίγοντας το ερώτημα του Νόμου ουσιαστικά αναγνωρίζει τη θνητότητα των θεσμών της. Αναγνωρίζει πως ο νόμος μπορεί να αλλοιωθεί, είτε συνειδητά είτε από το πέρασμα του Χρόνου και επιλέγουν οι ελεύθεροι πολίτες μια ενεργητική στάση απέναντι σε αυτή την αναπόδραστη αλλοίωση.
Μία πραγματικά πολιτική στάση οφείλει να αρνηθεί και να αναιρέσει την ταύτιση εξουσίας και κράτους, ώστε να καταστεί δυνατή η άρνηση του κρατικού και ιεραρχικού φαντασιακού και ταυτόχρονα η δημιουργία νέων ελευθεριακών μορφών απόδοσης και άσκησης της εξουσίας, δηλαδή αντιιεραρχικών και αμεσοδημοκρατικών θεσμών, όπου ο φορέας εξουσίας να είναι το αυτόνομο άτομο και όπου η πολιτική ελευθερία μπορεί να νοηθεί ταυτόχρονα ως πράξη και υπευθυνότητα. Το πολιτικό πράττειν απόκτά ουσία όταν πέρα από μορφές αντίστασης δημιουργεί θεσμούς ελευθερίας. Αιχμές αυτού του πράττειν μπορεί να είναι η άρση της αντίθεσης αρχής δημόσιου – ιδιωτικού, με την θεώρηση του δημόσιου ως κοινωνικού, με την άρση της ταύτισης κρατικού- δημόσιου και κράτους – εξουσίας, με την διαμόρφωση μίας πραγματικά κοινωνικής εξουσίας και την κατάργηση του κράτους. Η απόδοση του πραγματικού δημόσιου χώρου και χρόνου και των εξουσιών που αυτός συνολίζει, πίσω στην κοινωνία και στον κάθε πολίτη ξεχωριστά, καταργεί και την περίφημη επίπλαστη αντίφαση πολιτικού – κοινωνικού.
Συνεπώς, δεν είναι μόνο το πολιτικό πρόταγμα της αυτονομίας στην σκέψη του ύστερου Καστοριάδη (μετά το 65) αντίθετο προς την έννοια του κράτους ή μίας κεντρικής κυβέρνησης, αλλά και η ίδια η δημοκρατία, η άμεση δημοκρατία, τόσο ως νόημα όσο και ως εμπειρία. Τα υπόλοιπα είναι ακροβασίες.
 1 Βλ. Το άρθρο όπως αναδημοσιεύεται στην συλλογή ‘5 οικουμενικοί έλληνες στοχαστές’ σελ.72, εκδ. Των Συναδέλφων, Αθήνα 2014
 2 Κ.Καστοριάδης, Οι ομιλίες στην Ελλάδα, εκδ. Ύψιλον, σελ. 65
 3 Κ.Καστοριάδης, Philosophy, Politics, Autonomy, σελ. 110
 4 Οφείλουμε να αναφέρουμε την εξαίρεση της Αγγλίας, που είναι και η μήτρα των σημασιών του εθνικού κράτους και του αστικού κοινοβουλευτισμού, όπως βεβαίως και του οργανωμένου εργατικού κινήματος και του βιομηχανικού καπιταλισμού, πάντοτε ένα ιστορικό βήμα πιο πέρα από την ηπειρωτική Ευρώπη, όπου έγινε η πρώτη νεωτερική καρατόμηση βασιλιά ήδη από τον 17ο αιώνα, αλλά δεν υπάρχει Σύνταγμα.
5Βλ. σχετικά Κ.Καστοριάδης, Η ‘ορθολογικότητα’ του καπιταλισμού, εκδ. Ύψιλον, 1998

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΧΙΣΜΕΝΟΣ

(αναδημοσίευση από το kaboomzine.com: https://www.kaboomzine.com/el/i-theoria-pairnei-thesi/state-power-autonomy.html)

David Graeber – Γιατί ο κόσμος αγνοεί τους Κούρδους επαναστάτες στη Συρία;

ku

Μετάφραση Μ.Θεοδοσιάδης
Μέσω Guardian

Το 1937, ο πατέρας μου προσφέρθηκε εθελοντικά να πολεμήσει στις Διεθνείς Ταξιαρχίες για την υπεράσπιση της Ισπανικής Δημοκρατίας. Ένα επίδοξο φασιστικό πραξικόπημα είχε διακοπεί προσωρινά από μια εξέγερση εργατών, καθοδηγούμενη από αναρχικούς και σοσιαλιστές, και σε μεγάλο τμήμα της Ισπανίας μια πραγματική κοινωνική επανάσταση ακολούθησε, έχοντας ως αποτέλεσμα ολόκληρες πόλεις να περάσουν κάτω από αμεσοδημοκρατική διαχείριση, βιομηχανίες υπό τον έλεγχο των εργαζομένων, και τη ριζοσπαστική ενδυνάμωση των γυναικών.

Οι Ισπανοί επαναστάτες ήλπιζαν να δημιουργήσουν ένα όραμα για μια ελεύθερη κοινωνία, που όλος ο κόσμος θα μπορούσε να ακολουθήσει. Αντ ‘αυτού, παγκόσμιες δυνάμεις προτίμησαν μια πολιτική «μη παρέμβασης» και διατήρησαν έναν αυστηρό αποκλεισμό στη δημοκρατία, ακόμα αφότου ο Χίτλερ και τον Μουσολίνι (που δήθεν είχαν υπέγραψει συμφωνία) άρχισαν να στέλνουν στρατεύματα με στόχο να ενισχύσουν τη φασιστική πλευρά. Το αποτέλεσμα ήταν ένας χρόνιος εμφύλιος πόλεμος, που έληξε με την καταστολή της επανάστασης και μερικές από τις πιο αιματηρές σφαγές ενός αιματηρού αιώνα.

Ποτέ στη ζωή μου δεν σκέφτηκα ότι το ίδιο πράγμα θα μπορούσε ξανά να συμβεί. Προφανώς, δεν υπάρχει ιστορικό γεγονός που συμβαίνει ποτέ πραγματικά δύο φορές. Υπάρχουν χιλιάδες διαφορές μεταξύ του τι συνέβη στην Ισπανία το 1936 και του τι συμβαίνει στη Ροζάβα, τις τρεις ευρέως Κουρδικές επαρχίες της βόρειας Συρίας, σήμερα. Αλλά μερικές από τις ομοιότητες είναι τόσο εντυπωσιακές και τόσο θλιβερές, που θεωρώ ότι είναι υποχρέωσή μου – όντας κάποιος που μεγάλωσε σε μια οικογένεια της οποίας οι πολιτικές πεποιθήσεις ποικιλοτρόπως καθορίστηκαν από την ισπανική επανάσταση – να πω ότι δεν μπορούμε να επιτρέψουμε το ίδιο τέλος και πάλι.

Η αυτόνομη περιοχή της Ροζάβα, όπως υπάρχει σήμερα, είναι ένα από τα λίγα φωτεινά σημεία εν τούτοις ένα πολύ φωτεινό που αναδύεται από την τραγωδία της συριακήςεπανάστασης. Έχοντας εκδιώξει πράκτορες του καθεστώτος Άσαντ το 2011, και παράτην εχθρότητα από σχεδόν όλους τους γείτονές της, η Ροζάβα έχει όχι μόνο διατηρήσειτην ανεξαρτησία της, αλλά αποτελεί ένα αξιόλογο δημοκρατικό πείραμα. Λαϊκές συνελεύσεις έχουν δημιουργηθεί, ως το απόλυτο όργανο λήψης αποφάσεων,συμβούλια έχουν επιλεγεί με προσεκτική εθνοτική ισορροπία (σε κάθε δήμο, για παράδειγμα, τα τρία κορυφαία στελέχη πρέπει να περιλαμβάνουν έναν Κούρδο, ένανΆραβα και έναν Ασσύριο ή Αρμένιο Χριστιανό, και τουλάχιστον το ένα από τα τρία άτομαπρέπει να είναι μια γυναίκα), υπάρχουν συμβούλια γυναικών και νεολαίας, και, σε μιααξιοσημείωτη αντήχηση της ένοπλης Mujeres Libres (Ελεύθερες Γυναίκες) της Ισπανίας, ένας φεμινιστικός στρατός, η πολιτοφυλακή του YJA Star” Ένωση τωνΕλεύθερων Γυναικών (το αστέρι εδώ αναφέρεται στην αρχαία θεά της Μεσοποταμίας,την Ιστάρ), έχει αναλάβει ένα μεγάλο ποσοστό πολεμικών επιχειρήσεων εναντίον τωνδυνάμεων του Ισλαμικού Κράτους.

Πώς μπορεί κάτι τέτοιο να συμβαίνει και να εξακολουθεί να αγνοείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από τη διεθνή κοινότητα, ακόμη, και σε μεγάλο βαθμό, από τη ΔιεθνήΑριστερά; Κυρίως, φαίνεται ότι, επειδή το επαναστατικό κόμμα της Ροζάβα, το PYD,εργάζεται συμμαχικά με το Τουρκικό Κόμμα των Κούρδων Εργατών (PKK), έναμαρξιστικό αντάρτικο κίνημα που έχει από τη δεκαετία του 1970 εμπλακεί σεμακροχρόνιο πόλεμο εναντίον του τουρκικού κράτους. Το ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ και η ΕΕεπισήμως το κατέταξαν στις «τρομοκρατικές» οργανώσεις. Εν τω μεταξύ, οι αριστεροίσε μεγάλο βαθμό το διαγράφουν θεωρώντας το σταλινικό.

Αλλά, στην πραγματικότητα, το ίδιο το PKK δεν έχει πλέον καμία σχέση με το παλιό,πάνωκάτω λενινιστικό κόμμα, που ήταν κάποτε. Η δική του εσωτερική εξέλιξη καθώς και η θεωρητική μεταστροφή του δικού του ιδρυτή, Aμπουλάχ Οτσαλάν, που έλαβε χώρα ενώ ο ίδιος βρίσκεται φυλακισμένος σε ένα τουρκικό νησί από το 1999, είχε ως αποτέλεσμα να αλλάξει εντελώς τους στόχους και την τακτική του.

Το PKK έχει δηλώσει ότι δεν επιδιώκει πια να δημιουργήσει ένα κουρδικό κράτος. Αντ ‘αυτού, εμπνευσμένο εν μέρει από το όραμα της κοινωνικής οικολογίας του αναρχικούΜάρεϊ Μπούκτσιν, έχει υιοθετήσει το όραμα του «ελευθεριακού κοινοτισμού»,καλώντας τους Κούρδους να δημιουργήσουν ελεύθερες αυτοδιοικούμενες κοινότητεςμε βάση τις αρχές της άμεσης δημοκρατίας, οι οποίες [κοινότητες] θα έρθουν κοντά η μία με την άλλη ξεπερνώντας τα εθνικά σύνορα, για τα οποία υπάρχει η πίστη ότι με την πάροδο του χρόνου θα χάσουν όλο και περισσότερο το νόημά τους. Έτσι λοιπόν,πρότεινε τον κουρδικό αγώνα ο οποίος θα μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο για ένα παγκόσμιο κίνημα προς την πραγματική δημοκρατία, τη συνεργατική οικονομία, και τησταδιακή διάλυση του γραφειοκρατικού κράτους-έθνους.

Από το 2005 το ΡΚΚ, εμπνευσμένο από τη στρατηγική των ανταρτών Ζαπατίστας στην Τσιάπας, κήρυξε μονομερή κατάπαυση του πυρός με το τουρκικό κράτος και άρχισε ναεπικεντρώνει τις προσπάθειές του στην ανάπτυξη δημοκρατικών δομών στις περιοχέςπου ήδη ελέγχει. Ορισμένοι αμφισβητούν πόσο σοβαρά όλα αυτά είναι πραγματικά.Σαφώς, αυταρχικά στοιχεία παραμένουν. Αλλά το τι συνέβη στη Ροζάβα, όπου η Συριακή επανάσταση έδωσε στους Κούρδους ριζοσπάστες την ευκαιρία για διεξαγωγή τέτοιων πειραμάτων σε ένα μεγάλο και συναφή έδαφος, αποτελεί κάτι πολύ περισσότερο από προσπάθεια επίδειξης. Συμβούλια, συνελεύσεις και λαϊκές πολιτοφυλακές έχουν σχηματιστεί, το καθεστώς ιδιοκτησίας έχει μετατραπεί σεεργατική διαχείριση συνεταιρισμών και όλα αυτά παρά τις συνεχείς επιθέσεις τωνακροδεξιών δυνάμεων της ISIS. Τα αποτελέσματα ανταποκρίνονται στον ορισμό μιας κοινωνικής επανάστασης. Στη Μέση Ανατολή, τουλάχιστον, αυτές οι προσπάθειεςέχουν παρατηρηθεί: ιδιαίτερα αφότου οι δυνάμεις του PKK και της Ροζάβαπαρενέβησαν πολεμώντας νικηφόρα στο δρόμο τους μέσω του εδάφους της ISIS στο Ιράκ για να σώσουν χιλιάδες Γεζίντι πρόσφυγες που είχαν εγκλωβιστεί στο όροςΣινχάρ αφότου οι τοπικοί πεσμεργκά εγκατέλειψαν το πεδίο. Αυτές οι ενέργειεςευρέως γιορτάζονταν στην περιοχή, αλλά και αξιοσημείωτα έχουν περάσει σχεδόν απαρατήρητες από τον Ευρωπαϊκό ή το Βορειοαμερικανικό Τύπο.

Τώρα η ISIS έχει επιστρέψει, με σειρές από Αμερικανικής κατασκευής άρματα μάχηςκαι βαρύ πυροβολικό που λαμβάνει από τις ιρακινές δυνάμεις, για να πάρει εκδίκησηενάντια σε πολλές από αυτές τις ίδιες επαναστατικές πολιτοφυλακές στο Κομπάνι,δηλώνοντας την πρόθεσή της να σφαγιάσει και να υποδουλώσει ναι, κυριολεκτικά να υποδουλώσει το σύνολο του άμαχου πληθυσμού. Εν τω μεταξύ, ο τουρκικός στρατόςβρίσκεται στα σύνορα εμποδίζοντας ενισχύσεις ή πυρομαχικά να φτάσουν στουςυπερασπιστές, και τα αεροπλάνα των ΗΠΑ βουίζουν από ψηλά, πραγματοποιώνταςπεριστασιακά, συμβολικά, πολύ μικρά χτυπήματα προφανώς, μόνο και μόνο για να είναι σε θέση να πουν ότι σαν μια ομάδα που ισχυρίζεται πως είναι σε πόλεμο μεαυτούς που προσπαθούν να συντρίψουν τους υπερασπιστές ενός μεγάλουδημοκρατικού πειράματος στον κόσμου, δεν έμειναν απολύτως απαθείς.

Αν σήμερα υφίσταται κάτι παράλληλο με τους επιφανειακά κατανυκτικούςδολοφονικούς Φαλαγγίτες του Φράνκο, τί άλλο θα μπορούσε να είναι εκτός από τηνISIS; Αν υπάρχει ένας παραλληλισμός με την Mujeres Libres της Ισπανίας, ποιός άλλος θα μπορούσε να είναι, πέρα από τις θαρραλέες γυναίκες που υπερασπίζονται ταοδοφράγματα στο Κομπάνι; Πρόκειται ο κόσμος και αυτή τη φορά πιο σκανδαλωδώςαπό όλα, η διεθνής αριστερά πραγματικά να καταστεί συνένοχος αφήνοντας τηνιστορία επαναληφθεί;

Αναδημοσίευση απόhttp://eagainst.com/articles/why-is-the-world-ignoring-the-revolutionary-kurds-in-syria/

Ελένο Σάνια, Χρειαζόμαστε επειγόντως μια επανάσταση των συνειδήσεων

hele

Η συνέντευξη του Ελένο Σάνια που ακολουθεί έχει δοθεί στον Αντρέου Χερέθ, για την επιθεώρηση El pollo urbano, τεύχος146, με αφορμή την κυκλοφορία στα καστιγιάνικα του βιβλίου του “Η ελευθεριακή επανάσταση”.
Αναδημοσιεύουμε προκειμένου να γίνει γνωστότερη η οπτική του συγγραφέα με αφορμή την επίσκεψή του στην Αθήνα. Ευχαριστούμε τον Μιχάλη Τ. για τη μετάφραση. (εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες)

– Το βιβλίο σου, Η ελευθεριακή επανάσταση εκδόθηκε το 2001 στην Γερμανία και τώρα (Σ.τ.ε: 2010) μεταφράστηκε στα καστιλλιάνικα και εκδόθηκε στην Ισπανία: τι σε οδήγησε λοιπόν στο να ρίξεις το βλέμμα προς τα πίσω, στην ισπανική επανάσταση της δεκαετίας του ’30;
– Το κίνητρο το οποίο πριν από δώδεκα χρόνια τώρα με οδήγησε στην απάφαση να γράψω το βιβλίο, υπάκουε σε μια αυθόρμητη απόκριση, όχι σε ένα εκ των προτέρων σχεδιασμένο έργο. Συνέβη το ακόλουθο: καλεσμένος από το Πανεπιστήμιο του Μαρβούργου για να δώσω μια διάλλεξη πάνω στον απολίτιστο1 πόλεμό μας, διαπίστωσα ότι το ακροατήριο είχε μια εντελώς στρεβλή ιδέα γι’ αυτόν· μέχρις σημείου ορισμένοι από τους παρευρισκόμενους στη συνάντηση να θεωρούν δεδομένο ότι ο -ηγέτης του POUM2 ο οποίος δολοφονήθηκε από Ισπανούς ή Ρώσους σταλινιστές- Αντρές Νιν ήταν πράκτορας στην υπηρεσία του Φράνκο και του φασισμού. Αγανακτισμένος και χωρίς στιγμή να το σκεφτώ, τηλεφώνησα το επόμενο πρωί στις εκδόσεις Nautilus στο Αμβούργο για να τους προτείνω να κάνουν βιβλίο την εισήγησή μου. Ενάμιση χρόνο αργότερα θα παρουσιαζόταν το DIE LIBERTÄRE REVOLUTION- Die Anarchisten im spanischen Bürgerkrieg.[Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ – Οι Αναρχικοί στον ισπανικό εμφύλιο].

– Πόσο επιστημονικό, πόσο δοκιμιακό ή/και προσωπικο είναι το έργο; Ποιες είναι οι κύριες πηγές που χρησιμοποίησες στην έρευνα σου;
– Σε ποιό βαθμό ή όχι είναι «επιστημονικό» το έργο μου, το αφήνω στην κρίση των ειδικών και των αναγνωστών μου. Τούτου λεχθέντος, θα προσθέσω ότι η έννοια του «επιστημονικου» ως συνώνυμου της αντικειμενικότητας και της επαγγελματικής αυστηρότητας, έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένως για να διαστρεβλώσει την πραγματικότητα και να εξυπηρετήσει νόθα ιδεολογικά συμφέροντα, όπως συνέβη και με ένα μεγαλύτερο ή μικρότερο κομμάτι της βιβλιογραφίας σχετικά με την αδερφοκτόνο διένεξη στη χώρα μας. Το έργο μου είναι, κατά πρώτο λόγο, ένα κλασικής κοπής αφηγηματικό έργο, όπου η εξιστόρηση κι η ερμηνεία γίνεται συγχρόνως από την ελευθεριακή μου οπτική. Οι 400 σελίδες του βιβλίου περιέχουν ένα εκτεταμένο βιβλιογραφικό επίμετρο με περίπου 700 παραθέματα στα καστιλλιάνικα, γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά, καταλανικά και ιταλικά. Συμβουλεύτηκα επίσης τα αρχεία του Διεθνούς Ινστιτούτου Κοινωνικής Ιστορίας του Άμστερνταμ και άλλες γραπτές πηγές. Ωστόσο, η πολυτιμότερη πηγή πληροφοριών ως insider και γνωρίζοντας από πρώτο χερι, όντας από την παιδική μου ηλικία στα ενδότερα του Ελευθεριακού Κινήματος και λόγω προσωπικών δεσμών ή φιλίας μου με τους πλέον εξέχοντες αγωνιστές της CNT και της FAI3, ήταν όσα έμαθα απ’ αυτούς, ξεκινώντας από τον πατέρα μου, σύντροφο και φίλο των Σαλβαδόρ Σεγκί, Χοάν Πεϊρό και Άνχελ Πεστάνια.

he

– Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο, έχω όμως διαβάσει και ακούσει κάποιες συνεντεύξεις σου. Σε αυτές ισχυρίζεσαι ότι -αντίθετα με όσα σημειώνει ο Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ- η ελευθεριακή επανάσταση στην Ισπανία δεν ήταν ένα σύντομο καλοκαίρι, παρά ξεκίνησε με τον πόλεμο και με τον πόλεμο τελείωσε. Πότε θεωρείς ότι αρχίζει να σφυρηλατείται το ισχυρό ιβηρικό αναρχικό κίνημα το οποίο έφτασε στο μέγιστο σημείο του το 1936-1937;
– Στο βιβλίο του, Το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας, ο Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ σκιαγραφεί ένα πλαίσιο κατ’ ουσίαν θετικό για την δράση του ισπανικού αναρχοσυνδικαλισμού. Η επιλογή αυτού του περισσότερο συμβολικού παρά πραγματικού τίτλου δεν μου φαίνεται σημαντική, αν και εγώ στο βιβλίο μου, πράγματι, αναφέρομαι σ’ αυτόν. Ως οργανικό κίνημα, ο αναρχισμός αρχίζει να αποκτά συγκεκριμένη μορφή μετά το 1864 και την ίδρυση της Διεθνούς Ένωσης Εργατών [1ης Διεθνούς] στο Λονδίνο, ως μαζικό κίνημα όμως εδραιώνεται από τις αρχές του 20ού αιώνα, όπως συμπεραίνεται από την ίδρυση της Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργασίας το 1910.

– Σχολίασες κατά την τηλεφωνική μας κουβέντα ότι το βιβλίο σου είναι ένα ιστορικό έργο το οποίο προσέφερε μιαν αρκετά κριτική ματιά στο ρόλο του PCE4 υπέρ (ή κατά) της ελευθεριακής επανάστασης: ποιο θεωρείς ότι ήταν το μεγαλύτερο ανόμημα των Ισπανών κομμουνιστών; Υπάρχουν ορισμένες φωνές που φτάνουν στο σημείο να κατηγορούν τους κομμουνιστές ότι διέταξαν την δολοφονία του Ντουρρούτι, ως προϋπόθεση που τέθηκε από την Μόσχα για να εξακολουθήσει να στηρίζει στρατιωτικά την Δημοκρατία.
– Οι κομμουνιστές του PCE και του PSUC5 πολέμησαν με φωτιά και τσεκούρι όχι μόνο τις ελευθεριακές συλλογικότητες, αλλά και όποιον εναντιωνόταν στις ολέθριες επιταγές του Στάλιν, κάτι που έπραξαν και με τους αγωνιστές του POUM ή με τον Λάργο Καμπαγιέρο ο οποίος, σε αντίθεση με τον Νεγκρίν, είχε την γενναιότητα να τους αντιταχθεί και να πετάξει έξω από το γραφείο του τον Ρώσο πρέσβη. Ποτέ δεν αναρωτήθηκα ποιο ήταν το μεγαλύτερο ανόμημα που διέπραξαν οι Ισπανοί κομμουνιστές, αφού πάντοτε τους θεωρούσα, συνολικά, ως παράγοντα ανάσχεσης και ξένο σώμα μέσα στην εργατική παράδοση της χώρας μας. Όσον αφορά στο θάνατο του Ντουρρούτι και τα βαθύτερα αίτια του, στερούμαι επαρκούς κι αξιόπιστης πληροφόρησης, ώστε θα παραθέσω εικοτολογίες ή θα χαθώ σε εικασίες σχετικά με το τι συνέβη.

– Παρ’ όλα αυτά, αρκετοί έχουν τη γνώμη ότι ο υπέρμετρος ουτοπισμός της CNT ήταν η αιτία για την ήττα της δημοκρατίας στον πόλεμο κατά του Φράνκο. Ποια είναι η γνώμη σου αναφορικά;
-Η επίρριψη στο Ελευθεριακό Κίνημα της ευθύνης για την στρατιωτική ήττα της Δημοκρατίας, λόγω του ότι ήθελε να κάνει ταυτοχρόνως πόλεμο και επανάσταση, υποδηλώνει ταύτιση με τη θέση που διέχυσε από την πρώτη στιγμή ο Στάλιν με τους τραμπούκους και συνεργούς του στην Ισπανία -θέμα με το οποίο ασχολούμαι εκτεταμένα στο βιβλίο μου. Η δημοκρατική πλευρά έχασε τον πόλεμο διότι δεν είχε επαρκή οπλισμό και διότι ο Στάλιν επέβαλε μιαν επιμελητεία η οποία σκοπό δεν είχε να καταστήσει δυνατή τη νίκη, αλλά να παρατείνει τον πόλεμο κάνοντας τον Χίτλερ να αναβάλλει την επικείμενη επίθεσή του στη Σοβιετική Ένωση -μια ακόμη κρίσιμη πτυχή την οποία αναλύω εις βάθος στο βιβλίο μου. Ο Λάργο Καμπαγιέρο αποπέμφθηκε επειδή ακριβώς επιθυμούσε να επιλέξει μια πολεμική στρατηγική εντελώς αντίθετη απ’ αυτήν που επέβαλλε η Μόσχα.

– Ποια πιστεύεις ότι υπήρξαν τα μεγαλύτερα λάθη του ισπανικού αναρχισμού; Υπάρχουν φωνές που τον υποδεικνύουν ως τον κύριο υπεύθυνο για την αδιάκριτη χρήση βίας και την καταστολή εντός της δημοκρατικής περιοχής: Συμφωνείς;
– Το πρώτο μεγάλο λάθος στο οποίο υπέπεσαν οι αναρχοσυδικαλιστές ηγέτες έλαβε χώρα στη Βαρκελώνη και συνίστατο στο ότι έδειξαν, αφελώς, εμπιστοσύνη στην αλληλεγγύη και την αφοσίωση εχθρικών πολιτικών ομάδων και χώρων, οι οποίοι μέσα σε λίγο καιρό κατάφεραν να εξουδετερώσουν την ελευθεριακή ηγεμονία και να επιβάλλουν τα δικά τους συμφέροντα και σκοπούς. Το δεύτερο μεγάλο λάθος τους ήταν ο γραφειοκρατισμός και η εμμονή στους κανονισμούς των αναρίθμητων Επιτροπών που αναδύθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά κι η απομάκρυνσή τους από τις μάζες της συνομοσπονδίας. Εξίσου μοιραίο ήταν και το ότι ένα πρόσωπο τόσο αδίστακτο και αποφασισμένο σαν τον Μαριανέτ6, τον οποίο στήριζε δεόντως η Φεδερίκα Μοντσένυ, θα διεύθυνε κατά τη διάρκεια του πολέμου την Εθνική Επιτροπή της CNT, για να μην μιλήσουμε για άλλες ανθρώπινες μικρότητες. Σε ό,τι αφορά τη βία και τα εγκλήματα που τελέστηκαν στην δημοκρατική πλευρά, ένα από τα κομμουνιστικά στρατηγήματα ήταν να καταστήσει υπεύθυνη την CNT-FAI για όλες τις ενέργειες που συνιστούσαν κατάχρηση εξουσίας, τις υπερβολικές ποινές και τις πράξεις εκδίκησης που διεπράχθησαν στην πλευρά αυτή. Δεν έλειψαν, αναμφίβολα, τα τυχάρπαστα στοιχεία κι οι ψευτοαναρχικοί οι οποίοι, εκμεταλλευόμενοι την συνομοσπονδιακή τους ταυτότητα και παραβαίνοντας τις ρητές οδηγίες που επανειλημμένως είχαν δώσει τα ελευθεριακά όργανα, επιδόθηκαν σε λεηλασίες και βιαιότητες, έβαλαν φωτιά σε εκκλησίες και σκότωσαν άμοιρους μοναχούς και ιερείς. Αυτό που η αντιελευθεριακή προπαγάνδα αποσιωπά είναι το ότι οι αληθινοί αναρχικοί όχι μόνο δεν συμμετείχαν σε τέτοια αιματηρά γεγονότα, αλλά έσωσαν ανθρώπους των οποίων η ζωή απειλείτο, όπως έκαναν ο Χοάν Πεϊρό κι ο πατέρας μου στο Ματαρό και τη Βαρκελώνη ή ο Ζοσέπ Αλομά στην Ταραγόνα, για να μην αναφέρω παρά μόνο παραδείγματα που γνωρίζω από πρώτο χέρι. Αυτό που δεν έκανε ούτε η CNT ούτε η FAI κατά τη διάρκεια του πολέμου, ήταν να οργανώσουν μυστικές αστυνομίες και φυλακές για να βασανίζουν και να δολοφονούν τους πολιτικούς τους αντιπάλους, όπως έκανε το κομμουνιστικό κόμμα το οποίο κατηγορούσε τους αναρχικούς ότι υπέθαλπαν την αναταραχή και το χάος.

hlen

– Συγγραφείς, όπως ο Νόαμ Τσόμσκυ φρονούν ότι η ισπανική ελευθεριακή επανάσταση υπήρξε μοναδική: πιθανότατα η τελευταία αυθεντική επανάσταση με ισχυρές ηθικές και ουτοπιστικές βάσεις. Κατά τη γνώμη σου, ποια στοιχεία έκαναν δυνατή αυτή την επανάσταση και παράλληλα έφτασαν το ισπανικό αναρχικό κίνημα σ’ αυτό το επίπεδο κοινωνικής συναρμογής και οργάνωσης;
– Ο Νόαμ Τσόμσκυ είχε δίκιο. Σε αντίθεση με τον καθαρά ολοκληρωτικό και καταναγκαστικό χαρακτήρα της επανάστασης των μπολσεβίκων του 1917 και αυτής που θεμελίωσε ο Μάο Τσε Τουνγκ στην Κίνα, η κοινωνική επανάσταση που έφεραν εις πέρας οι Ισπανοί ελευθεριακοί βασίστηκε στην αρχή της οικειοθελούς ένωσης και αυτοδιάθεσης. Αν αυτός ο άθλος έγινε πραγματικότητα, τούτο οφείλεται πάνω απ’ όλα στην σημασία την οποία απέδιδαν οι Ισπανοί αναρχικοί, από την πρώτη στιγμή, στην ηθική μόρφωση και την κουλτούρα, αλλά και στην αγάπη τους για την ελευθερία· στην έμφυτή αίσθηση της ισότητας και την υπεράσπιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Είναι σ’ αυτό το ηθικό υπόβαθρο όπου θα πρέπει να αναζητήσουμε το κλειδί των ελευθεριακών συλλογικοτήτων και του υψηλού επιπέδου οργάνωσής τους. Όλες αυτές οι παραδοχές, όμως, θα έμεναν αρκετά ατελείς αν δεν επισημαίναμε ότι η κολεκτιβιστική εποποιία των Ισπανών αναρχικών ήταν η σύγχρονη ενσάρκωση των ανθρωπιστικών αξιών που οι σπουδαίοι κλασικοί του Χρυσού Αιώνα της Ισπανίας εξέφρασαν στα έργα τους, με επικεφαλής τον Θερβάντες, όπως έχω υπογραμμίσει στο βιβλίο μου· όσο κι αν αυτό δεν αρέσει καθόλου σε ορισμένους αμβλύνοες και μνησίκακους κομμουνιστές που πιστεύουν ότι η συμπαντική γνώση ήταν δημιούργημα του Καρλ Μαρξ.

– Συμπληρώνονται εκατό χρόνια από την ίδρυση της CNT και πολλές εκδόσεις επανεξετάζουν το αναρχικό κίνημα. Ωστόσο, δίνεται η αίσθηση ότι το κάνουν από συμπάθεια προς ένα κίνημα ή ιδεολογία που ανήκει στο παρελθόν, που δεν έχει πλέον ισχύ ως κοινωνικό πρότυπο. Αν παρατηρήσουμε την μικρή σημασία που έχει σήμερα η CNT ως συνδικάτο (σχεδόν υπολειμματική), το ελευθεριακό κίνημα μοιάζει να αποτελεί οριστικά υπόθεση του παρελθόντος. Σε μια εποχή όπως η σημερινή, στην οποία η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος είναι κάτι παραπάνω από εμφανής και όπου η καταστροφή του παρόντος οικονομικού συστήματος απαιτεί βιώσιμες εναλλακτικές, πόσα πιστεύεις ότι μπορούμε να αξιοποιήσουμε απ’ αυτά που μας προσφέρει η ελευθεριακή ιδεολογία; Θεωρείς ότι η αυτοδιεύθυνση ως αξία έχει μέλλον;
– Υπάρχουν αξίες όπως το καλό, η δικαιοσύνη, η φιλία ή η αλληλεγγύη που πάντοτε θα διατηρούν την εγγενή νομιμότητά τους, ακόμα και σε ιστορικές περιόδους ή κοινωνίες στις οποίες σε ποσοτικό επίπεδο θα διαδραματίζουν περιθωριακό ρόλο, πράγμα που δυστυχώς συμβαίνει στην σημερινή υστεροκαπιταλιστική κοινωνία. Αυτό είναι το μεγάλο ηθικό δίδαγμα που μας μετέδωσαν οι μεγάλοι Έλληνες διδάσκαλοι, εκ των οποίων, από ουσιαστικής άποψης, τρέφεται ο αναρχισμός. Η απόρριψη των αιώνιων αυτών αξιών συνεπάγεται ολίσθηση στον σχετικισμό, τον ιστορικισμό, τον φορμαλισμό, τον οπορτουνισμό και το «όλα επιτρέπονται» του Ιβάν Καραμαζώφ. Το βιομηχανικό και γεωργικό εργατικό δυναμικό παρελθόντων εποχών έχει αντικατασταθεί, σε μεγάλο βαθμό, από τον τριτογενή τομέα των υπηρεσιών και της δουλειάς στο γραφείο· ωστόσο, αυτή η επαγγελματική και εργασιακή διαφοροποίηση δεν σημαίνει με κανέναν τρόπο ότι η αρχή της αυτοδιεύθυνσης έχει χάσει την πρωταρχική της έννοια, όπως προσπάθησα να αποδείξω πριν χρόνια στο βιβλίο μου Συνδικαλισμός και αυτοδιαχείριση, και αργότερα σε περισσότερα από ένα βιβλία μου στην γερμανική γλώσσα. Κατά τα άλλα, ο αναρχοσυνδικαλισμός δεν είναι η μοναδική ιδεολογία ή κίνημα το οποίο έχει χάσει την δύναμη που είχε στην Ισπανία κατά τη δεκαετία του τριάντα. Διόλου μικρότερη ή ακόμη και πιο ραγδαία ήταν η ιστορική πτώση του ευρωπαϊκού κομμουνισμού και σοσιαλισμού, εκτός και αν, -είναι προφανές- θεωρούμε ως σοσιαλιστές το PSOE7 του Θαπατέρο, τον αγγλικό εργατισμό ή την γερμανική σοσιαλδημοκρατία· όλοι τους πιστοί και αφοσιωμένοι υπηρέτες της αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού. Επιπρόσθετα, ο συνδικαλισμός έχει καταλήξει να είναι μια ξεθωριασμένη σκιά του παρελθόντος, και τούτο ξεκινώντας από τους χαμηλούς δείκτες συμμετοχής, όχι μόνο στη Βόρειο Αμερική, αλλά και στη χώρα μας όπου τα αποκαλούμενα πλειοψηφικά συνδικάτα CCOO και UGT8 είναι στην πραγματικότητα άκρως μειοψηφικά σε σχέση με το σύνολο του ενεργού πληθυσμού.

– Έχεις 50 χρόνια που ζεις στην Γερμανία, γεγονός που ορισμένοι χαρακτηρίζουν ως εκούσια εξορία: Πώς βλέπεις εξ αποστάσεως την τωρινή Ισπανία; Πιστεύεις ότι μένει κάτι από εκείνον τον απλό και αγωνιστή άνθρωπο που περιγράφει ο Τζώρτζ Όργουελ στο βιβλίο του, Φόρος τιμής στην Καταλονία ή, αντιθέτως, είσαι της γνώμης ότι τα λεφτά κι η (πλαστή) ευμάρεια, η στηριζόμενη στον πιο ανούσιο καταναλωτισμό που έχει υποφέρει η ισπανική κοινωνία από το θάνατο του Φράνκο, εξάλειψε αυτές τις αξίες;
– Η Ισπανία που τόσο αγάπησα και για την οποία τόσο έχω αγωνιστεί στα γερμανόγλωσσα βιβλία μου και στις δημόσιες συζητήσεις της χώρας που με υποδέχθηκε, μού προκαλεί θλίψη. Τούτο ισχύει και για την πολιτική κάστα που κυβερνά τη χώρα από το τέλος της δικτατορίας και μετά, είτε πρόκειται για την δεξιά -τύπου Αθνάρ- είτε για τους οπαδούς του Φελίπε Γκονσάλες είτε για τον τωρινό ένοικο του παλατιού της Μονκλόα9. Αντί να επιλύουν τα ενδημικά προβλήματα της χώρας -έλλειψη στέρεης οικονομίας και διανεμητικής δικαιοσύνης- αφιερώνουν τις δυνάμεις τους σε αμοιβαίες προσβολές και στην κατασκευή της δημόσιας εικόνας τους. Σε επιχειρηματικό επίπεδο, η Ισπανία εξακολουθεί ως χώρα να μην έχει μια αστική τάξη άξια του ονόματος αυτού και με συναίσθηση των καθηκόντων της. Αποβλέπει μάλλον στην κερδοσκοπία παρά στη δημιουργία, γεγονός που εξηγεί γιατί σε τεχνολογικό επίπεδο εξακολουθούμε να αποτελούμε αποικία των μεγάλων ξένων ομίλων. Υπάρχει άραγε μεγαλύτερος παραλογισμός από το να πιστεύει κανείς πως το μέλλον της Ισπανίας εξαρτάται από τον τουρισμό και την βιομηχανία τούβλων; Παντού ανικανότητα, διαφθορά, ερασιτεχνισμός, στείρες κοκορομαχίες, ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Υπάρχουν, αναμφίβολα, μειοψηφίες που δεν έχουν χάσει εντελώς το αίσθημα της ντροπής και παλεύουν για μια Ισπανία καλύτερη απ’ αυτή που έχουμε τώρα, όμως ο τύπος του αγωνιστή ή του Ισπανού που τόσο εντυπωσίασε τον Όργουελ έχει μετατραπεί σε μια όμορφη ανάμνηση του παρελθόντος. Ό,τι εν γένει έχει επικρατήσει είναι η θλιβερή Ισπανία του ντεφιού10 η οποία αναδύθηκε στους, γεμάτους δυστυχία, αιώνες της παρακμής.

– Η ανεργία στην Ισπανία έχει ήδη ξεπεράσει το 20 τοις εκατό του ενεργού πληθυσμού και φαίνεται ότι η οικονομική κρίση που βιώνει η χώρα είναι δομική και θα προκαλέσει τριγμούς στα θεμέλια ενός οικονομικού προτύπου το οποίο πριν από πέντε χρόνια φάνταζε αδιαφιλονίκητο, παρά την τεράστια ζημιά που προκαλούσε στο κοινωνικό περιβάλλον και, κυρίως, στην ικανότητα οργάνωσης της εργατικής τάξης. Πιστεύεις ότι αυτή η κρίση μπορεί να προκαλέσει τον στοχασμό του εργαζόμενου, να τον κάνει να ανακτήσει την ταξική του συνείδηση και την ικανότητά του για αυτοοργάνωση;
– Προς το παρόν, ο υψηλός δείκτης ανεργίας, η αυξανόμενη εργατική ανασφάλεια κι οι μισθολογικές περικοπές που εισήγαγε η κυβέρνηση Θαπατέρο, αποτέλεσαν ένα σοκ για τους εργαζόμενους και τους συνδικαλιστικούς φορείς που πίστευαν ότι η ανάπτυξη του άγριου καπιταλισμού δεν ήταν ασύμβατη με την συνέχιση της υλικής ευμάρειας των μισθωτών. Η απεργία στα τέλη του Σεπτέμβρη ήταν το πρώτο ορατό σημάδι ότι άρχισαν να ανοίγουν τα μάτια τους και να αφυπνίζονται από τις αφελείς τους ψευδαισθήσεις. Από το σημείο αυτό όμως, μέχρι την ανάκτηση της ταξικής συνείδησης με την κλασική έννοια της λέξης, υπάρχει ακόμα μεγάλη απόσταση. Για να φτάσει εκείνη η στιγμή -αν φτάσει- θα είναι απολύτως αναγκαία μια μακρά διαδικασία αυτομόρφωσης, ιδεολογικής και σχετικής με τον αγώνα, κάτι που από την πλευρά του θα θέτει ως προαπαιτούμενο όρο, την απελευθέρωση του ατόμου από τον καταναλωτικό και φετιχιστικό ηδονισμό που έχει ενσταλαχθεί και στην ψυχή πολλών εργαζομένων και την επιστροφή του στις απαρχές της αυθεντικά εργατικής κουλτούρας.

– Είδαμε το σοβιετικό και το κουβανικό πρότυπο, τα οποία απέτυχαν διότι δεν εννοούσαν να καταλάβουν ότι η ουτοπία δεν μπορεί να επιβληθεί, ότι η καινούρια κοινωνία δεν χτίζεται μέσω της επιβολής, της ορθοδοξίας ή της δικτατορίας, αλλά μέσω της εκούσιας συμμετοχής των λαϊκών τάξεων και μέσω της καλώς εννοούμενης δημοκρατίας. Είδαμε το κινέζικο πρότυπο, το οποίο κάνει τον πραγματισμό σήμα κατατεθέν του και συνδυάζει στην εντέλεια την σιδερένια πολιτική δικτατορία του κομμουνιστικού κόμματος με την -σκληρότατου χαρακτήρα- νεοφιλελεύθερη οικονομική δικτατορία της αγοράς. Έχοντας φτάσει ως εδώ, υπάρχει πιστεύεις κάποια εναλλακτική στον καπιταλισμό της αγοράς ή του Κράτους; Είσαι αισιόδοξος, πιστεύεις ότι ο άνθρωπος μπορεί να σώσει τον εαυτό του;
– Οι άνθρωποι, στην τεράστια πλειοψηφία τους, ζουν σήμερα σε καθεστώς αποξένωσης και πραγμοποίησης· εξού και έχουν χάσει την συνείδηση της ανθρώπινης ταυτότητάς τους, μετατρεπόμενοι σε ανδρείκελα της κατεστημένης εξουσίας, είτε στην αυταρχική της μορφή -όπως στην Κούβα ή την Κίνα- είτε στην τυπικά δημοκρατική, όπως στο καπιταλιστικό ημισφαίριο. Η αυτοσωτηρία του ανθρώπου, στην οποία κάνεις νύξη, δεν είναι αδύνατη, αλλά βραχυπρόθεσμα ή μεσοπρόθεσμα ελάχιστα πιθανή, όχι μόνο διότι αυτοί που ιδιοποιούνται την εξουσία θα κάνουν ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς για να την αποτρέψουν, αλλά επίσης διότι ο κόσμος έχει παραλύσει από το φόβο, την παραίτηση και τον σκεπτικισμό, όπως αποδεικνύει η παθητικότητα με την οποία συνηθίζει να αποδέχεται τις αλλεπάλληλες αχρειότητες, αυθαιρεσίες και ψέματα των εκάστοτε δυναστών. Η σκέψη ότι τα αυξανόμενα αδιέξοδα και αντιφάσεις των αντιστοίχων συστημάτων εξουσίας θα οδηγήσουν από μόνες τους στον καταποντισμό τους , σημαίνει υποταγή στον -ευρισκόμενο πάντα σε λανθάνουσα κατάσταση- μεσσιανισμό ή ιστορικό ντετερμινιστικό, στους οποίους ποτέ δεν πίστεψα. Χωρίς την ενεργή πάλη κατά του ανορθολογισμού που έχει επικρατήσει σε όλη την υφήλιο, θα συνεχίσουμε να είμαστε όπως τώρα ή ακόμα και χειρότερα. Βάζω τελεία στο διάλογό μας ώστε να επισημάνω ότι η διαδικασία της συλλογικής αντίστασης την οποία προτείνω, θα τεθεί σε εφαρμογή μόνο εάν εγκαινιαστεί στα εσώτερα του καθενός. Ή για να το πω με τα λόγια του Σίλλερ: αυτό που κατεπειγόντως χρειαζόμαστε είναι μια «επανάσταση των συνειδήσεων».