Category Archives: Αταξινόμητα

ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΥΠΟΤΑΣΣΕΣΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΛΕΗΛΑΤΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ

ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΥΠΟΤΑΣΣΕΣΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΛΕΗΛΑΤΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ

Η ΔΙΚΗ των 5 συλληφθέντων στη Χαλκίδα την ημέρα των ”Θεοφανείων”, με τη σαθρή κατηγορία της ”προσβολής κατά του προέδρου της δημοκρατίας”, γίνεται τελικά στις 28 Ιουνίου (Πέμπτη) ώρα 9.00 πμ, στο Β’ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΛΗΜ/ΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ (Ευελπίδων Κτήριο 8, αίθουσα 1 στο ισόγειο ).

“Η εμφανής αποικιοκρατία σε ακρωτηριάζει απροσχημάτιστα: σου απαγορεύει να λες, σου απαγορεύει να κάνεις, σου απαγορεύει να είσαι. Αντίθετα, η αφανής αποικιοκρατία σε πείθει ότι η υποτέλεια είναι ο προορισμός σου κι η αδυναμία η φύση σου:σε πείθει ότι δ ε ν γίνεται να λες, δ ε ν γίνεται να κάνεις, δ ε ν γίνεται να είσαι.” (Η κουλτούρα του τρόμου, Εδουάρδο Γκαλεάνο ,Ουρουγουανός συγγραφέας)

Πριν πέντε μήνες στην πόλη της Χαλκίδας την ημέρα των ‘’Θεοφανείων’’ συνελήφθησαν από την αστυνομία πέντε άτομα. Η κατηγορία που τους απήγγειλε ο εισαγγελέας ήταν για «προσβολή κατά του προσώπου του προέδρου της δημοκρατίας » καθώς οι συνθήκες σύλληψης αφορούσαν τις διαμαρτυρίες του συγκεντρωμένου πλήθους που προκλήθηκαν από την παρουσία του Παπούλια και του υπουργού Γιαννίτση στο επίσημο καθιερωμένο δρώμενο. Πέντε άτομα στοχοποιήθηκαν – για να αποσιωπηθεί το γεγονός ότι όλος ο παρευρισκόμενος κόσμος διαμαρτυρόταν- με τη δικαιολογία ότι φώναζαν συνθήματα όπως «Λαέ πεινάς γιατί τους προσκυνάς», «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία η χούντα δεν τελείωσε το ’73» και ορίστηκε αυτεπάγγελτα δικάσιμη για τις 30 Μαρτίου. Η δίκη αυτή δεν έγινε καθώς, δυο μέρες πριν, οι κατηγορούμενοι ενημερώθηκαν για μεταφορά του τόπου διεξαγωγής της δίκης στην Αθήνα, με την αιτιολογία ότι «συντρέχουν λόγοι για τη δημόσια ασφάλεια και τάξη…». Είναι γεγονός ότι η έκφραση αλληλεγγύης κλονίζει τα θεμέλια της εξουσίας καθώς μεσολάβησαν μια πορεία και μια συναυλία αλληλεγγύης σε αυτά τα άτομα που απλώς διαμαρτυρήθηκαν με κάποια πολιτικά συνθήματα. Αυτές οι φασιστικού τύπου συλλήψεις αποδεικνύουν περίτρανα την αλήθεια αυτών των συνθημάτων. Στην ουσία, προσπαθούν να να ενοχοποιήσουν κάθε επιθυμία αντίστασης, κριτικής και αμφισβήτησης και να φιμώσουν το λόγο για να ανακόψουν τις απελευθερωτικές πράξεις που μπορεί να εμπνεύσει. Επίσης, δηλώνουν τις προθέσεις μιας εξουσίας που προσπαθεί να πείσει ότι δεν γίνεται καν να μιλάς ελεύθερα ως συνειδητοποιημένο άτομο που κάνει λογικές εκτιμήσεις της πραγματικότητας. Και ακόμη περισσότερο να πείσει ότι όλες αυτές οι λεκτικές και μόνο διαπιστώσεις θα διαταράξουν την κοινωνική ειρήνη στην πόλη…Οι άρχοντές μας για να νομιμοποιήσουν τις πράξεις τους δεν διστάζουν να καταργήσουν με κυνισμό κάθε επίφαση δημοκρατίας και ελευθερίας, να αποδείξουν ότι η δημοκρατία και η ελευθερία δεν είναι παρά κούφιες λέξεις που μεταμφιέζουν ένα ολιγαρχικό και απάνθρωπο καθεστώς. Το ζητούμενο είναι να αθωωθεί, με τρόπο θεαματικό και με μέτρα απροκάλυπτα αυταρχικά και ολοκληρωτικά, μια πολιτική που γεννάει το έγκλημα, που προκρίνει το κέρδος, που πολλαπλασιάζει τα γκέτο πλουσίων και φτωχών, που συντηρεί μια εκπαίδευση στρατοπέδου συγκεντρώσεως, που επιταχύνει την υλική και πνευματική ένδεια, που υποδαυλίζει τον κυνισμό και τον ωχαδερφισμό της απελπισίας.

Το να αναθεματίζεις όμως αυτούς που σου κλέβουν τη ζωή, ενώ συνδέεται με το δικαίωμα στην οργή, δεν αρκεί. Είναι το πρώτο βήμα, από μόνο του όμως δεν οδηγεί πουθενά. Η καλύτερη κριτική απέναντι στις αθλιότητες των πολιτικών και οικονομικών ολιγαρχιών που μας εξουσιάζουν είναι να δημιουργείς την κατάσταση που αποτελεί το αντίδοτό τους. Πρέπει συλλογικά να αναζητήσουμε τους τρόπους για την οικοδόμηση ενός νέου πολιτισμού. Το ζήτημα δεν είναι τα πρόσωπα αλλά το οικονομικό και πολιτικό σύστημα που παράγει τους αχρείους που το διευθύνουν. Αν δεν διεκδικήσουμε ενεργά και δημιουργικά το δικαίωμα να ορίζουμε εμείς τη ζωή μας, θα συνεχίσουν να την ποδοπατούν οι γνωστοί άγνωστοι πολιτικοί μας άρχοντες.

Οι γελοιότητες της εξουσίας, οι οποίες βεβαίως έχουν σαφή στόχευση την καταστολή και την ποινικοποίηση οποιουδήποτε τύπου διαμαρτυρίας εναντίον της, δεν είναι οι μόνες επικίνδυνες αυτή τη χρονική στιγμή. Συμπίπτουν χρονικά και με μια έντονα αυξημένη ρατσιστική διάθεση εναντίον συμπολιτών μας που ως πρόσφυγες και μετανάστες βιώνουν συνθήκες πολέμου σε ολόκληρη τη χώρα.

Το Ουλαλούμ ως αυτοδιαχειριζόμενος κοινωνικός χώρος στηρίζει τους διωκόμενους και τις διωκόμενες και καταγγέλλει τις κρατικές πρακτικές για τρομοκράτηση ανθρώπων που συμμετέχουν αυθόρμητα σε μια διαμαρτυρία αλλά και για ποινικοποίηση ανθρώπων που εκφράζουν έναν πολιτικό λόγο και έχουν μια πολιτική δράση έξω από τα όρια των κοινοβουλευτικών τους τσιφλικιών. Στο φόβο και τον τρόμο που προσπαθούν να σπείρουν δεν πρέπει να κάνουμε πίσω, αλλά να αντιτάξουμε συλλογικά τις φωνές μας, με στόχο να θεσμίσουμε αυτόνομα τις κοινότητες μέσα στις οποίες ζούμε, χωρίς δήθεν αντιπροσώπους, με βάση τις αρχές της άμεσης δημοκρατίας, της ισότητας, της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας, του σεβασμού των διαφορετικοτήτων. Προτάσσουμε τον αγώνα για μια αυτόνομη δημιουργική κοινωνία, όπου η έκφραση αλληλεγγύης είναι ηθική υποχρέωση. Είναι εφικτό, αρκεί να το θελήσουμε και να προσπαθήσουμε να το πραγματοποιήσουμε.

   ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΙ

ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ

Καμία δίωξη στους συλληφθέντες – Η αμφισβήτηση είναι πηγή της ελευθερίας – Να οικοδομήσουμε τις δημιουργικές μας αντιστάσεις ενάντια στο ζοφερό μέλλον που μας ετοιμάζουν

ΟΥΛΑΛΟΥΜ Αυτοδιαχειριζόμενος Κοινωνικός Χώρος
mail: oulaloum@espiv.net

Πογκρόμ (κατά Ελλήνων μεταναστών) “για να ξεβρωμίσει ο τόπος” …

Τον Αύγουστο του 1918 ένα πλήθος 50.000 καναδών «πατριωτών» επιδόθηκε για μέρες σε ένα ανελέητο πογκρόμ σε βάρος των ελληνόφωνων μεταναστών της πόλης. Το αποτέλεσμα αυτού του ρατσιστικού πογκρόμ ήταν ο θάνατος αρκετών μεταναστών, μεταξύ των οποίων 29 γυναίκες και 6 ανήλικα παιδιά καθώς και υλικές ζημιές 1.000.000 δολαρίων.
Οι αφορμές ήταν πολλές. Για χρόνια οι ελληνόφωνοι μετανάστες, μικροιδιοκτήτες και εργαζόμενοι κυρίως στον επισιτισμό (greek restaurants) αποκαλούνταν από τους ντόπιους «slackers», δηλαδή «τεμπελχανάδες» επειδή κατα τους ρατσιστές απέφευγαν τις βαριές δουλειές του φορτοεκφορτωτή, του ξυλοκόπου ή του βιομηχανικού εργάτη και δούλευαν σαν μάγειροι, ψήστες, σερβιτόροι ή υπάλληλοι εμπορικών καταστημάτων.
Μια σειρά από γεγονότα, όπως οι καλές σχέσεις του τότε Βασιλιά Κωνσταντίνου με το γερμανό Κάιζερ, η ουδετερότητα της χώρας προέλευσή τους κατα τις αρχές του Α’ παγκοσμίου πολέμου και η άρνηση των ελληνόφωνων μεταναστών να καταταγούν στον ελληνικό στρατό, θεωρήθηκαν, επίσης, αφορμές.
Επιστρέφοντας οι χιλιάδες των βετεράνων καναδών από τη σφαγή χαρακωμάτων του Α’ παγκοσμίου πολέμου, πολλοί απ’αυτούς ανάπηροι και σε άθλια οικονομική κατάσταση, βρήκαν τους ελληνόφωνους μετανάστες που αποτελούσαν το 0,5% του πληθυσμού της πόλης να ευημερούν έχοντας στην κατοχή τους το 35% των μικρομεσαίων καταστημάτων.
Τον Αύγουστο του 1918, 10.000 βετεράνοι διαδήλωσαν στους δρόμους συνεπικουρούμενοι από 40.000 καναδούς πολίτες. Οι πολυήμερες διαδηλώσεις συχνά εξετράπησαν σε πογκρόμ σε βάρος μαγαζιών και σπιτιών μεταναστών με την αστυνομία στην καλύτερη περίπτωση θεατή ενώ δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις όπου καναδοί αστυνομικοί έπαιρναν ενεργά μέρος στο πογκρόμ σε βάρος των ελληνόφωνων.
Οι μνήμες του ρατσιστικού πογκρόμ της πόλης έχουν μετατραπεί σήμερα σε φιέστα όπου «αντι»ρατσιστές συγκεντρώνονται στις συνοικίες των ελληνόφωνων και τρώνε μαζικά greek souvlaki, tzatziki, mousaka κλπ μεσογειακά εδέσματα. Οι συγκρίσεις με τα σημερινά πογκρόμ μεταναστών σε Αθήνα και Πάτρα με την ανάλογη στάση της αστυνομίας και κάποιων «πολιτών» είναι αναπόφευκτες.
Για το γεγονός έχει γυριστεί ντοκυμαντέρ το 2009 από τον John Burry με βίντεο από σκληρές εικόνες της εποχής που κυκλοφορεί σε dvd με υπότιτλους στα ελληνικά με τον τίτλο “Violent August”.

η ΕΛ.ΑΣ έχτισε σε επιχείρηση της,μετανάστες εντός κτηρίου

καταγγελία: η ΕΛ.ΑΣ έχτισε σε επιχείρηση της,μετανάστες εντός κτηρίου στα Ιωάννινα

Εδώ και 15 χρόνια τα κτίρια του παλιού νοσοκομείου Χατζηκώστα είχαν εγκαταλειφθεί. Με τον καιρό ένα ένα άρχισε να παίρνει ζωή από αντιεξουσιαστές και μετανάστες, καλύπτοντας έτσι πρωταρχικές ανάγκες της ζωής καθώς και πολιτικές/πολιτιστικές/κοινωνικές ανάγκες. Με πολύ κόπο και συλλογική εργασία τα κτίρια άρχισαν να ανακατασκευάζονται. Αυτή η διαδικασία δεν έχει ολοκληρωθεί πλήρως. Παρόλα αυτά, η κοινότητα των ανθρώπων που έχει ανάγκη και χρησιμοποιεί τα κτίρια δημιουργεί σιγά σιγά τις αντιιεραρχικές δομές αυτοοργάνωσης και αυτοδιαχείρισης της ζωής μας, πετώντας στα σκουπίδια τους τεχνητούς ρατσιστικούς διαχωρισμούς και τους θεσμούς διαμεσολάβησης, καταστολής και εξουσίας.

 

Εδώ και πάρα πολύ καιρό έχει γίνει πλέον ξεκάθαρο ότι η στρατηγική κράτους και κεφαλαίου για το ξεπέρασμα της κρίσης θα πέσει στις πλάτες των μεταναστών. Σαν να μην υπήρξαν ποτέ μειώσεις μισθών, αυξήσεις στα βασικά προϊόντα διαβίωσης, περικοπές σε υγεία και παιδεία, κατασχέσεις σπιτιών από τράπεζες, χαράτσια και πρόστιμα, αύξηση των δαπανών για την αστυνομία, το στρατό, τους δικαστές, μια ολόκληρη κοινωνία δονείται προεκλογικά από το ρατσιστικό δηλητήριο και το μίσος για τον Άλλο. Στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών ανακοίνωνε ο Χρυσοχοΐδης, ο Λοβέρδος ανακάλυπτε το μέγα πρόβλημα στο χώρο της υγείας -τις εξαναγκαστικά εκδιδόμενες γυναίκες, ο Σαμαράς ανακοίνωνε ότι θα ανακαταλάβει τις πόλεις από την υποτιθέμενη κατάληψη τους από τους μετανάστες. Από κοντά και οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής να απαιτούν και να εφαρμόζουν ακόμα πιο σκληρές «λύσεις». Αυτά είναι τα ζητήματα που θα έπρεπε –κατά την εξουσία- να απασχολούν όλους μας: οι μετανάστες, οι μετανάστες, οι μετανάστες.
Την κρατική στρατηγική περί υποτίμησης των ζωών των μεταναστών καλέστηκαν να εφαρμόσουν στα Γιάννινα όλοι οι θεσμοί που μας έχουν στρογγυλοκάτσει στο σβέρκο, οργανώνοντας μια χολυγουντιανή επιχείρηση σκούπα το Σάββατο 26 Μάη 2012 στα κτίρια του παλιού νοσοκομείου Χατζηκώστα. Είχαν προηγηθεί δημοσιεύματα στον τοπικό τύπο που υποδείκνυαν τους μετανάστες ως τους μοναδικούς υπευθύνους για κάθε δεινό της ζωής μας, με αποκορύφωμα το πρωτοσέλιδο του Πρωινού Λόγου της Δευτέρας 21-05-2012 («Αλλοδαποί «κατέλαβαν» την πόλη μας»). Από κοντά και ο περιφερειάρχης Καχριμάνης που μάλωνε όσους τολμούσαν να αποκαλέσουν τα «Κέντρα Φιλοξενίας Μεταναστών» με το πραγματικό τους όνομα, δηλαδή στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι μόνοι που προς στιγμήν κατάφεραν να πλασάρουν ένα ανθρωπιστικό προσωπείο ήταν ο διοικητής του νοσοκομείου Χατζηκώστα Φώτης Βάββας και ο δήμαρχος Φίλιος, οι οποίοι σε συνάντηση που είχαν στο δημαρχείο στις 30-03-2012 σχετικά με το ζήτημα των κτιρίων του Χατζηκώστα που τελούν υπό κατάληψη, διαβεβαίωναν ότι η λύση θα πρέπει να αναζητηθεί στην αναβάθμιση των υποδομών και παροχών προς τους μετανάστες και όχι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.Ύπουλοι και πολιτικάντηδες και οι δυο τους, προσπαθούσαν να ρίξουν στάχτη στα μάτια μας ενώ προετοίμαζαν την επέμβαση της αστυνομίας: ο Βάββας στέλνοντας ήδη από την προηγούμενη εβδομάδα σιδεράδες για να μετράνε τις διαστάσεις των πορτών και των παραθύρων των κατειλημμένων κτιρίων και ο Φίλιος δηλώνοντας σε συζήτηση με πολίτες που διαμαρτύρονταν ενάντια στην επιχείρηση της αστυνομίας, «πώς κάνετε έτσι, αφού τους Έλληνες είχαμε πει να μην τους πειράξουμε».

Image
Στις 7 το πρωί του σαββάτου μια πομπή οχημάτων ετοιμάζεται να περικυκλώσει το campus του παλιού Χατζηκώστα. Εισαγγελέας, ανώτεροι μπάτσοι με κουστούμια, δημοσιογράφοι, μια διμοιρία χακί από Θεσσαλονίκη, μια μπλε από Γρεβενά, μια μπλε και μια ΟΠΚΕ από Γιάννινα, περί τα δέκα ασφαλίτικα, όλοι οι ΔΙΑΣ στο πόδι (κάποιοι ακόμα και με τα προσωπικά τους μηχανάκια), μηχανές με ασφαλίτες, η ομάδα με τα σκυλιά, τρια βανάκια μεταγωγών για μετανάστες, μια μεγάλη κλούβα δικαστικών μεταγωγών, πυροσβεστικό όχημα, συνεργεία λαμαρινάδων και μπογιατζήδων. Ο διοικητής και ο δήμαρχος άφαντοι, ενώ ο περιφερειάρχης μας έκανε την τιμή να περάσει στα κρυφά με το τζιπάκι του… αυτό θα πει παρρησία πολιτικών ανδρών. Μια εμετική κουστωδία που ήρθε να διαταράξει την κοινότητά μας, να συλλάβει συντρόφους και φίλους μας, να καταστρέψει το σπίτι των γειτόνων μας, μπας και ταΐσει –με αυτόν τον τρόπο- το αδηφάγο τηλεορασόπληκτο ρατσιστικό πλήθος.
Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης (η οποία κράτησε 14 ώρες) σφραγίστηκαν τα σπίτια των γειτόνων μας. Στο διάστημα αυτό η κατάληψη Αντιβίωση ήταν υπό καθεστώς ιδιότυπης ομηρίας από τους μπάτσους. Οι πιο ξεφτιλισμένες φιγούρες της ημέρας ήταν τα μαστόρια των συνεργείων. Πέρα από τα αφεντικά –που κονόμησαν παραδάκι- ανασφάλιστοι εργάτες, χωρίς ίχνος ταξικής συνείδησης –κάποιοι εξ’ αυτών αλβανοί μετανάστες- αμπαρώνανε με λαμαρίνες τα σπίτια άλλων ανθρώπων για να πάρουν 30ευρώ μεροκάματο που θα το δίνανε –πολύ πιθανά- στην τράπεζα για το δικό τους στεγαστικό δάνειο. Εξίσου ξεφτιλισμένοι όλοι οι παράγοντες του ερυθρού σταυρού και του ιατρικού συλλόγου –οργανισμοί που στεγάζονται εντός του campus-, που δεν εμφανίστηκαν ούτε λεπτό. Μάλλον η ευαισθησία τους για τους μετανάστες και τον συνάνθρωπο τελειώνει εκεί που σβήνει η κάμερα του ΣΚΑΙ ή εκεί που σταματάνε οι φιλεύσπλαχνοι πλούσιοι χορηγοί. Από κοντά και ο δημοσιογραφικός συρφετός, έτοιμος να αναπαράγει τις διαρροές της αστυνομίας.
Εδώ και καιρό χτίζεται η προπαγάνδα ότι οι μετανάστες αποτελούν κοινωνικό, υγειονομικό, πολιτικό πρόβλημα. Το μόνο πρόβλημα που αναγνωρίζουμε εμείς είναι ο διάχυτος ρατσισμός που εμποδίζει την ανάπτυξη σχέσεων αλληλεγγύης και ισοτιμίας ανάμεσα σε ανθρώπους. Που χτίζει διαχωρισμούς με βάση τις πολιτιστικές, φυλετικές και θρησκευτικές ταυτότητες.
Κάτι τελευταίο, αλλά πολύ σημαντικό: κατά τη διάρκεια αμπαρώματος των κτιρίων, 6 μετανάστες ενταφιάστηκαν σε ένα από αυτά. Αδυνατούμε να πιστέψουμε ότι το σκυλί της αστυνομίας δεν τους ανακάλυψε κατά τον έλεγχο των κτιρίων. Προφανώς ο αργός τους θάνατος από ασιτία ή δίψα ταιριάζει απόλυτα στα σχέδια που έχει η εξουσία για όλους και όλες που περισσεύουμε. Οι μετανάστες απεγκλωβίστηκαν από εμάς μόλις αποχώρησαν οι μπάτσοι

 

 

Προβολή ταινίας σήμερα στο Ουλαλούμ στις 21:00 »This is england»

21/5        1) Τhis is england – Shane Meadows (2006): Μια ιστορία για ένα προβληματικό παιδί που μεγαλώνει στην Αγγλία ,το 1983. Όπως γυρίζει από το σχολειό πηγαίνοντας σπίτι του , μπλέκεται σε ένα τσακωμό με σκινχεντ. Αυτοί τελικά θα γίνουνε οι καλύτεροι του φίλοι. Βασισμένο σε εμπειρίες του Σκηνοθέτη.

Η απειλή των νεοναζί

Νοέμβριος 2011,Γερμανία. Δύο αυτοκτονίες και μια έκρηξη σε διαμέρισμα της πόλης του Τσβίκαου φέρνουν στο φως την ακροδεξιά νεοναζιστική οργάνωση National Sozialistischer Untergrund, υπεύθυνη για μια σειρά στυγνές,ανεξιχνίαστες δολοφονίες που έχουν απασχολήσει για περισσότερο από μια δεκαετία τη γερμανική κοινωνία και τις αρχές. Μεταξύ των θυμάτων και ο Έλληνας καταστηματάρχης Θεόδωρος Βουλγαρίδης που δολοφονήθηκε εν ψυχρώ μέσα στο κατάστημά του στο Μόναχο, τον Ιούνιο του 2005.

Το «Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα» έφτασε στον τόπο του εγκλήματος και μίλησε με το στενό φίλο του θύματος, Χαράλαμπο Δημητριάδη, ο οποίος ήταν μαζί με το θύμα λίγα λεπτά πριν το έγκλημα. Για την συνταρακτική υπόθεση μιλούν επίσης και ο πατέρας Απόστολος, ο υπουργός εσωτερικών της Βαυαρίας και η ευρωβουλευτής Cornelia Ernst ενώ οι διασυνδέσεις των δολοφόνων με το φιλοναζιστικό κόμμα NPD (Εθνικό Κόμμα Γερμανίας) ενισχύουν τις φωνές που ζητούν εκ νέου  να τεθεί εκτός νόμου.

Ο Στέλιος Κούλογλου συναντά τον Τhorsten Heise , ηγετικό στέλεχος του  NPD, στο «κάστρο» του, στο Φρετερόντε της Θουριγγίας, στην αυλή του οποίου βρίσκεται μνημείο των πεσόντων Ες Ες.  Ο Heise  μιλά για τη σχέση του κόμματός του με τον εθνικοσοσιαλισμό, τις επαφές του με ελληνικές οργανώσεις και κόμματα. Αρνείται την οποιαδήποτε ανάμειξη του κόμματος του σε πράξεις βίας, αλλά ένα βίντεο με τους δολοφόνους διηγείται μια διαφορετική ιστορία.

Στην κάμερα της εκπομπής μιλά και ένας από τους πολυσυζητημένους πρώην αρχηγούς της ακροδεξιάς στη Γερμανία, ο Ewald Althans, ο οποίος είχε απασχολήσει τις γερμανικές αρχές κατά τη δεκαετία του ενενήντα μέχρι και τη φυλάκισή του το 1995 για άρνηση του Ολοκαυτώματος. Ο Althans αφηγείται την πορεία του μέσα στην οργάνωση και τους λόγους που τον οδήγησαν στην αποστασιοποίησή του, κυρίως μετά τη δημόσια παραδοχή της ομοφυλοφιλίας του.

Η εκπομπή ταξιδεύει στο κρατίδιο του Μεκλεμβούργου, το οποίο έχει μετατραπεί στα χρόνια μετά την ένωση των δύο Γερμανιών σε ένα από τα προπύργια του ακροδεξιού κινήματος και επισκέπτεται το χωριό Jamel, στο οποίο η πλειοψηφία των κατοίκων είναι νεοναζί. Στο χωριό αναπτύσσει τη δράση του το ζευγάρι Horst και Birgit Lohmeyer, που  παρά τις καθημερινές απειλές τις οποίες δέχονται από τους επιθετικούς γείτονές τους, δεν παύουν να οργανώνουν δραστηριότητες και φεστιβάλ κατά της ακροδεξιάς. Για το ίδιο θέμα μιλά στην κάμερα της εκπομπής και ο δήμαρχος της περιοχής Uwe Wandel.

Στο Βερολίνο ο φακός του Ρεπορτάζ καταγράφει το έργο της 66χρονης Irmela Mensah Schramm, που εδώ και είκοσι χρόνια καθαρίζει του δρόμους της πόλης από τα ίχνη των νεοναζί. Με μόνα της όπλα ασετόν, νερό, σπρέι, μια σπάτουλα και μια φωτογραφική μηχανή, η «σουπερ γιαγιά» έχει αφαιρέσει μέχρι στιγμής πάνω από 80.000 νεοναζί σύμβολα. «Η βρωμιά των ναζί πρέπει να φύγει» όπως λέει και η ίδια.

Κατά την παραμονή του στη Γερμανία το «Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα» κάνει μια σημαντική ανακάλυψη: βρίσκει το κόμμα που ετοιμάζεται να καταλάβει την εξουσία με τον ίδιο «σκοτεινό» τρόπο που το κατάφερε ο Χίτλερ. Ο πρόεδρος του κόμματος, Martin Sonneborn, παραδέχεται ως πρότυπό του τον νεαρό Χίτλερ και προειδοποιεί τους συμπολίτες τους για την κατάλυση της δημοκρατίας.

Τις αιτίες για την άνοδο της ακροδεξιάς και των νεοναζί αναλύει ο γερμανός δημοσιογράφος Burkhard Schoeder και ο εγκληματολόγος Bernd Wagner, ιδρυτής της πρωτοβουλίας Exit Deutschland, μιας οργάνωσης που βοηθά μέλη ακροδεξιών ομάδων να απαγκιστρωθούν από αυτές. Η Exit εξόργισε τους νεοναζί, όταν τον Αύγουστο του 2011 μοίρασε μπλουζάκια με εθνικοσοσιαλιστικό σλόγκαν σε συναυλίες, τα οποία στο πλύσιμο άλλαζαν «ύφος» έδιναν το μήνυμα «αυτό που μπορεί το μπλουζάκι σου το μπορείς κι εσύ», να ξεπλυθούν δηλαδή από τον νεοναζισμό.

Τέλος, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η συνάντηση με τον Ισπανό  δημοσιογράφο Antonio Salas, ο οποίος επί ένα χρόνο είχε διεισδύσει σε ισπανική νεοναζί οργάνωση, καταγράφοντας με κρυφή κάμερα την βία που εξασκούσαν τα μέλη της σε μαύρους, μετανάστες και μειονότητες της ισπανικής κοινωνίας.  O Salas ζεί στη Μαδρίτη υπό συνθήκες υψίστης ασφαλείας και περιγράφει την εμπειρία του, την οποία έχει αποτυπώσει και στο βιβλίο «Ημερολόγιο ενός σκιν».

Τον Ιούλιο του 2011 ένα πρωτοφανές έγκλημα συγκλονίζει τη διεθνή κοινή γνώμη: Ο νορβηγός Άντερς Μπρέιβικ αποβιβάζεται στο νησί Ουτόγια του Όσλο στη διάρκεια συνάντησης της νεολαίας του Εργατικού Κόμματος και εκτελεί εν ψυχρώ 77 άτομα. Λίγο νωρίτερα,  ισχυρή έκρηξη βόμβας που είχε τοποθετήσει ο ίδιος σε κυβερνητικά κτίρια του Όσλο προκάλεσε το θάνατο σε εφτά άτομα.  Ένα χρόνο σχεδόν μετά την εγκληματική του πράξη ο Μπρέιβικ παρουσιάζεται στο δικαστήριο αμετανόητος και πιστός στην ίδια ρητορική που πυροδότησε το έγκλημα: πολυπολιτισμικότητα τέλος, θάνατος στους ξένους αλλά και σε εκείνους που τους ανέχονται.